Daisy's Diary

Functioneel bloot

2011-06-21T13:58:00.000+02:00

Na een paar maanden blogstilte van mijn kant, zie ik het aantal trouwe en eens zo enthousiaste lezers van mijn schrijfsels schrikbarend teruglopen. Logisch uiteraard, want trouw zijn is prima, maar je moet er wel iets voor terug krijgen...

En dan kun je, als een plicht verzakende selfmade columnist maar beter met een goeie aandacht trekkende titel komen. Zodoende... Functioneel bloot.
Niet zomaar een pakkend verzinsel hoor, maar daar kom ik later op.

Ik begin even met Dennis, die afgelopen weekend niet zo heel functioneel blote handen had.
Hij was aan het werk in pension op de kattenafdeling, alwaar een zojuist gearriveerd poezenkind het niet zo eens was met de haar opgedrongen vakantieplek. Ze floepte bij het openen van haar hokje tussen het kiertje door, en dacht snel te zijn.
Maar...Dennis, niet voor 1 gat en 1 kat te vangen was sneller. Nu zou ik willen zeggen dat hij inmiddels wel door schande en vooral door schade wijs zou zijn geworden, maar helaas. Met een feilloze preciezie pakt hij de kat bij het nekvel. Da's even niet leuk voor poes in kwestie maar nog altijd beter dan weggefloept, de deur uit, verdwaald, overreden, overleden of erger...
Maar...deze tijgert was geen katje om zonder handschoenen aan te pakken, en in een net zo snelle schijnbeweging draait ze zich om haar as en bijt Dennis in z'n duim.
Pijnlijk maar geen drama...hoewel...een kattenbeet is behoorlijk venijnig! Het laat namelijk een klein gaatje achter wat zich bijna direct weer sluit zodat alle derrie en aanverwanten lekker warm opgesloten zitten en hun verwoestende werk kunnen doen.
In dit geval dus in de rechter duim van mijn man... een paar uur na de beet ziet deze er namelijk uit als een deel van een bokshandschoen. Hmmm, hoelang geleden was die tetanusprik ook al weer? enne...zou een antibioticakuurtje wellicht een idee zijn?

Kortom, op naar de EHBO van het splinternieuwe Zutphense Spittaal. Zoals bekend ben ik de afgelopen jaren vaste klant geweest bij verscheidene ziekenhuizen in binnen en buitenland, maar op deze nieuwe locatie (die er toch alweer zo'n 9 maanden staat) was ik nog niet eerder geweest. Voor mezelf dan welteverstaan.
"Houwen zo!" was ons beider reactie, en gezamenlijk togen we inclusief dikke duim naar de wachtkamer.
Na een minuut of 10 steekt een hoogzwangere arts haar hoofd om de deur, kijkt ons beide recht aan, kijkt dan nog eens naar Dennis en zegt:" Ik zoek een Heer maar die zie ik hier niet"
Ze verdwijnt weer, Dennis beteuterd kijkend en mij hard lachend achterlatend, om na korte tijd weer terug te keren met de woorden:" Nou, komt u dan maar mee"

Na een pijnlijke tetanusprik in de bilspier,een prachtig nat verband, en een flinke doos antibiotica rijden we weer huiswaarts. Ook weer gepiept, daar hoeven we voorlopig niet meer heen.
Dachten we... een paar uur later namelijk, reed ik met de zojuist opgehaalde 1 x per week patatjes naast me op de passagiersstoel naar huis, toen ik plots werd overvallen door een pijn in mijn buik!
Het is dat ik beter wist maar het leken wel weeën... Ik wist dus beter... en mits alle voorbehoedsmiddelen hadden gefaald kon ik toch echt niet zwanger zijn.
Mijn volgende gedachte was, al kronkelend van de pijn doorrijdend, dat het dan wellicht een blinde darm ontsteking kom zijn, zo' acute waar je wel eens over leest. Zo een waar je best ernstig aan kan overlijden als je 'm niet serieus neemt.
"Ach wat een onzin!" Vermaande ik mijzelf vervolgens." Dit gaat zo wel weer over!"
Maar niets was minder waar. Thuis gekomen wierp ik als een zorgzamer moeder en echtgenote mijn gezin de plastic zak van de snackbar toe (ze moeten toch eten die stumperts...) alvorens letterlijk door de knieën te gaan van de pijn.
"Nee hoor schat, eet eerst je patatjes maar op, daarna kunnen we misschien nog even naar de EHBO rijden? Als dat gaat met je zere duim...?"

Zo gekermd zo gedaan.
Wij weer de auto in, ik kronkelend op de achterbank, vloekend bij elke hobbel en bocht.
Ondertussen was de pijn zo hevig dat ik me zo ineens voor kon stellen dat er (net als in die vreselijke films die Jess zo graag kijkt) een buitenaards wezen uit mijn navel tevoorschijn zou komen, mij achterlatend met al mijn ingewanden over de achterbank uitgesmeerd, om vervolgens bezit te nemen van het lichaam van Dennis om op die wijze de wereld te veroveren...
Dit is niet gebeurd hoor... vrees niet! We zijn gewoon als onszelf bij het ziekenhuis aangekomen alwaar dezelfde hoogzwangere arts ons bevreemd aankeek, en zich eigenlijk alweer op de dikke duim wilde storten. Totdat ze constateerde dat ik me een stuk minder elegant voortbewoog dan eerder die dag, en af en toe wat ongepaste oer-geluiden uitstootte.
Ik werd dus verzocht maar even te laan liggen.

Terwijl ik probeerde stil te liggen op de onderzoekstafel inclusief beenbeugels (het was inderdaad een verloskamer) was haar eerste vraag wanneer ik voor het laatst gemenstrueerd had... zat ik er toch net ver naast met mijn eerste ingeving! Onze conclusie was dat mijn laatste bloeding een stuk korter geleden was dan de hare en dat zij nog wel een paar maanden te gaan had, dus dat er van een blijde verwachting (goddank!) geen sprake was.
Haar tweede gok was, ja, ja! een acute blinde darm ontsteking. ( zou ik mijn roeping gemist hebben...?!) maar na het nodige pijnlijke maar niet ondraaglijke gepor in de onderbuik bleek ook dit loos alarm.
"O God...! Drie keer zou toch geen scheepsrecht zijn" dacht ik, denkend aan mijn derde ingeving op de achterbank. Maar gelukkig, ik bleek ook niet bezeten te zijn door ET.

Dat beschouwende als een geluk bij een ongeluk vroegen we ons inmiddels wel af wat deze helse pijnen die mij nog immer teisterden dan wel kon veroorzaken.
Ik had geen koorts, volstrekt normale urine (altijd goed om te weten) en ik vertoonde verder ook geen afwijkend gedrag. (dat vond de arts hoor...ik zou me in deze toestand bijvoorbeeld niet graag op audientie bij de koningin begeven!)
De conclusie was uiteindelijk...Maagpijn.
Ja! Maar daar was ik zelf inmiddels ook wel van doordrongen, dat mijn maag en de omgeving daarvan pijn deed! Wat gaan we eraan doen? Moet ik geopereerd? Krijg ik een infuus met morfine? Ik behoor toch op z'n minst een etmaal op de intensive care door te brengen! Een maagtransplantatie? Iets! Doe iets!

En toen sprak deze kundige alleraardigste dokter de volgende wijze woorden:" Neem een paracetamolletje en ga met een warme kruik tegen je buik aan maar lekker in bed liggen"

Stom verbaasd, en ook wel een beetje teleurgesteld en ongerust, gingen we weer huiswaarts. Ik met een pijn die inmiddels niet minder maar steeds erger leek te worden.
Maar goed, ik ben geen arts en we schijnen vertrouwen te moeten hebben in de medische wetenschap dus vooruit dan maar. Daarnaast moet je ergens aan dood, dus dan maar zo als het niet anders kan...
De paracetamollen waren me in het ziekenhuis al verschaft, dus terwijl ik me thuisgekomen in bed hees ging Dennis op zoek naar een kruik. Uiteraard nergens te vinden, wie heeft er nou zo'n ding in huis? Wij niet. We hadden er ooit een in pension voor als er een dier ziek is, maar deze bleek onvindbaar.
Geen kruik dus, maar...degenen die wel eens naar mijn verhalen luisteren en ze ook nog lezen weten dat wij samenwonen met twee zelfdenkende kruikjes!

Mijn lieve hondjes Fee en Fairy zijn als Chineese naakthond letterlijk gemaakt om als kruik te dienen. Weliswaar als voetenkruik in het koude gedeelte van China, maar toch als buikkruik doen ze het ook prima.
Fee heeft als " very hairy hairless" veel te veel haar en had het dus al snel te warm, maar Fairy is een echte " hairless" en heeft zich de hele nacht van haar beste kruikenkant laten zien. We zijn gezamenlijk blote hond tegen blote buik in slaap gevallen, en toen ik de volgende ochtend wakker werd was er wonderlijk maar waar, geen pijntje meer te bekennen.

Als dat geen functioneel bloot is!

Liefs

Gooische Hondjes

2011-03-20T19:14:00.002+01:00

Jeetje wat heb ik genoten vandaag zeg!
Van niks eigenlijk.... Nou ja niks... Het is maar wat je gewend bent!

En wat zijn wij allen de laatste tijd niet echt gewend? Juist ja, stralend blauwe lucht en de hele dag zon!
En wat ben ik persoonlijk de laatste tijd niet echt gewend? Inderdaad, vrije tijd in de vorm van een hele dag niks hoeven!
Bovenstaande ingrediënten voor een lekker daggie waren vandaag gewoon aanwezig, en alsof ik me niet bezwaard of op andere wijze schuldig voelde, heb ik me vandaag dan ook schandalig gedragen. Als ware ik een ware Gooische Vrouw.

Allereerst heb ik belachelijk lang uitgeslapen, om daarna aangekleed en opgetut aan te schuiven bij een reeds bereid ontbijt.
Buiten léék het weer niet alleen lekker, het bleek ook zo te zìjn!
Dus, mijn twee truttigste hondjes in hun zondagse outfits gehesen en met beide dames achterop de hippe baby-blauwe sportfiets in het mandje, even een rondje door het Brummensche.
Op de terugweg even gestopt bij de buurtjes voor een kopje thee en een roddeltje buiten op het terras, om uiteindelijk onze eigen toegangspoort weer door te fietsen, en de hondjes weer uit de kleertjes te helpen.
Vervolgens met een dubbele espresso richting het achterste terras van ons landgoed paar uurtjes uit de wind en in het zonnetje met een goed boek. Schouders ontbloot en de beentjes omhoog, meid heerlijk!

Tot zover mijn Gooische ochtend in Brummen. Hoewel ik hier niets gelogen heb dient de lezer de wat chiquere uitspraken wel te vervangen door gewone mensen taal.
*Dat "opgetut" was natuurlijk niet meer dan mijn dagelijkse make upje,
*Fee en Fairy hadden gewoon hun ouwe truitjes aan omdat het achterop de fiets nog wel fris was en ze nu eenmaal weinig tot geen haar hebben. ( de fiets is trouwens wèl hip en baby-blauw...)
*Brummense schrijf je uiteraard niet met SCH!
*De "buurtjes" zijn gewoon Dinie en Freek.
* Dat roddeltje klopt dan weer wel, maar het terras is gewoon hun achtertuin.
*Onze "toegangspoort" blijkt een aftands tuinhek dat dringend aan vervanging toe is.
* En als laatste is het "achterste terras van ons landgoed" gewoon een stukje bestrating met een schutting tegen de wind in de hoek van onze achtertuin.
Maar desalniettemin...Meid, Heerlijk!

Dennis was zowaar ook al de hele dag productief aanwezig.
Hij reed af en aan op de trekker want er bleek heel wat te trekkeren vandaag. Op een gegeven moment vond ik het ook wel eens tijd voor een beetje rond crossen op dat ding, dus nam ik de taak op me om de houtblokken van de ene kant van de achtertuin naar de andere te brengen.
Wanneer Dennis rond trekkert, schenken onze 4 honden totaal geen aandacht aan hem, en zorgen dat ze op tijd uit de weg zijn als hij te dicht in de buurt komt.
Wanneer ik op de Samé plaats neem is de rust bij de twee kleinste dames ineens verdwenen.
Paniek alom want de baas zit op een apparaat en wij zitten er niet bij! Ik dacht dat ze vanzelf en op tijd wel zouden begrijpen dat de wielen van een tractor niet geschikt zijn om onder te gaan liggen, maar niets was minder waar. Als ware zelfmoord-extremisten stortten ze zich gezamenlijk voor en tussen de wielen, en hoe harder ik boven het geluid van de motor uit riep dat ze weg moesten gaan, hoe extremistischer ze werden...
Maar nu heeft zo'n tractor van die geinige bijrijdersstoeltjes, en die waren leeg, dus...kom maar op meiden...zitten en lief zijn!

-Achterop de fiets vinden ze al leuk, dit was nóg leuker! Zonder gezeur en gewiebel zaten ze prinses-heerlijk op een landbouwvoertuig. Al mopperend heeft Dennis wat foto's gemaakt want dit was natuurlijk niet bevorderlijk voor zijn toch al niet zo stoere imago. "Hebben die truthonden ook m'n trekker nog geconfisqueerd, moeten er zeker nog roze kussentjes op de zitjes ook...?!"
Ondertussen vonden alle vrouwen in huize Vermeij (Gôh, iedereen behalve Dennis...) het wèl een goeie actie.
Misschien dat ik binnenkort maar eens boodschappen ga doen samen met de Chinees Gooische Meisjes op de trekker in plaats van achterop de fiets.
Dan hebben we toch nog een beetje Gooi in het Brummensche.

Liefs!

Rammelen voor gebruik.

2011-02-23T22:28:00.022+01:00

"Saartje heeft gevochten met Bunny om Gijs, en niet zo zuinig ook!"

Met deze mededeling kwam mijn collega vandaag aan het einde van de werkdag aanzetten.
Deze drie namen horen bij drie konijntjes van een klant van ons. De gehele familie is idolaat van hun kleine pluizige vriendjes en hebben er dan ook heel wat voor over dat ze goed verzorgd achterblijven wanneer ze zelf op vakantie gaan.
Tot voor kort hadden ze nog maar twee konijntjes, Bunny (die is er dus nog steeds) en Pippy,maar Pippy is niet meer...
Aangezien konijnen graag in groepen leven, en Bunny toch wat eenzaam was, werd er al snel een nieuw konijntje uitgezocht.
Een vrouwtje was het handigst, want Bunny is gecastreerd dus daar kwam Gijsje, een aller-schattigst driekleurig pastel dwerghangoortje.

Geen vuiltje aan de lucht, iedereen gelukkig zou je zeggen, maar nee... Gijsje bleek namelijk een heuse Gijs met alles erop en eraan! Zoiets gaat niet lang goed samen,weg doen was geen optie voor de familie dus hup, het mes erin en klaar was Gijs.
Twee ontmande rammelaars (dat zijn mannetjes konijnen) kunnen prima met elkaar,er valt namelijk niks meer te rammelen dus wat zou je je als konijn nog druk maken...?!

De familie kwam intussen geregeld in het tuincentrum om voer, hooi, en aanverwanten in te slaan voor de gebroeders Konijn, en daar zat al geruime tijd een snoepig klein dwergkonijntje te wachten op wat komen ging. En Tsja...als je als lief klein babykonijntje steeds minder klein en schattig wordt, staat de volgende lading baby's alweer te popelen om verkocht te worden, dus dan is het exit met de diertjes die het predikaat "schattig" reeds ontgroeid zijn...
De beslissing was dus snel genomen want dit leuke kleine dingetje was volgens de kundige tuincentrum medewerker/ster een vrouwtje dus dat kon gemakkelijk bij Konijn en Ko.
Zo gezegd zo gedaan.
De nieuwe aanwinst werd Saartje gedoopt en voorgesteld aan haar nieuwe vrienden.
Wederom geen vuiltje aan de lucht en iedereen gelukkig.

De vakantie stond inmiddels ook al gepland en wij werden gebeld met het heugelijke nieuws dat er niet twee maar drie konijntjes zouden komen. "Wat een feest, gezellig, we zijn benieuwd, tot dan!"
En een paar weken later stonden de voltallige family op de afgesproken plaats en tijd voor de deur.
Normaal gesproken nemen de vogels, konijnen, cavia's en aanverwanten die bij ons komen logeren hun eigen hok mee maar deze drie bofkonten verblijven bij ons in een voormalige kippenren. Veilig en ruim genoeg om lekker de pootjes te strekken als daar behoefte aan is. Drie in plaats van twee gasten leek dan ook niemand een probleem, dus het spul geïnstalleerd, de familie een fijne vakantie gewenst, en tot over een week.
Mevrouw vertelde nog wel dat ze zo af en toe een beetje mopperig op elkaar waren, maar niets ernstigs. Het zou de wenfase wel zijn...

Nu even terug naar de beginzin van dit verhaal:" Saartje heeft met Bunny gevochten om Gijs, en niet zo zuinig ook!"
Dat was dus vandaag om 17.15
Ik liep met Bernadet mee om te kijken of en zo ja, hoe ernstig de schade was.
Al wandelend vroegen we ons af waarom een vrouwtje in hemelsnaam zou vechten met een gecastreerd mannetje om een ander castraatje...?
Dat was niet logisch, en Bernadet heeft behoorlijk wat verstand van konijnen, dus ik moest het met haar eens zijn...dit klopte niet.
In de ren aangekomen vistte we het meest bebloede exemplaartje uit het hooi en met een snel doch geoefend oog zagen we twee prachtexemplaren bungelen!
De testikels van een rammelaar (een mannetjes konijn dus) zijn buiten verhouding groot voor zo'n klein diertje, dus er was geen twijfel mogelijk...Saar was een Rammelaar.

Nou, dat verklaarde in elk geval een heleboel, dus nu de schade maar eens opnemen.
Het bloed in kwestie kwam van een oortje af, en na weer zo'n zelfde snelle doch kundige blik zagen we dat dit konijn nu drie oren had in plaats van twee... Het rechteroortje was finaal doormidden, van het puntje tot de aanzet....ik weet dat konijnen elkaar behoorlijk toe kunnen takelen, maar dit was wel heel heftig!

"Snotverrdomme! Wat moeten we daar nu weer mee?! Was onze eerste reactie.
Nou, eerst de familie maar eens bellen... Je wilt mensen niet onnodig storen op hun welverdiende vakantie maar dit geval behoefde toch echt medische zorg in de vorm van een heleboel hechtingen, en daar wil ik dan wel graag toestemming voor hebben...zo'n herstel reparatie kost namelijk wel een paar centen...
De toestemming werd direct gegeven, maar meer omdat mevrouw nog aan het bijkomen was van plotselinge sexe-verandering van Saartje.
Ze stamelde nog dat ze altijd zo moesten lachen om die reclame van de DAS waarin de verkoper zegt:" Ja hoor, het zijn echt twee mannetjes!" en waarin je vervolgens een hele kamer propvol witte konijntje ziet.

In dit geval waren het dus "echt twee vrouwtjes"....ahumm...
En in een noodgeval als deze blijkt maar weer hoe fijn het is als je op "first name basis" communiceert met de dierenarts. Hij weet dat als ik bel met een spoedgeval,het dan ook echt niet kan wachten tot morgen, dus ondanks dat zijn dienst er inmiddels op zat, Nijn in de auto en op naar de Eerste Hulp.

Het resultaat is een prachtig aan elkaar geborduurd oortje en een nog urenlang verdoofd konijn. Normaal gesproken worden honden en katten na een narcose weer "wakker gespoten" maar bij konijnen kan dat niet.
Het risico dat ze een narcose niet overleven schijnt vrij groot te zijn, dus de grootste voorzichtigheid is geboden!
En dat geldt natuurlijk helemaal als het een dierbaar dier van een ander betreft.
Het advies dat we van de dierenarts meekregen was: Goed warm houden, maar niet te warm anders gaat ie dood. Niet te koud laten worden anders gaat ie ook dood, en om het kwartier z'n oogleden open en dicht doen anders gaat ie niet dood, maar kan ie wel blind worden...
Morgen een halve cc van de meegegeven antibiotica injecteren, anders gaat ie alsnog dood.
Waarvan akte.

Geen punt hoor, we hebben natuurlijk wel vaker zieke dieren te verzorgen, en je wordt er niet alleen handig in, maar ook schokvast van.
Saartje staat nu dus op onze slaapkamer in een hondenbench voorzien van warmte matje, handdoek en fleecedeken. Dan hoef ik niet om het kwartier het pension in om de oogleden het laten wapperen, en vannacht kan ik het dan vanuit mijn bed af...

Met dit mannetje komt het wel goed, maar ik ben benieuwd wat ze nu thuis met hem gaan doen. Ongecastreerd terug zetten bij de andere heren is geen optie, dus ik vrees voor Saartje dat hij binnenkort ook niks meer te rammelen heeft. Om over zijn naam nog maar te zwijgen...

Wist je trouwens dat een konijntje als dit bij aanschaf zo ongeveer 10 euro kost?
En weet je dat dit konijntje nu niet alleen een heel prijzig oortje heeft, maar straks waarschijnlijk ook een nog prijziger leeg zakje...?

Dure hobby hoor...konijnen.
Ze hadden beter eerst even kunnen schudden voor gebruik...

Een Fairy tale

2011-01-09T20:13:00.000+01:00

Er was eens....

Iemand met een voorliefde voor sprookjesfiguren. Ik kan nog steeds genieten van een mooi verteld sprookje, en dan het liefst in filmvorm.
Nu heb ik het overigens niet alleen over de verhalen waar de Efteling op gebaseerd is hoor. Ook de recenter geschreven vertelsels vallen wat mij betreft onder de noemer "sprookjes, sagen en legenden"
Lord of the Rings is daar een goed voorbeeld van. Toen we nog paarden hadden was daar een Shire bij die luisterde naar de naam Gandalf.
De sprookjesfiguur Gandalf, uit Lord of the Rings was een tovenaar die in het eerste gedeelte van het drieluik
"Gandalf the Grey" wordt genoemd, omdat hij naast zijn lange grijze baard en haar ook immer gekleed gaat in een grijs jurkachtig geval.
Later in het verhaal worden door allerlei vreselijke beproevingen (het leven van een tovenaar gaat nu eenmaal niet over rozen!) zijn kapsel en baard spierwit. Wonderlijk genoeg is ook zijn jurk plotsklaps een smetteloos wit gewaad, en veranderd zijn naam in "Gandalf the White"

Terug naar ons paard...wanneer je een jong paard koopt met een donkergrijze kleur, dan weet je dat je na een paar jaar een spierwit paard in de wei hebt staan. Zo ook onze Shire, dus toen we hem kregen en er een naam voor hem moest komen was deze snel gekozen...Gandalf.
En Hoewel Dalfje al een paar jaar niet meer bij ons woont, zien we hem nog geregeld, en ja...hij is inmiddels witter dan wit!

Om uiteindelijk tot de kern van de zaak en dit verhaal te komen ga ik nog even door met het onderwerp sprookjesachtige namen.
Toen ik zwanger was van Jessy, was deze naam niet mijn eerste keuze. Maar eer je het samen eens bent over hoe je je kind zal gaan noemen zijn er heel wat lijstjes en voornamenboeken de revue gepasseerd.
Als het aan Dennis had gelegen had Jess een hele meisjesachtige naam gehad, en ik ben nog steeds blij dat ik dat heb kunnen voorkomen. Hij wilde haar namelijk Hilde noemen...!?
De lezers onder u die Jessy kennen zullen het vermoedelijk met me eens zijn dat dit kind waarschijnlijk niet eens had gelúisterd naar de naam Hilde...
Als het aan mij had gelegen had ze een meer bijzondere naam gehad. Er stonden er meerdere in mijn lijstje, en in de top drie stond de naam Merlijn. Ik vond en vind dat nog steeds een mooie naam, maar ja...democratisch is besloten dat ons kind géén Merlijn zou heten.

Dan maak ik nog maar eens even een sprongetje naar een ander modern sprookje... dat van Harry Potter.
Nu gaat het hier even niet over mensen die Harry, Hermelien, Severus of Voldemort heten, maar over de Huiselfen in het verhaal.
Deze aandoenlijk uitziende figuurtjes zijn gekleed in een theedoek, en bereid om alles voor hun baas te doen in de hoop dat er een beetje affectie tegenover staat. De enige manier om een huiself zijn of haar vrijheid terug te geven is wanneer de baas de Huiself een kledingstuk geeft.
Nu is het zo dat één van onze hondjes dól is op het verzamelen van kledingstukken, en dan met name... ondergoed en sokken. Ze komt geregeld trots kijkend en wild kwispelend op ons af gelopen met een paar sokken in haar kleine bekkie, en doet werkelijk àlles wat in haar macht ligt om ons te plezieren en daarvoor in ruil een aai of knuffel te krijgen.
Ze heet geen Dobbey of Winky zoals de elfen uit de HP verhalen, maar ze luisterd zeer goed naar de naam...Fee.

Zo via wat bruggetjes en omwegjes ben ik dan belandt bij het werkelijke onderwerp van dit verhaal.
We hebben er namelijk een nieuwe Huiself bij!
En dit keer is de gelijkenis met de creatuurtjes uit de films wel heel treffend...

We hadden dus al een Chinees naakthondje met de naam Fee, en nu hebben we er nóg een die we Fairy hebben gedoopt.
Ik weet het, smaken verschillen en hierover valt óók nog te twisten maar ik wil níéts negatiefs horen over het uiterlijk van dit meiske!
Ook niet over haar karakter trouwens, en dat kàn ook bijna niet. Het is namelijk een àllerliefst hondje waar ik tot nu toe nog geen onhebbelijkheid aan heb kunnen ontdekken.
Zij is in tegenstelling tot Fee, die in naakthondenland valt onder de noemer "Verry Hairy Hairless" een hele naakte naakthond, een "Hairless" welteverstaan.
Het haar op haar koppie, staartje en onder aan haar pootjes is het enige haar dat ze heeft, de rest van haar lijf is bloot.
Dat is in het begin even vreemd, het voelt een beetje als warm rubber, maar ik vind inmiddels dat warm rubber bet lekker voelt...

Liefs!

Soleil dans la neige

2010-12-25T13:10:00.002+01:00

Vrij vertaald: "Zon in de sneeuw"
Het is vandaag 25 december 2010, en vanmorgen hoorde ik op het nieuws dat het momenteel op Kreta 27 graden boven nul is.
Lekker warm dus, en je zou verwachten dat degenen bij wie het Kretense bloed door de aderen stroomt niet zo goed gedijen in de huidige Hollandse weersomstandigheden, maar niets is minder waar...
Onze Soleil is niet weg te meppen uit de sneeuw! Gezien haar leeftijd en het feit dat ze pas naar Nederland is gekomen toen ze een maand of 6 was, is deze sneeuw de eerste sneeuw van haar leven. En als je niet beter zou weten zou je denken dat ze in haar vorige leven een poolhond is geweest.

Onze Spaanse schone Viënna doet haar mediterrane genen meer eer aan en vindt die witte derrie maar niks. Ze doet de hele dag driftig alsof ze diep in slaap is, om maar niet mee naar buiten te hoeven. Maar daar weet kleine Leitje wel raad mee.
Een paar welgemikte porren tussen Viënna's billen en daar gaan ze! Volle kracht vooruit en niet meer te stoppen.

Vanmorgen liep ik met de dames in het bos achter ons huis, en in de sneeuw die vannacht weer rijkelijk gevallen was zag ik ontelbare sporen van reeën, konijnen, vogels, eenden, honden, enz.
Ik bedacht me toen ik daar in dat winter wonderland liep dat er momenteel wat meteorologen zijn die ons allen een Nieuwe Kleine IJstijd voorspellen.
En mocht het nou zo zijn dat we plotsklaps met z'n allen uitsterven door een gebrek aan strooizout, winterbanden, en sneeuwschuivers, dan is er over 50.000 jaar vast een team van archeologen dat zich collectief achter de verbrande oren krabt. (de aarde is dan immers ten prooi gevallen aan een vreselijke opwarming!)
Want tussen alle sporen van de voor hen welbekende doch uitgestorven diersoorten, vinden ze daar pootafdrukken van een wel heel vreemdsoortig dier.
Een hondachtige, verwant aan de al eerder uitgestorven wolf, die toch in deze streken volgens hun kennis in de 21e eeuw al helemaal niet meer voorkwam...?!
Aan de vele sporen te zien moet dit dier een geweldige conditie gehad hebben, en kon dus lange afstanden afleggen. Hoe het mogelijk was om hoge snelheden te bereiken is ze een raadsel, maar duidelijk is wel dat deze vreemde soort zich mengde in roedels van de alom bekende Canis Domicilus (de gewone huishond)
Blijkbaar was deze driepotige carnivoor dus wel van een sociale soort.

Maar zeg nou zelf... Drie poten?!
Wie het niet wist, die zag het niet!

Liefs!

Writers Block

2010-11-21T21:08:00.000+01:00

Zou er niets gebeuren daar in Brummen? Zo lang al geen nieuw bericht.... Zou er wat zijn...?

Nou, om even kort een antwoord te geven op bovenstaande vraag die jullie allen misschien al nachten uit de slaap houdt...
Er gebeurt hier van alles, en er is niks.
Niks ernstigs in elk geval. Niets wat mij belet te schrijven behalve dan wellicht iets wat lijkt op een writers block.
Lijkt me overigens dramatisch; Je brood moeten verdienen met schrijven, en dan geen zinnig woord op papier kunnen krijgen!
Ik heb al geregeld voor een lege Blog-pagina gezeten met de intentie weer eens iets leuks op het virtuele papier te zetten, maar niets van dat al. Zo blanco als het beeldscherm bleef, zo blanco was het ook gesteld met de inspiratie... Niks, Noppes, Nada.

Om te voorkomen dat het kleine groepje aanhangers dàt ik heb, het voor gezien gaat houden wat betreft het lezen van mijn schrijfsels, meldt ik me dan maar even met zo leuk mogelijk geformuleerde huis tuin en keuken belevenissen.

Te beginnen met het huis:
Ik ben de afgelopen week begonnen met iets waar ik al heel lang de plannen voor had, maar waarvoor de zin, de tijd, en de juiste fysieke toestand ontbrak. De laatste twee zijn er weer, waarop "de zin" volgde, dus...ik ben aan het schilderen geslagen.
Te beginnen met de gang, gevolgd door de trap en het trapgat, doorstomend naar de bovenverdieping, waar ik voor nu nog even afhaak bij de slaapkamers.
Als dit alles klaar is, ik hoop eind van de week, ga ik beginnen aan de hal, die ik ook in een week af wil hebben.
Met deze onverwachte maar hevige, klus-geralateerde uitbarsting, hoop ik de heer des huizes te inspireren ook maar weer eens een hamer, zaag, boormachine of tijgerbektang ter hand te nemen. Niet dat ie helemaal niets doet hoor, maar iets meer structuur en prioriteiten zou fijn zijn. Er liggen meerdere projecten onafgemaakt te wachten op wat komen gaat...net als ik...

Door naar de tuin:
30 kilo hebben we geoogst! Voor de gemiddelde pompoen kweker een magere oogst, maar voor ons, als hobby kweker van rasechte Madurodam-kiwi's was het een zeer vet jaar.
De kiwi'tjes zijn nog kleiner dan een walnoot, en wegen per stuk nog geen 5 gram. Ik daag de wiskundigen en rekenwonders onder ons uit om te berekenen hoeveel vruchtjes er in totaal aan de struik hebben gehangen.
Trouwens...voordat iedereen massaal aan het Googelen slaat met als zoekterm "Madurodam-kiwi"... Nee, zo heten ze niet echt! Tenminste,niet dat ik weet.
We zouden ze ook: Dwerg, Mini, Smurfen of Oempaloempa-kiwi's kunnen noemen. Voor mijn part heten ze Hobbit-kiwi's. Als het maar duidelijk is dat ze klein zijn, héél klein!
En...ook niet onbelangrijk, erg lekker!

Dat vinden overigens niet alleen wij, de buren, onze collega's, en dichtbij wonende vrienden en kennissen (want wat moet je met zoveel kiwi's?! Juist,weggeven!) Ook Soleil en Fee hebben zich een vitamine C vergiftiging gegeten, met als resultaat...en wel heel enthousiaste stoelgang...

En dan de Keuken:
Blogde ik begin van dit jaar (dat alweer bijna ten einde loopt!) enthousiast over ons bakhuis dat binnen no-time zou worden omgetoverd tot luxe woonkeuken. Inmiddels Blog ik nog steeds over ons voormalige bakhuis (lees: bouwput) dat ligt te wachten op wat komen gaat. Te wachten op een handige man met bijpassend gereedschap, voldoende tijd, zin en financiële middelen.
Nou...aan het wachten komt zeer binnenkort een eind, want morgen komt ie! Die handige man, met bijpassend gereedschap en voldoende tijd en zin.
Die financiële middelen, daar zorgen wij dan weer voor want de man in kwestie is een heuse profesioneel aangelegde Handige Harry, een ware Tim the Toolman Tailor, Ed en Willem Bever sàmen in de vorm van Nico van Eigen Huis en Tuin, kortom...
Ik was het wachten en de puinhoop zat en heb een klusjesman gebeld.
Als ik het draaiboek van Harry (zo heet ie ècht!) moet geloven hebben we over twee dagen een prachtig stel openslaande deuren in "the kitchen to be" en dan kan het grote werk beginnen (Dan al?! Ja, dan al!!)

Om niet te veel op de zaken vooruit te lopen, en later weer verhaal te moeten halen vanwege mijn eigen verhalen, laat ik het hier even bij.

Maar heel, heel misschien hebben we toch nog voor de kerst, kerst 2010 bedoel ik dan hè?!,een nieuwe keuken...maar misschien ook niet, dus...wordt vervolgd.

Liefs!

Shooting on the Beach

2010-10-11T19:59:00.001+02:00

"Mag ik je dochter lenen?"
Met deze vraag kwam Arjen een week of twee geleden aanzetten.
Nu deel ik graag mijn hele hebben en houwen met vrienden, familie, en bekenden, en zowel Dennis als ik doen niet snel ergens moeilijk over, maar bij deze vraag wilde ik wel eerst even weten waarvoor hij Jessy dan zo graag wilde lenen.

De reden was zeer onschuldig en zelf erg leuk! Arjen is fotograaf en nooit te beroerd om de grenzen van zijn kennis nog verder te verleggen, dus hij is pas weer begonnen met een nieuwe opleiding aan de Fotovakschool.

Hij heeft ooit dit mooie plaatje van mij gemaakt voor een opdracht voor school, en hoewel ik niet gehinderd word door enige fotovaktechnische kennis...heb ik wel een mening en naar mijn mening, en afgaande op het resultaat op deze foto vermoed ik dat hij best een beetje talent heeft.

Maar goed, even terug naar de huidige opleiding...Wat krijg je als student op school...Huiswerk! In dit geval in de vorm van (zoals hij zich meermalen bij mij heeft beklaagd) héél véél opdrachten die allemaal tussen nu en 4 maanden uitgevoerd, uitgewerkt, en ingeleverd moeten worden.
Eén van die opdrachten betreft een foto-shoot, voorstellende: ellendig en onzeker kijkende tienermeisjes in bikini op het strand met de zee als achtergrond.
Blijkbaar kom je bij de familie Vermeij uit wanneer je naarstig op zoek bent naar ellendig kijkende pubers, dus zo geschiedde.
Jess vond het idee van modellenwerk direct al een heel cool plan, en het kostte bijzonder weinig moeite om nog twee andere minderjarige beachbabes te charteren... als ik wat meer tijd had gehad, had ik de Chevy van Dennis vol kunnen laden met een stuk of 8 meiden. Animo genoeg, maar zeer weinig tijd om alles te regelen.

We hadden ons, gezien het jaargetijde en het tijdsbestek waarin de opdracht gemaakt moest worden al ingesteld op een weertype waarbij het ellendige kijken vanzelf zou gaan!
Totdat we dus afgelopen weekend dit nazomers kadootje kregen. Ar en ik besloten zaterdagmiddag dat de shoot zondag dan maar moest geschieden. En op mijn vraag hoeveel modellen mijnheer gehad had willen hebben was het antwoord dat er geen limiet aan het aantal zat...hoe meer hoe beter!
Maar goed, erg kort dag dus, en wie ik ook belde...niemand kon.
Uiteindelijk zijn er door deze en gene wat plannen gewijzigd, en met drie "supermodels to be" en twee honden in de auto reisde ik af naar het strand.
Nou...we waren niet de enige! Godskolere wat een drukte! We hebben zelfs in de file gestaan en de hele mega grote betaald parkeren parkeerplaats stond afgeladen vol.

Terwijl de meiden zich gehuld in bikini en badjas kostelijk vermaakte met Soleil en Veerle, waren fotograaf en eigenaresse van het modellenbureau druk bezig te bedenken hoe ze het voor elkaar moesten krijgen om de modellen op de foto de krijgen zonder dat er constant pottenkijkers voor de lens langs liepen of honden tegen apparatuur en modellen aan zouden piesen.
Dat van die honden was snel opgelost doordat Soleil elke Bello, Fikkie of Makker wild spelend bij ons vandaan lokte.
Nu al dat publiek nog. Maar... zoals je weet heeft ieder nadeel ook zo z'n voordeel, en hoewel er geregeld een oetelig kijkende strandganger plots het beeld in kwam stiefelen, waren er ook veel mensen die achter de camera bleven staan kijken.
En waar word je als meisje van 13, terwijl je in je bikini staat te bibberen van de zenuwen vanwege je allereerste foto-shoot nóg onzekerder van dan dat je al was....Juist van een heleboel publiek!
En dat was nu juist wat de fotograaf graag wilde...een onzekere blik.

De meiden deden het fantastisch, en de fotograaf ook gezien zijn totale gebrek aan ervaring met dames in deze leeftijdscategorie. En mama (ik dus) was eigenlijk alleen maar apetrots!
Even alvast een kleine impressie van de camera àchter de camera. Het zal nog wel even duren voordat het ware vakwerk klaar is, maar dit geeft denk ik prima weer hoe leuk het was, enne... hoewel hij volgens eigen zeggen niet voor niets liever achter de camera staat in plaats van ervoor...Zo zien we de fotograaf ook nog eens...

Liefs!

Partners in Crime

2010-09-05T22:36:00.003+02:00

Een paar keer per jaar logeert Jim bij ons. Jim is het hondje van Arjen en Simone en aangezien deze twee
graag de wereld verkennen en Jim het liever wat rustiger aan doet bivakkeert hij bij afwezigheid van de bazen bij ons.

Afgelopen maandag kwam Arjen hem na een verblijf van twee weken weer ophalen, en zoals gewoonlijk tijdens deze haal en breng sessies plakken we er samen een paar uurtjes aan vast om iets leuks te doen.
Vaak betekent dit een mooi stukje natuur opzoeken om met de honden te wandelen en daarna ergens wat eten, de vorige keer hebben we zonder honden de krochten van Zutphen verkend, maar deze keer moest ik werken...
Geen leuke dingen dus deze keer, maar effe een bakkie en een praatje tussen de bedrijven door.
Ar zou niet te laat weer naar Leiden gaan omdat er met eten gewacht zou worden.
Hij stond zo'n beetje op het punt z'n laatste beetje koffie achterover te gieten toen Dennis thuis kwam, met....z'n nieuwe bolide!

Ja...! het is weer zo ver! Weer een andere auto... Net op tijd deze keer want een paar dagen nadat Dennis bijzonder blij en apetrots de aankoop van de auto van zijn keuze bekend maakte, draaide de motor van de Honda volledig in de soep.
Geen typisch Carolien verhaal deze keer, maar wèl weer terwijl ìk er mee reed ( in feite was het een vriendin, maar ik zat er naast toen het gebeurde, en ze voelde zich er al zo rot en schuldig over,dus ik neem alle verantwoordelijkheid op me.)
Ik ga er ook verder niet over uitweiden want ik ben nu echt definitief klaar met dat klereding. Vanaf het allereerste begin niks dan ellende met die auto. Kortom...nieuw motorblok erin, verkopen en nóóit meer aan denken!

Terug naar Dennis en z'n nieuwe auto dus... Een Chevrolet Caprice Classic Station uit 1985. Een echte mannen-auto ben ik inmiddels achter, want ikzelf ben niet heel erg enthousiast over het uiterlijk van Sjefke. De heren in onze omgeving zijn daarentegen onverdeeld enthousiast, zo ook Arjen. Dus bij de aanblik van de Chevrolet kon hij het niet laten, en dus werd de terugreis nog even uitgesteld. Er moest natuurlijk wel even geproefd worden aan deze American Dream!
Dennis moest meteen weer weg naar de roeivereniging, dus Ar en ik gingen samen "effe een rondje doen".
Na een half uurtje cruisen door het mooie Brummense buitengebied reden we onze straat weer in.
Na de eerste bocht moesten we ineens op de rem omdat twee honden ons tegemoet kwamen rennen. Een golden retriever en een cavelier king charles spaniel.
Midden op de weg, beide met een overduidelijk ondeugende grijns op hun snoet. Dit was duidelijk iets wat niet mocht, maar o, o, o, wat was dit leuk!

Maar leuk of niet, helemaal ongevaarlijk kon ik het uitstapje van deze twee boeven niet noemen. Dus ik stapte uit om een even te kijken of ik het spul in de auto kon lokken.
Dichterbij gekomen zag ik ineens dat ik dit komische duo kende. Klanten uit de trimsalon, sterker nog....ze stonden over twee weken weer in de agenda had ik gezien.
De golden retriever is een erg angstige hond, dus die keek wel lekker uit....mooi dat ze die vreemde auto niet in ging! Maar die kleine spaniel vond het allemaal bijzonder lollig en belandde na een snoekduik naast Jim in de achterbak.
In de tussentijd was er een meisje aan komen fietsen, die de honden overduidelijk kende, dus ik vroeg of ze van haar waren.
Nee, dat niet maar ze kende ze wel heel goed,en ze vond ze ook heel lief, en ze wist ook waar ze woonden, en zij zou wel met de golden naast de fiets naar hun huis rijden, dan konden wij met de spaniel in auto achter haar aan!!! En weg was ze...

Als in een ware Bassie en Adriaan scène riep ik tegen Arjen :" Snel! keer de wagen en volg dat meisje!" Makkelijker gezegd dan gedaan, want even een simpele bijzondere verrichting als "straatje keren" is met een auto van ruim vijf meter lang vrijwel onmogelijk op een provinciaal binnenweggetje op het platteland.
Tegen de tijd dus dat Arjen (die toch in een grijs verleden vrachtwagen chauffeur is geweest) onze limo gekeerd had was met meisje in geen velden of wegen meer te bekennen.
We hebben nog wel even rondgereden, maar helaas...helemaal niks.
Niet zo'n punt want ik kende het manneke in de achterbak bij naam en toenaam, dus we zouden naar huis rijden, ik zou in mijn klantenbestand duiken, de baas bellen, en haar weer met haar hondje verenigen.
Dat was dus het plan, maar wederom helaas...ik bleek uitgerekend van déze mensen geen adres te hebben. Wèl een mobiel nummer maar ik kreeg slechts de voicemail aan de lijn. Na herhaaldelijk bellen heb ik deze toch maar ingesproken en besloot te wachten op wat komen ging.

Arjen had bij thuiskomst wel al besloten dat na een tijd van komen er ook een van gaan komt, dus die was inmiddels al op weg naar het westen.
Na een paar uurtjes vergeefs gewacht te hebben op een telefoontje van een dolgelukkige baas, heb ik het nummer van Amivedi gebeld. De afdeling van de Dierenbescherming waar je gevonden en vermiste huisdieren kan opgeven, Maar alsof de duvel ermee speelde werkte het meld formulier op de site niet, en werd er bij de regionale coördinator niet opgenomen.
Het was inmiddels laat op de avond. Het hondje in kwestie leek op geen enkele wijze onder de indruk van deze nieuwe situatie, en vermaakte zich kostelijk met Soleil. Ik vond het dus wel effe best voor vandaag...morgen vroeg weer op, en dan zouden we wel weer zien.

De volgende dag brak aan, de ochtend ging voorbij en ging over in de middag, maar nog steeds niets! Door de drukte had ik geen moment de tijd om Amivedi nogmaals te bellen dus niemand wist dat dit hondje bij ons vertoefde.... Ik was al bang dat ik met het kleine spook zou blijven zitten toen ineens om een uur of drie een hevig verontrustte bazin voor de deur stond.
"Jij hebt mijn hond!" Kon ze nog net uitbrengen toen ik open deed. "Ja dat klopt, blij dat je 'm terug wilt!" Was mijn antwoord.
Ze bleek pas een half uur geleden weer bereik te hebben gehad op haar mobiel ( één van de vele charmes van wonen in het buitengebied...geen bereik...) had dus nèt pas mijn berichtje gehoord, en was meteen naar ons toe gereden.
Eind goed al goed dus, maar ze moest nog wel even haar verhaal kwijt natuurlijk, want terwijl wij en haar hondje lekker lagen te slapen en niets vermoedend de dag weer waren begonnen, hadden zij en haar gezin doodsangsten uitgestaan, want wat was er nou gebeurd...?

Het meisje dat met de andere hond naar haar huis was gefietst was volkomen overstuur geweest toen bleek dat we haar niet waren gevolgd. Blijkbaar kijkt het arme kind te veel slechte films, want haar fantasie was meteen met dit voorval op de loop gegaan.
Half hysterisch huilend had ze aan de bazen van de hondjes verteld dat Goldie met haar mee was gerend, maar dat de kleine Gizmo door twee mensen in een hele grote gouden auto meegenomen was. Hij was gestolen! Dog-napping van het zuiverste water!
Gelukkig kon ze zich het criminele stel in kwestie nog goed herinneren, en al snel werd de politie ingeschakeld om aangifte te doen. Een zo waarheidsgetrouw mogelijke beschrijving werd opgetekend, maar dat was natuurlijk niet genoeg!
We weten natuurlijk allemaal dat het politie apparaat heus heel hard werkt, maar thuis gaan zitten duimen draaien terwijl je lieve kleine hondje is ontvoerd door een stel onderwereldfiguren, dat is natuurlijk geen optie.
De gehele familie en vriendenkring werd vervolgens ingeschakeld om rond te rijden op zoek naar een gangsterbak ergens verstopt onder een berg takken oid.
Daarnaast is er een advertentie op Marktplaats gezet, wederom met het verhaal en een beschrijving van Arjen en mijzelf, als waren we Bonnie en Clyde themselves.
Dan rest je als radeloos zoekende baas alleen nog het maken en verspreiden van pamfletten met foto van de hond, én beschrijving van de dieven en hun vluchtauto! Dus ook daar werden kosten nog moeite gespaard.
En dat terwijl Gizmo zich al die tijd prima vermaakte met z'n nieuwe vriendinnen, z'n buikje vol at met lekker ander eten dan thuis, en heerlijk bij een heel aardig meisje op schoot lag te slapen.

"Tuig is het! Georganiseerde misdaad die twee! Ze doen niet anders dan ontsnappen en samen de buurt onveilig maken! Ze zouden opgesloten moeten worden! " Was het slotbetoog van mevrouw.
Tsja....zij liever dan ik...

Liefs van Bonnie (ook namens Clyde)

Na regen komt zonneschijn

2010-08-31T21:40:00.003+02:00

Mijn allereerste hondje kreeg ik voor mijn 18e verjaardag. Ik was "al" twee jaar leer en werkzaam in een trimsalon, en dacht wat betreft honden, de wijsheid in pacht te hebben. Niets was achteraf bezien minder waar, maar alle begin is moeilijk, al doende leert men, etc.
Nu zie ik geregeld om mij heen dat mensen met hun allereerste hondje lang niet alles doen zoals de hond in kwestie het graag zou willen om goed uit de verf te kunnen komen.
Soms gaat het mis omdat men het té goed wil doen, soms omdat men denkt dat het wel los zal lopen (de situatie dan hè, niet per definitie de hond...) en vaak omdat simpelweg mens en hond niet zo goed bij elkaar passen, botsende karakters zal ik maar zeggen.

In zo'n geval krijg je last van miscommunicatie alom, en hoe je het ook wendt of keert...wíj kunnen als mens echt niet verwachten dat een hond onze taal machtig wordt, zowel spreek als lichaamstaal.
Wij als mens kunnen ons wel degelijk de lichaamstaal van een hond eigen maken. En ja...zonder dat je op handen en voeten hoeft rond te lopen, tegen paaltjes aan hoeft te plassen, en je eigen genitaliën hoeft te likken...!
Ik zal er hier geen spoedcursus hondentaal van maken, kijk maar gewoon naar The Dog Whisperer, dan weet je precies wat ik bedoel.
Waar het hier nu even om gaat is dat ook ik met mijn eerste hondje flink geblunderd heb.
Bijna 20 jaar later, wetende wat ik nu weet kan ik glashelder zien dat in die periode van mijn ontwikkeling, Meat Loaf (zo heette hij...sorry) en ik, niet de beste match waren. Hij was erg gevoelig en ik vooral erg ongeduldig. Als ik er nog aan terug denk doet het me weer pijn...ik heb dat manneke zó verkeerd begrepen, en daardoor zó tekort gedaan! En echt niet uit rottigheid, maar simpelweg omdat ik niet beter wist, en omdat ik dacht dat wat ik deed, de beste manier was.
Ik heb hem uit het asiel gehaald toen hij een maand of 10 was, en hij is ingeslapen toen hij nog geen 7 jaar was.
Zonder er een dramatisch verhaal van te willen maken was met terugwerkende kracht zijn vroegtijdig inslapen ook mijn schuld. Anderhalf jaar daarvoor heb ik hem namelijk uit mijn armen laten vallen. Uiteraard niet expres maar toch...het gebeurde in een combinatie van ongeduld en haast. Ík liet hem vallen en híj raakte verlamd....

Dit is uiteraard een heel erg ingekorte versie van het verhaal, maar ik weet, en merk nu ook weer heel duidelijk dat dit een nog niet geheel verwerkte zwarte bladzijde is. Schuld en spijtgevoelens vechten om de eerste plaats zullen we maar zeggen.
Dus een heel lang en vervelend verhaal iets korter... na een intensieve herstel periode met een heleboel verdriet, geduld van vooral Dennis, een geweldige acupuncturist en tegen alle reguliere geneeskundige verwachtingen in, is Loafje weer gaan lopen. Weliswaar als dronken doppie maar toch, hij liep weer!

Een mobiel mankement was helaas niet het enige wat hij over had gehouden aan de valpartij. Hij heeft mij namelijk nooit meer vertrouwd. Vóór de val maakte ik het hem wel eens moeilijker dan nodig was omdat ik hem dus niet begreep en hij mij niet, maar we waren wél héél erg gek op elkaar.
Hij ging letterlijk óveral met me mee naar toe. Jarenlang elke dag mee met de bus óf achterop de brommer van thuis in Haarlem naar het werk in Amstelveen, en later elke week in een rugzak op mijn buik achterop de motor tussen Dennis en mij in naar waar dan ook naartoe, zelfs naar popfestivals!
Maar na dat ene rot-moment op dat ene onbewaakte kut-ogenblik veranderde alles... Dennis was de enige stabiele veilige factor in zijn gebroken leventje, en ik heb zijn vertrouwen nooit meer kunnen winnen. niets meer kunnen doen om mijn mega-fout goed te maken.

In zijn verlamde periode was hij letterlijk als de dood voor mij, bij elke aanraking verstijfde hij. Ik moest hem naar buiten dragen om hem uit te laten, maar ik kon eindeloos met hem, hangend tussen mijn knieën buiten gaan staan, de angst belemmerde hem te plassen.
Daarnaast was hij zo zindelijk als maar kan, dus wat gebeurde er....Dennis liet hem 's ochtends in alle vroegte uit, en Loaf liet de boel pas weer lopen als de baas 's avonds vaak pas laat weet thuis kwam. Dit met na een paar maanden als resultaat een gigantische verstopping van de plasbuis, zo ernstig dat slechts een penis-amputatie en een nieuwe uitgang uitkomst zou bieden.
Als ik hieraan terug denk kan ik zo weer huilen. Ook deze zware, reu-onterende ingreep heeft hij dapper en zonder zeuren ondergaan. Ook hiervan is hij hersteld. Mank, en plassend als een meisje ging hij, die zich ooit zo stoer voordeed met z'n kleine hartje, door het leven.
Maar alsof dit nog niet genoeg was sloeg opnieuw het noodlot toe, maar deze keer echt genadeloos.

Doordat Meat Loaf dus wat instabiel was, viel hij geregeld om. Ook wilde hij op geen voorwaarde meer door mij worden opgetild (logisch...) dus in en uit de auto springen moest en zou hij zelf doen! En dat ging dus gepaard met vallen...heel veel vallen. En elke keer weer op de zelfde plek, namelijk zijn linker voorpoot, om nog iets preciezer te zijn, zijn linker polsgewricht.
In anderhalf jaar tijd honderden keren dezelfde plek kneuzen doet een bot geen goed, en aan het eind van de rit bleek een gigantische tumor in zijn polsgewricht het resultaat.
Het pootje amputeren was geen optie vanwege zijn instabiliteit dus mede vanwege de gigantische pijn die hij moest hebben was inslapen de enige optie.Dit alles binnen een dag...diagnose, beslissing en excecutie...

Het lijkt me overbodig te vertellen dat deze hele reeks gebeurtenissen een behoorlijke impact op mij hebben gehad. Ik heb nog steeds het gevoel dat ik zijn leven vanaf het begin zoveel leuker had kunnen maken,en bovendien ook een stuk langer en met minder fysieke en mentale pijn.
Maar ja...zonder het als excuus te gebruiken, zoals ik eerder als zei...dit alles niet uit rottigheid, ik wist echt niet beter! Dom, dom, dom, maar....ja! ik heb hiervan zéker geleerd. En ook heb ik vaak, heel vaak, huilend gezegd, dat als ik íets in mijn leven over zou kunnen doen, dat de dag van die val zou zijn.

Later in mijn leven, vanaf het moment dat de communicatie met dieren de kop op stak, heb ik meerdere malen contact gezocht met Loafje om mijn kant van het verhaal te vertellen en hem te zeggen dat ik zó ontzettend graag een herkansing zou willen. Zijn antwoord was steevast kort maar krachtig .
Ik moest nou eindelijk eens geduld hebben (toch de moraal van dit verhaal...) en die herkansing zou komen als ik eraan toe was om niet opnieuw de kans te lopen weer in de fout te gaan. Waarvan akte...

En daar kom ik dan eindelijk bij de zonneschijn (lees Soleil) na de spreekwoordelijke regen van dit verhaal.

Na het afscheid van Veerle moest er natuurlijk weer een nieuwe hond in huis komen. Op zoek naar een windhond (uiteraard) kwam ik op een site met herplaatsertjes uit Griekenland. Niet mijn type hondjes en niet mijn type land om honden vandaan te halen.
Ik scrolde een beetje lusteloos op niks af langs de lange rij asielzoekertjes zonder iets te zien wat ik zocht totdat....een onbeduidend fotootje mijn aandacht trok, als een magneet! Dit hondje kende ik! Ik zal jullie het adoptieproces besparen maar een week later was ze thuis. Thuis in de meest ruime zin van het woord... Toen Jess en ik met Soleil (zo wilde ze graag heten) thuis kwamen begroette Dennis haar met : "Hé, Loafje!"

En dit is d'r dan!
Nog even leuk om te vertellen...
Meat Loaf was er nog nèt niet bij toen Jess geboren werd, maar dan ook alleen maar omdat deze gebeurtenis in het ziekenhuis plaatsvond. Vanaf dat hij dat 5,5 pond lichte humpie zag was ie verliefd, en haar en alleen maar haar toegewijd, waar zij was was hij, en zodra het kon lag hij bij haar.
Deze foto is van Soleil ongeveer een uur nadat ze haar "nieuwe" thuis had betreden. Alsof ze er altijd al geweest was, alsof Loaf nooit weg is geweest....

Zonder de sceptici onder jullie te willen overtuigen, maar gewoon even om aan te geven hoe bijzonder dit alles is...Dit is dus Soleil... 10 maandjes jong (net zo oud als Meat Loaf was toen ik hem 18 jaar geleden uit het asiel haalde) hetzelfde formaat en dezelfde vacht als hij, alleen een ander kleurtje...
En nog een klein klapje op de vuurpijl.......Ze mist een pootje.....haar linker voorpootje......niet vanwege een ongeluk oid, maar vanwege een aangeboren afwijking....een afwijking van....haar polsgewricht...!

Liefs!

Veerle

2010-08-17T22:27:00.001+02:00

Afgelopen dinsdag hebben we onze lieve Veertje in laten slapen. Haar hart wilde niet meer.
Ze was een hondje dat leefde en handelde met haar hart... Altijd intens liefdevol en, ondanks alle narigheid van vóór haar leven bij ons, ook altijd vol vertrouwen in alles en iedereen.
En ze kreeg ook steeds weer terug wat ze aan anderen gaf, liefde en vertrouwen... Nooit was er iemand bang voor of onaardig tegen haar, en nooit reageerde een andere hond anders vriendelijk tegen haar.

Het is wederom, ondanks de andere dieren, leeg in huis.

Botsen

2010-08-06T22:03:00.001+02:00

Het thema van deze week was "Botsingen". En niet omdat ik dat als thema gekozen had, maar gewoon simpelweg omdat het me overkwam.
Zo ineens zit je in een situatie waarvan je denkt :"Wat is er zojuist in godsnaam gebeurd, en waarom laat ik me door deze persoon voor mij zó vreselijk opnaaien?!"
Ik zal jullie niet belasten met álle botsingen van deze week, al was het maar om privacy redenen van de betrokkenen, maar één van de voorvallen moet ik gewoon even van me af schrijven, al was het maar omdat het zo'n belachelijke situatie was...

Ergens vorige week hadden we een paar zeldzame uurtjes vrij, en we wilden deze benutten om naar een ontzettend prachtige Oldsmibile Cutlass Convertible uit 1975 te gaan kijken, en om een proefritje te maken natuurlijk!
Aangekomen bleek de auto inderdaad nog mooier dan op de foto's, de handelaar bleek zeer bereid een hele mooie prijs voor de jeep te geven, dus..."Kunnen we even een proefritje maken?" was onze vraag.
Niet zo'n vreemde vraag toch?...als je een auto wilt kopen?! Een proefrit?
Meneer de Handelaar (van nu af aan noem ik hem S.) bleek echter een andere mening toegedaan, en vertelde ons dat we er eerst maar even wat beter over na moesten denken,en dan terug bellen om een afspraak voor een proefrit te maken. Anders was hij er misschien maar tijd aan kwijt voor niets...

Een tikkie geïrriteerd stemde ik toe met deze in mijn ogen belachelijke voorwaarde, maar meer omdat we wat krap in de tijd zaten en toch op tijd weer terug moesten zijn voor het hondengespuis.
Maar zoals verzocht heb ik braaf teruggebeld voor een afspraak, en afgelopen dinsdag reden we opnieuw de 70 km richting autobedrijf S te A. Want hoewel we de manier van handelen niet konden waarderen, waren we wel beide zó gecharmeerd van de auto, dat we er wel een extra ritje en een stel kromme tenen van ergernis voor over hadden.

Terwijl we op weg waren belde ik mijnheer op om zoals hij verzocht had, even te laten weten dat we ook écht kwamen. Tijdens dat gesprekje vind hij het nodig mij mede te delen dat hij bij nader inzien toch geen geld over had voor de Jeep, dus dat inruil er niet in zou zitten. Hij wilde 'm wel in consignatie nemen om 'm voor ons te verkopen, maar zelf een risico nemen....dat ging hem blijkbaar te ver.
Ja, nou, jeetje...we waren nou al een eind onderweg dus we gingen gewoon even in die auto rijden, was het idee. Niet voor niets van alles geregeld met werk om weg te kunnen!

Daar aangekomen wilde S. voordat we zouden instappen eerst de prijs vastleggen zodat hij er wederom niet voor niets zijn tijd in zou stoppen...
Dennis vond dit tot op zekere hoogte geen punt, maar uiteindelijk zei hij toch dat er niet verder gepraat werd voordat we wisten waarover we nou eigenlijk aan het onderhandelen waren. En dat was een auto waarvan we nog steeds niet wisten hóé hij reed. Ik begon er inmiddels al een beetje te twijfelen óf dat ding eigenlijk wel kón rijden, of dat het gewoon een niet-mobiel museum replica was.
(Voor het verhaal nog even belangrijk om te vermelden dat S. tijdens de gesprekken constant en alleen maar het woord tot Dennis richtte. Dus nieuwsgierig, welbespraakt, en bijdehand als ik ben mengde ik mij ook zo af en toe in het gesprek, maar erg veel fatsoenlijke respons kreeg ik niet.)

Maar na een heleboel vijven en nog meer zessen was het moment van de proefrit dan toch echt aangebroken!
S. loopt naar de auto en wil achter het stuur stappen...! Hij kijkt naar Dennis z'n verbaasde gezicht en vraagt: "Of wilde u zelf rijden?"
Mijn verbazing schoot omhoog en mijn humeur kelderde met dezelfde vaart omlaag. Zéker toen bleek dat we niet even samen met de auto weg mochten, maar dat S. keurig achterin ging zitten om ons te wijzen hoe er gereden moest worden.
Zonder overdrijven waren we binnen 5 minuten weer terug bij het autobedrijf, en moest Dennis de auto naar binnen rijden zodat we de kap ook nog even in gesloten toestand konden zien. Dat wilden we namelijk graag...gek hè?!
Ik dacht nog even dat we zo snel weer terug waren omdat mijnheer S. even iets op moest halen ofzo, en dat het daarna mijn beurt was om even te sturen, maar niets was minder waar!
Na een zo grondig mogelijke inspectie van de auto door Dennis vond S. dat we blijkbaar genoeg van z'n kostbare tijd hadden verspild, en met z'n vingers al trommelend op de carrosserie wilde hij nu toch wel eens weten wat we van plan waren.

"Nou...nu wil ik even rijden." Zei ik dus.
S. "Waarom? u heeft toch net gereden?"
C. "Ik heb niet gereden, ik heb nog geen 5 minuten op de passagiersstoel gezeten..."
S: "Nou, dan heeft u toch al naast uw man in de rijdende auto gezeten? Ik laat u geen extra proefrit maken als we niet eerst afspraken maken over de koop. Ik stop er niet nog meer tijd in als ik niet zeker weet dat de deal doorgaat, dat is een hele normale gang van zaken."

Alles bij elkaar opgeteld was dit voor mij de druppel!
Dennis stond er nog redelijk rustig bij, maar ik zag aan zijn blik dat hij zich ernstige zorgen maakte over de opkomende donderbui in mijn toch al niet meer al te goeie humeur.
Die zorgen van hem waren terecht!
In een gecombineerde staat van opperste verbazing, pure woede, en het gevoel diep beledigd te zijn, heb ik mijnheer S. verteld dat als hij de auto niet kwijt wilde hij dat gewoon moest zeggen, en terwijl ik met het stoom uit de oren naar buiten stampte riep ik dat hij dat ding maar ergens moest parkeren waar de zon niet schijnt, want ik hoefde 'm niet meer!!!!

Jess kwam me van heel ergens anders in de zaak achterna gerend omdat ze zoals ze zei, al hoorde aan het geluid van mijn voetstappen dat we nu meteen naar huis gingen, maar dan wel zonder nieuwe auto...

Ik geloof dat Dennis nog even op een redelijke toon met de beste man heeft staan onderhandelen over een proefrit, maar echt... als ie me die bak uiteindelijk gratis en voor nop kado had gedaan had ik 'm niet meer willen hebben!

Dus...nog even geen foto's van een prachtige nieuwe bolide, we zoeken nog even verder naar iets leuks, maar dan graag wel met een verkopen die geen jeuk krijgt van vrouwen achter het stuur.

Hoewel ik in het kader van het thema "Botsingen" toch tot mijn schaamte moet bekennen dat ik de dag na deze met onze Honda deze week iets te kort door de bocht ben gegaan. Het resultaat is een dikke deuk in de achterdeur...
Dit is mij zo ongeveer 15 jaar geleden voor het laatst gebeurd, dus zéker geen schering en inslag, dus misschien had mijnheer S. toch een vooruitziende blik...

Neueueeuh...ik vind van niet...

Liefs!

2010-07-21T21:18:00.001+02:00

Even geen verhaal over onverwachte ziekenhuisopnames, leuke anekdotes over werk of vrije tijd besteding, zelfs geen zweverige overpeinzingen over complot-theorieën.

Deze keer slechts een paar leuke plaatjes van een volgens mij, zeer bevoorrecht meisje van 13.

Samen met je hondje in de jeep cabrio van je moeder over eigen terrein crossen...

Tsja... je kan het als kind slechter treffen...

E.R.

2010-07-15T22:53:00.001+02:00

Ik weet van mezelf dat ik vaak eerst doe en dan pas begin te denken wat de consequenties van de een of andere actie zijn. Het feit dat ik me hiervan bewust ben scheelt al een heleboel.
Dit soort impulsieve handelingen uiten zich namelijk niet als ik aan het werk ben, en ik kan mezelf 99% van de werktijd omschrijven als "scherp".
Wat er dan in die overgebleven 1% kan gebeuren bleek gisteren.

Voor de insiders onder de lezers is het onnodig te vertellen dat een dierenpension in de zomermaanden hard werken is, en dat de term "druk" een understatement is.
Voor de outsiders...Een dierenpension runnen in de zomermaanden is hard werken en "druk" is een understatement!
Gisteren was weer zo'n dag waarin niets liep zoals gepland, en naast het gewone werk nèt iets te veel extra's mijn pad kruisten, en dan is de kans op foutjes iets groter dan normaal.
Om een uur of 17.00 rende ik even snel naar binnen om tussen de bedrijven door Veerle haar medicijnen te geven en de mijne in te nemen.
Terwijl ik met drie verschillende doosjes en potjes stond te jongleren om de juiste dosis te voorschijn te toveren, ging de telefoon voor de (ruwe schatting...) 85e keer die dag. Met de phone tussen oor en schouder geklemd, een klant te woord staande, nam ik de medicijnen in.... Allemaal...! Dus ook hart-tabletten en vochtafdrijvers van Veere!

"Shit! Kut!...O sorry mevrouw...! Dat was niet voor u bedoeld" Roep ik tegen de hoorn.
Na dit gesprek zo netjes mogelijk afgerond te hebben, heb ik maar even respectievelijk de dierenarts en de apotheek gebeld, om mijn stomme actie uit te leggen en te vragen in welk een levensgevaar ik nu verkeerde. Iets waar ik momenteel natuurlijk helemaal geen tijd voor heb...levensgevaar.

Dierenarts-assistente Kirsten moest aanvankelijk wel lachen om mijn actie. Ze is inmiddels wel wat gewend van mij en vond het, and I quote: "Typisch jij!" (ik dus..)
Zowel zij, als de dierenarts, als de twee apothekaressen ( dit is inderdaad geen woord, maar wél een mooi woord!) hadden dit nog niet eerder meegemaakt, maar gezien de lage dosis van de tabletten leek de term levensgevaar niet aan de orde.
Goed op vreemde symptomen letten en bij twijfel de dokter bellen was het advies.

Ik heb dus zonder echte zorgen mijn werk af gemaakt, gekookt en gegeten.
Om een uur of 19.00 zat ik uit te puffen op de bank toen het van het ene op het andere moment leek alsof vol overgave de gehele percussie afdeling van de Jostiband aangevoerd door Caesar Zuidewijk in mijn borst en keel aan het drummen was!
Dit voelde toch wel als "Niet in Orde"! En na het opnemen van mijn pols bleek deze met gemak 100 slagen in de minuut te halen.
Nu weet ik niet hoeveel slagen dat horen te zijn, maar Dennis wist mij te vertellen dat dit in ruste zo rond de 70 moest liggen. In elk geval wanneer je, zoals ik op dat moment, met je kont op de bank zit te niksen...
Vrijwel meteen na deze ietwat schokkende ontdekking daalde blijkbaar mijn bloeddruk met een rotgang! (niet van de schok hoor... van de plas-tabletten.)
Nou ja, een lang verhaal kort...Ik had voordat ik flauw viel nog de tegenwoordigheid van geest om alle ingenomen medicatie te verzamelen en te mompelen dat ik maar beter naar het ziekenhuis kon gaan.

Het volgende wat ik me herinner is dat ik in de auto zit en zowat tegen het dak wordt gelanceerd omdat we zo snel over de vluchtheuvels racen. Dennis is zonder uitzondering de meest keurige/brave automobilist die ik ken, en hij rijdt Nooit! maar dan ook echt Nooit! te hard.
In mijn wazige toestand dacht ik nog wel even dat er wel iets heel ergs gebeurd moest zijn om hem zulk asociaal rijgedrag te laten vertonen, en hoe kwam ik nou toch in die auto terecht.
Af en toe riep Dennis "Ben je d'r nog?! Knijp eens in mijn hand! Doe je ogen eens open!" Maar echt reageren kon ik niet.
Na de rit hotseklotsend in de stoel te hebben overleefd, werd ik bij de Eerste Hulp op een brancard gedeponeerd, en ik hoorde iemand aan Dennis vragen wat er gebeurd was en of deze overdosis ( 2 lullige pilletjes extra...!) bewust of onbewust was ingenomen.
Vervolgens werd Dennis gevraagd waar de medicatie voor de hond precies voor bedoeld zijn, en hij wist dit niet. De afdeling medicatie voor de dieren is namelijk mijn afdeling, en ìk wist het wel, ik kon alleen geen antwoord geven, zóver weg was ik, en zó adembenemend hard ging mijn hart te keer.

Niet in staat echt te reageren merkte ik dat er allerlei naalden in mij werden gestoken in de vorm van infuus en bloedafname. Mijn T-shirt en bh werden omhoog gehesen en ik werd volgeplakt met een stuk of 7 sensoren voor een hartfilmpje.
Bloedrukmeter om mijn arm en hartslagmeter op mijn borst.
Zo'n handig knijp apparaatje op mijn vinger om het zuurstofgehalte in het bloed te meten, en afwachten maar...ik ademde immers nog steeds.
Iedereen vroeg van alles aan me, maar echt heel veel duidelijks kwam er als antwoord niet uit.
Het enige wat ik verstaanbaar aan de opgetrommelde internist heb geantwoord was;" Weet je dat dan zelf niet?" Toen hij aan me vroeg waar we waren.

Deze alleraardigste ,maar wel een beetje erg jonge, arts vertelde dat hij een duidelijker bloedbeeld wilde betreffende het zuurstofgehalte, dus dat er nog een klein maar vervelend prikje in de polsslagader gegeven moest worden. Ik mompelde dat hij z'n gang maar moest gaan omdat ik toch nergens heen ging, en zo geschiedde.
Bedenk nu zelf even wat krachttermen, want wat ik vervolgens heb geroepen is niet voor publicatie geschikt.
Ongelooflijk dat zo klein lullig naaldje zo ontzettend pijn kan doen zeg!
Echt, ik geloof niet dat ik een zeikerd ben wat pijn betreft, maar deze pijn was vergelijkbaar met bevallen! Naalden zijn niet mijn hobby, maar ik heb niet echt moeite met geprikt te worden.
Wel hoor ik al mijn leven lang, wanneer er bloed afgenomen moest worden dat ik moeilijke aderen heb om te prikken, en dat bleek...
Nadat er een tijdje met een naald in mij pols was rond gedraaid, en de eerste zoektocht naar bloed jammerlijk mislukt was, dacht ik dat ik er vanaf was, maar nee...De dokter liet zich niet kennen, en na een verontschuldiging en een nieuwe naald begon hij dapper aan poging twee.
Al Godverend heb ik ook deze vruchteloze poging ondergaan, en met het zweet op z'n voorhoofd vertelde dokter Prik me dat ik toch wel heel moeilijke aderen had om te prikken... JOH!

Het prikken werd gestaakt want het enige voordeel van dit gemartel was wel dat ik door de adrenaline stoot in één klap wakker was. Nadeeltje was dat ook de inmiddels iets gezakte hartslag weer omhoog schoot, maar dat was van zeer tijdelijke aard.
Al met al bleek de zeer lage dosis van Veerle's medicatie een geluk bij een heel stom ongeluk. De Vetmedin is een middel om de hartslag te versterken, en dat veroorzaakte een turbohartslag. In samenwerking met de vochtafdrijver die de bloeddruk verlaagd raak je zonder hartkwaal dus buiten westen.

Al met al bleek er gelukkig niets blijvend geschaad, en alle bloedtests, hartfilmpjes en metertjes gaven aan dat het weer beter met me ging. Lekker naar huis dus.
Vannacht ben ik nog een keer of vijf wakker geworden van de herrie in mijn lijf omdat de drumband nog steeds niet van ophouden wist, en vandaag heb ik zodra het kon een paar uurtjes gespijbeld om in een soort van comateuze slaap te belanden. Valt niet mee hoor... zo'n retourtje EHBO!
Maar...ik leef nog, en da's maar goed ook want ik heb voorlopig nog helemaal geen tijd voor een gevalletje levensgevaar!

Liefs.

Verschil moet er wezen...

2010-07-04T14:56:00.002+02:00

Terwijl de thermometer genadeloos de 35 graden grens nadert, en voor mijn gevoel half (zo niet heel) Nederland plannen maakt voor het invullen van de welverdiende vrije tijd, loopt het zweet ons hier uit alle hoeken, kieren en, gaten uit het lijf. Mijn moeder wil nog wel eens een grapje maken over "het luie zweet" maar lui is hier momenteel niet aan de orde.

Maar zoals de titel al aangeeft..Verschil moet er wezen Ddat van die werkpaarden en luxepaarden zeg maar...
Dus terwijl vele honden en poezen-bazen genieten van hun vakantie, genieten wij van hun beestenspul.
Het zijn er zoals elke zomer weer een heleboel, en de aantallen lopen binnen nu en twee weken op naar de 150 in de honden-kennels, en 80 voor wat betreft de poezen. En ik weet natuurlijk nog niet wat er komen gaat, maar tot nu toe gedragen ze zich allemaal zo voorbeeldig als had ik ze zelf opgevoed.

Maar hoewel het hard werken is, en we aankijken tegen zeker 6 weken non stop, heb ik er toch wel weer plezier in... Oké, zoals de foto's laten zien zit je na een uurtje in de kennels onder het kwijl en andere viezige substanties die niet van jezelf zijn, maar o wat is het spul blij met hun zwembadjes, hondenvriendjes, en knuffels van ondergetekende en haar collega's.

Als je me over een week of vier spreekt, is er van de huidige goede moed waarschijnlijk niet zo veel meer over, heb ik bretels nodig om de verloren kilo's te compenseren, en kun je vast hele creatieve dingen doen met de wallen onder mijn ogen.
Maar zover is het nog niet, dus genieten we nog even van het iets te warme maar wel hele mooie weer, en de dieren.

Oja...waar ik momenteel ook met volle teugen van geniet is van m'n Jeep.
Ik rijdt al weken topless rond, en ben zelfs een beetje chagrijnig als ik een keer met de andere auto moet. Een beetje maar hoor, want ik besef heel goed dat een Jeep cabriolet pure decadentie is. En niet alleen decadent, ook nog heel erg duur, en da's nu, na anderhalf jaar genieten de reden dat we hebben besloten haar (ja weet je nog...het is een "ze") te verkopen/in te ruilen voor iets milieu vriendelijkers en goedkopers.
Jeepie rijdt namelijk op 1 op 6 benzine (oeps...!) is uit 1991 en dus niet wegenbelastingvrij maar wel loeizwaar (lees 1600 kg!) en al met al dus een hele dure dame...
Ook in huize Vermeij is de economie niet meer wat ie geweest is, en hoewel ik het woord crisis nog lichtelijk overdreven vindt, moeten we toch maar verstandig zijn.
Met pijn in het hart hoor, want deze auto is tot nu toe onze leukste miskoop ooit!

Om zolang het nog kan, nog even te genieten van The Lady in Red een paar mooie plaatjes in het zonnetje terwijl het stof eraf gewassen wordt.
En om nog even bij de titel van dit Blog te blijven, dat verschil er wezen moet...ook nog even een foto van Dennis die het stof van zijn voertuig wast...

Tsja...de één heeft een Jeep, de ander een bakfiets...

Niet dat ie er veel om geeft hoor, maar om z'n nu al niet àl te stoere imago, niet nóg minder te maken, ook maar even laten zien wat er naast die bakfiets staat (die overigens in eerste instantie door mij is uitgekozen...)

Komt ie...

Nog een beetje lager om de spanning erin te houden...

Tadaaaa....!!!!

Een splinternieuwe BMW. 'T is wel een lease motor hoor...dat je niet denkt: "Wat zeurt ze nou over die persoonlijke financiële crisis..."
Maar hij is wel stoer!

En dan nog twee om het af te leren...

Zo'n kapsel vraagt natuurlijk wel om een cabrio, niet?!

Liefs!

The(Black) Birds

2010-06-20T20:37:00.001+02:00

Elk jaar zo rond halverwege Juni zijn wij slachtoffer van een invasie.
We wéten dat ze eraan komen, en dat ze ook dit jaar weer een ravage zullen aanrichten.
De herrie die ze produceren tijdens hun strooptocht is oorverdovend, en de troep die ze achterlaten overweldigend.
Ook nu, als ik van mijn laptop opkijk en een blik naar buiten werp zie ik er tientallen!
Ongegeneerd nemen ze wat ze willen, vertrekken als ze verzadigd zijn, om morgen weer terug te komen en het karwij verder af te maken.
Als ik zo naar dit indrukwekkende schouwspel zit te kijken, moet ik altijd denken aan die film van Alfred Hitchcock " The Birds "
In deze film wordt een stad overspoeld door een zwerm moordlustige vogels die nergens voor terug deinzen en die een spoor van dood en verderf achterlaten.

Maar genoeg drama.
Zo erg is het hier natuurlijk niet, maar wel op z'n zachts gezegd een béétje jammer.
We hebben vlak bij ons huis namelijk een hele mooie oude kersenboom staan. Een plààtje, vooral als hij in bloei staat! Naar mijn mening is dat de mooiste periode van het jaar...als alle bloesembomen in bloei staan.
Helaas duurt deze bloemenpracht altijd maar een dag of vijf, en dàt is dan ook meteen ons deel van het plezier van de kersenboom, de rest van het jaar geeft ie eigenlijk best een hoop troep.
Maar...zou je zeggen...als die mooie bloesem is er toch niet voor niets?! Je weet wel van de bloemetjes en de bijtjes en wat daar dan doorgaans van van komt...

Tsja! En daar gaat dit nu juist over! We hebben het hier namelijk over een hoogstam fruitboom, en het kenmerkende van zo'n boom is dat die K..kersen behoorlijk hoog hangen en wij er dus niet zomaar even bij kunnen!
Wij niet maar de merels (ja, inderdaad...Blackbirds...) wel, en hier maken ze dan ook graag en grif gebruik van.
Oké, ik geef ze geen ongelijk. Een vogel moet ook eten, en waarom zouden ze niet, met zo'n Fly In in hun eigenste toegeëigende achtertuin.
Maar wat ik nou leuk zou vinden is als er íets voor ons over zou blijven, gewoon...een kilootje kersen uit eigen boom...da's toch niet zo veel gevraagd?
Maar dan moeten we dus in actie komen, en snel ook, want het is echt in een dag of drie gebeurd hoor!
Dan is de hele boom ontkerst, in een wijde boog eromheen ligt de grond bezaaid met pitten en rottende kersen van waarschijnlijk B of C kwaliteit, en daar komen dan weer heel veel kruipende en vliegende insecten op af, en dan voornamelijk die van het stekende soort.
Iemand heeft ons ooit een aangeraden een net over de boom te draperen, maar ondanks dat daar ongetwijfeld apparatuur of trucks voor zullen zijn...krijg zo'n net er maar weer eens af zonder je nek te breken.
En...er blijven in zo'n net steevast vogels vast zitten, die een erg nare hongerdood zullen sterven als ík ze niet ga redden, en tijdens zo'n dappere reddingsactie alsnog de kans loop één of ander lichaamsdeel te breken
.
Door deze wat luie instelling hebben we de afgelopen 7 jaar nog geen kers uit eigen tuin gegeten, en ik vond dat daar vandaag maar eens verandering in moest komen. Dus wat doe je dan als toegewijde bezorgde moeder met een tikkeltje last van hoogtevrees...? Dan stuur je je kind de boom in.

Nu is dit voornamelijk voor Jess dolle pret... en zoals het een zorgzame moeder betaamd sta ik daar op de grond doodsangsten uit, en schieten er de meest vreselijke scenario's door mijn hoofd.
Bijvoorbeeld over hoe het leven zou zijn met een kind dat de rest van haar leven in een rolstoel moet slijten...

Dus...(nadat ik de camera had weggelegd om een eventuele spectaculaire val te vereeuwigen) heb ik onze klimgeit gesommeerd terug op aarde te komen, ik zou zelf die boom wel bedwingen.
Dus onder het mom van: "Kind...Ik heb mijn beste al jaren gehad, en jij hebt je hele leven nog voor je!" heb ik mijn o zo soepele lijf (ahummm) de boom in gehesen.
Omdat Jessy niet veel meer restte dan te wachten totdat ik met de gehele oogst van deze zomer weer naar beneden zou komen (wederom ahummm) heeft zij de werkeloze fotocamera maar even ter hand genomen om mijn allercharmantste poses en gezichtsuitdrukkingen vast te leggen.

Hieronder een kleine impressie.
En ja... Ik heb er eerst even de censuur over laten gaan, en de ergste gewist.
Mezelf onsterfelijk bespottelijk maken bewaar ik voor een ander tijdstip.

De fruit-opbrengst is niet zo heel groot want op een gegeven moment zijn toch echt de armpjes te kort, maar morgen verzet ik de trekker een stukkie zodat ik op een andere plek de boom in kan, want ik heb besloten dit jaar de strijd om de kersenoogst maar eens aan te gaan.
Misschien zien deze of gene het resultaat hiervan nog terug in de vorm van een potje jam, maar ik beloof niks!

Wie zeker wil weten dat hij of zij een onbespoten, met gevaar voor eigen leven geoogst, maar met liefde bereid potje broodbeleg wil ontvangen van ondergetekende, moet zo ergens in oktober nog maar eens langskomen.
Er staat hier namelijk ook nog een mega kiwi struik, met elk jaar (niet overdreven!) een paar duizend ienie mienie kiwi's eraan.
Zoals gezegd betreft dit een flinke struik, en de huishoudtrap volstaat voor de hoogste takken.
Dus, laten hangen is zonde...allemaal zelf opeten niet te doen...dus jam maken is wat ik, met behulp van mijn moeder, elk jaar weer doe.
Twee jaar geleden was de opbrengst een potje of 50, dus please, doe ons een plezier, en kom tzt effe wat halen.

Tot die tijd...breek je nek voorzichtig!

Liefs.

Het kan alleen maar beter worden.

2010-05-27T21:53:00.000+02:00

Om mijn trouwe schaartje lezers niet te vaak voor niets dit Blog te laten bezoeken meldt ik me maar weer eens een keer, want het is al een tijdje akelig stil rond mijn persoontje.
Ik heb ook niet zo heel veel te melden, want er gebeurt gewoon niet zo veel niet zoveel. (of het gebeurde is niet voor publicatie geschikt...)
Op zich wel lekker hoor, een beetje rust in de tent, maar wel saai als je een Blog beheert natuurlijk.

Daarom maar een paar foto's van in en om het huis:

Nee,we zijn geen carrière in de kinderprostitutie begonnen!
Dit zijn Jess en een vriendinnetje uitgedost voor een schoolfeest met als thema "Beroemdheden"

De dames zijn in de huid gekropen van respectievelijk Amy Winehouse en Rhianna.
Ach ja....wat zal ik zeggen... Kleine meisjes worden groot?

Gelukkig niet al te snel al te groot, want een geinig zelfportret met dito lachende hond kan er gelukkig ook nog vanaf...

En gewoon een mooi plaatje van een intens gelukkige Viënna ook.

En tot slot....zo ziet onze achtertuin eruit met volle maan en een goeie fik.

Nou...ik ben het ermee eens, dit is ongetwijfeld de sufste bijdrage tot nu toe, maar ook dat heeft een voordeel...
Het kan dus alleen maar beter worden!

Liefs!

Amber Alert

2010-04-27T22:39:00.001+02:00

Sinds een kleine drie jaar wordt ons gezin opgeleukt door poes Mosnice.
Een allerliefst poesje dat we destijds in erbarmelijke toestand na een vakantie in Tsjechië mee naar huis hebben gesmokkeld. Los mee in de auto, bij de grens verstopt onder een stapel kleren (Want je weet maar nooit met die Gestapo achtige kereltjes in uniform...) De hele 700 kilometer van Oost Europa naar Oost Nederland heeft ze zich voorbeeldig gedragen.

Nou was ze er zoals gezegd niet al te best aan toe, dus ik hield een klein slagje om de arm met betrekking tot haar voorbeeldige gedrag. Ze was immers een lichamelijk en emotioneel verwaarloosde buiten kat, dus wanneer ze opgekalefaterd zou zijn kon de ware aard misschien nog naar boven komen.
Niets was echter minder waar, en elke dag weer genieten we van haar intense behoefte aan gezelligheid.
Mos zal inmiddels een jaar of 15 zijn (maar 20 zou ook kunnen...) weegt nog geen twee kilo, heeft een verschrompeld oortje, een nierkwaal, een te snel werkende schildklier en is een beetje vergeetachtig aan het worden. Niet echt de standaard Gourmet of Whiskas schoonheid dus, maar echt...ik heb nog nooit zo'n geweldig, makkelijke, lieve, en dankbare kat meegemaakt! En ik maak er nogal wat mee op jaarbasis...

Één van die katten die ik op jaarbasis meemaak is Amber. Wèl een regelrechte Gourmet/Whiskas schoonheid!
Ze komt een paar keer per jaar bij ons in pension wanneer haar vrouwtje een weekje met de Zonnebloem boot mee gaat. Mevrouw is dus niet meer de jongste, en een maand geleden kregen we een telefoontje van haar dochter.
Lang verhaal kort... mevrouw ongeneeslijk ziek, opgenomen in het ziekenhuis om waarschijnlijk niet meer thuis te komen. Amber in eerste instantie voor nood even bij ons, om daarna herplaatst te worden. (kort hè?!)

Dit soort dingen gebeuren vaker hoor...dat we met een dier te maken krijgen waarvan de baas de zorg niet meer kan dragen, maar tot nu toe heb ik nooit de behoefte gevoeld zo'n dier zelf in huis te nemen. Meestal konden we hem of haar wel weer aan een andere klant slijten, en zo zie je ze nog eens terug voor een logeer partijtje.

Maar Amber vond ik altijd al een leuk poesje. Een bescheiden meiske dat ons in pension nooit problemen opleverde. Een keurig opgevoede nette jongedame van stand als het ware...
Dus na een zeer kort overleg thuis mocht Amber het bij ons eens proberen. Als "bejaarde dame schootkat" was ze namelijk niks gewend, en wel erg vèrwend, dus ons honden-trio, en Mosnice waren een geheel nieuwe ervaring. En een nieuw dier in huis is gewoon altijd een aftasten. 'T moet maar net klikken hè?!

Nou, zowel het huis, als wij zelf, als de honden zijn door Amber vrijwel direct in het hart gesloten.
Mosje daarentegen....... Well...Does de term "Catfight" ring a bell?
Laten we zeggen dat het niet echt klikt tussen beide dames.
Mos is zoals ik al zei zo goed als doof, hoog bejaard en ook nog een tikkie dement, en heeft dus niet zo snel op de loer liggend gevaar in de smiezen.

Amber weegt minstens drie keer zo veel als zij, en bij gebrek aan echte lef gooit ze gewoon ordinair haar dikke kont in de strijd.
Niet echt een ideale situatie dus, maar tot nu toe is het huis groot genoeg om elkaar te kunnen ontlopen, en we proberen ze een beetje gescheiden te houden. Dit lukt niet altijd, en dat horen we ineens een gigantische herrie van ergens in huis komen!
Dan zijn ze elkaar per ongeluk tegen gekomen, en zet Mos het op een schreeuwen!!!
Voor ons een teken om onze bejaarde friemel te hulp te schieten.

Ik weet niet hoe het bij vermiste kinderen gaat, maar bij bejaarde poezen in nood werkt het prima zo'n Amber Alert....

At my service!

2010-04-25T15:29:00.000+02:00

En daar stonden ze dan hoor! Zoals verzocht, mèt ontbloot bovenlijf, ons bakhuis in elkaar te meppen.
Martijn was de stoere man die op mijn oproep van een maand geleden heeft gereageerd. En met de woorden "At your service madam" (Of was het zoiets als "U vraagt wij draaien"?) werden de t.shirts uitgetrokken, en kon het geweld beginnen.
En ik moet zeggen...het resultaat mag er wezen na een dag tekeer gaan met de moker.
Wat een puinhoop zeg!!!!

Als ik de staat van onze nieuwe keuken in wording nu bekijk zinkt de moed me al kijkende steeds dieper in de schoenen, maar er is mij plechtig beloofd dat het goed komt. Bij deze plechtige belofte is overigens geen termijn genoemd, dus het kan best zijn dat we pas in 2040 de eerste broodjes kunnen smeren op het dan splinternieuwe aanrecht...

Hoewel ik deze wat pessimistische uitspraak als ervaringsdeskundige doe (onze "nieuwe" badkamer is nog steeds niet af en alweer bijna aan vervanging toe) is het streven van zowel mijzelf als van mijn allerliefste ega, om nog voor de kerst het prachtige resultaat van al deze noeste arbeid in gebruik te nemen.

Toen ik Martijn overigens tijdens het betere hak en breekwerk vroeg of het A: goed ging, en B: of ie er lol in had? Was zijn antwoord "JA! dit gaat geweldig, maar ik ben blij dat het mijn huis niet is!"
Tsja...dat kan ik me héél goed voorstellen...

Puck

2010-04-18T23:43:00.005+02:00

Jessy heeft het van geen vreemde...hoppen van de ene naar de andere sportclub of hobby.
Als je het vorige verhaal meegelezen hebt weet je dat ik in het bezit ben van een lange lijst van ooit aan begonnen maar nooit afgemaakte nieuwe hobby's, een heleboel vroegtijdig opgezegde lidmaatschappen van sportclubs, en het nodige ongebruikte cursusmateriaal in de kast.

Ook dochterlief is niet zo honkvast wat dit betreft. Dat wil zeggen...Tot ze een paar jaar geleden het jeugdtheater ontdekte.Dit zou zomaar een blijvertje kunnen zijn.
Toneelspelen lijkt haar, zelfs in het dagelijks leven, op het lijf geschreven, en een lol dat ze er in heeft...!

Zie hier het resultaat van een jaar lang repeteren op de rol van Puck in een Midzomernacht Droom van mr. W. Shakespeare.

Is het geen plaatje?! (sprak de trotse moeder...)

Er werd Jess tijdens het schminken gevraagd of haar pruik even af kon... maar nee! dit is geen pruik.
Getoupeerd, in 4 kleuren gespoten en een hoop lak, en dan is dit het resultaat.
Je wilt niet weten hoeveel pijn (voor Jess) en moeite (voor mij) het heeft gekost om haar weer in originele staat terug te brengen maar na drie keer wassen, twee crème spoeling behandelingen en een kwartier ontklitten met een flinke dosis olie was ze weer zoals we haar kennen....Om vervolgens volgend weekend en de week daarna nog 4 keer op te moeten treden....
Maar gelukkig heb ik na 21 jaar honden trimmen meer ervaring met het ontwarren van warhoofden dan me lief is, dus daar draai ik m'n hand niet voor om.
Of het tegen het einde van de voorstellingen voor Jessy ook nog zo'n eitje is betwijfel ik. Misschien toch maar eens uitkijken naar een pruik.

Voor wie er nog willen gaan kijken... www.zjuust.nl
Ik vind het een aanrader!

Hoe moeilijk kan het zijn?!

2010-04-11T16:21:00.012+02:00

Wat hobby's, leuke bezigheden, en andere vrije tijdsbestedingen betreft ben ik niet zo'n "alleskunner"
Ik wil wel graag alles kunnen, maar ben niet echt multi getalenteerd. Ik kan wel wàt hoor, zo erg is het nou ook weer niet, maar alles wat ik doe of waar ik aan begin lijkt van een sòms acceptabel, maar vaak middelmatig niveau.
Nou komt dat ook wel weer een beetje omdat ik niet zo'n doorzetter ben. Wanneer ik ergens aan begin ga ik er steeds weer vanuit dat ik direct een natuur talent blijk te zijn. Dat is uiteraard zelden tot nooit het geval, en ben ik het tegen de tijd dat het ergens op begint te lijken alweer zat, en tsja...dan kom je ook nergens natuurlijk.

De reden dat ik mijzelf keer op keer een natuur talent waan komt trouwens doordat, wanneer ik iemand iets zie doen wat ik ook best zou willen kunnen denk : "Hoe moeilijk kan het zijn?!"
Want zeg nou zelf... Als je de acrobaten van het Chinees of Russisch Staats Circus hun kunsten ziet vertonen, lijkt het er toch op dat zij tussen hun halsbrekende toeren door, aan het bedenken zijn wat ze vanavond zullen gaan eten.
En de ijsdansers tijdens de Olympische Spelen gedragen zich alsof deze manier van voortbewegen ons allen in de genen zit...Dus bindt je schaatsen onder en doe lekker mee met die dubbele Rietberger en trippel Axel joh, eitje!

Ik zal meteen maar even bekennen dat ik vroeger samen met een vriendinnetje een keer belachelijk en heel pijnlijk ten val ben gekomen tegen de vensterbank van het keukenraam omdat wij beiden dachten :" Hoe moeilijk kan het zijn?! op elkaars handen staan om vervolgens de bovenste (ik dus...) via een achterwaartse flik flak weer gracieus op de tuintegels te laten belanden." Nou, ik ben wél op de tuintegels beland, maar van enige vorm van gratie was geen sprake...
Het hele doel van deze kamikaze actie was uiteraard dat onze ouders, met tranen van trots en ontroering in de ogen, getuigen zouden zijn van onze onvermoede talenten.
Mijn vriendinnetje hoopte hierdoor bij de opleiding van Circus Elleboog terecht te komen, en ik zou genoegen nemen met een lidmaatschap van de plaatselijke turn vereniging.
Onnodig te vermelden dat het hele circus niet door ging... De schaafwonden en blauwe plekken die we overhielden van het oefenen zijn vast niet onopgemerkt gebleven, maar ik geloof niet dat ik thuis heb verteld hoe ik daaraan gekomen was.

Wat de plaatselijke turnvereniging betreft... zo ver heb ik het dus nooit geschopt want mijn moeder kende me langer dan vandaag (toen al...!)
Ik had er tegen die tijd waarschijnlijk al een flink aantal Blauwe Maandagen op zitten, en ze bleef niet bezig met het voldoen van cursusgelden en het aanschaffen van bijbehorende pakjes en tenues.
Het enige wat ik ooit nog wel voor elkaar heb gekregen was lid worden van ruitervereniging de Zonneruiters. Het heeft me een héle tijd gekost voordat ik eindelijk op paardrijden mocht, maar mijn onafgebroken gezeur was waarschijnlijk erger dan de eventuele kosten die aan een lidmaatschap verbonden waren.

Kosten voor alleen maar het hoognodige overigens... de contributie, en een cap, want deze waren beide verplicht. De rest dat zocht ik maar uit, en wat was er nou toch mis met een spijkerbroek en gele kaplaarzen, dat kon toch ook prima?!
Nou...ik weet niet of je weet hoe het er op de gemiddelde manege aan toe gaat, maar laat ik maar zeggen dat het een stuk makkelijker is om aansluiting te vinden bij de andere paardenmeisjes wanneer je outfit aan de strenge eisen van de geldende hiërarchie voldoet.
Toch ben ik vol overgave van mijn 9e tot mijn 16e fulltime professioneel Penny geweest. (vernoemd naar "de Penny" hèt maandblad voor paardenmeisjes)
Fulltime en Professioneel wil in dit mijn geval niet zeggen dat er een Anky aan mij verloren is gegaan hoor..... ik presteerde middelmatig zoals verwacht, maar wel met hart en ziel. En... zoals het een èchte Penny betaamt met bijbehorende zeer middelmatige schoolresultaten vanwege het spijbelen.

Maar op mijn 16e diende het eerste vriendje zich aan (iets langer dan een blauwe maandag maar ook geen blijvertje) en de paarden werden voor een jaar of 15 vaarwel gezegd.
Tussen toen en nu hebben er heel wat nieuwe hobby's, cursussen en aanverwante passie's de revue gepasseerd, maar geen ervan is blijven hangen.
Ik heb me zo'n 4 keer in, en na een tijdje ook weer uitgeschreven bij een sportschool.
Heb puffend op een muf matje liggen Pilatessen.
Heb hele dure hardloopschoenen in de kast staan.
Ben 2 keer aan een opleiding voor het middenstandsdiploma begonnen.
Heb skeelers aangeschaft en weer verkocht.
Ik heb motorrijlles gehad tot aan het net niet aangevraagde examen.
Ooit in een opwelling een gitaar gekocht omdat een saxofoon te duur was, maar ik bleek ook hierin geen talentvolle doorzetter.
Begonnen aan een opleiding voor het behalen van horeca papieren (je weet maar nooit waar je het nog eens voor nodig kan hebben...)
Inmiddels ben ik drie ligfietsen verder waarvan de laatste vorige week dan toch maar verkocht is, en zo kan ik nog wel even doorgaan...
Kortom, ik schrik er zelf zelfs een beetje van...hoe komt een mens zo wispelturig?! En dan heb ik het nog niet eens over de vreselijk veel verschillende kapsels die ik op mijn hoofd heb gehad. In kleuren die je verbeelding te boven gaan, en modellen waar Lady GaGa jaloers op zou zijn. Ach... never a dull moment.

Toch zijn er ook dingen die ik wel heb volgehouden, afgemaakt, en niet onverdienstelijk uitoefen hoor. Ik heb gelukkig wèl talent voor het trimmen van honden, en dat doe ik nu al 21 jaar niet onverdienstelijk.
Èn ik kijk ook alweer een jaar of 19 tegen dezelfde man aan, en nee....ik ben hem nog steeds niet zat! Of hij ondertussen niet eens doodmoe van mij wordt is misschien wel na te lezen op zijn eigen blog.

Wat sporten en hobby's betreft, er was iets wat ik nou net wel leuk vond om te doen, en dat was roeifietsen. Als je even terug bladert naar begin vorig jaar kun je lezen dat het erop leek dat deze bezigheid een blijvertje zou zijn. Ik vond het een mooie combinatie van totale lichaamsbeweging, en behoorlijk snel van A naar B komen.
Leuke bijkomstigheid was dat dit eindelijk iets was wat ik samen met Dennis kon doen. Totdat we in september met de roeifiets tandem een ongeluk kregen.
Ook dit relaas is na te lezen, dus be my guest, maar het komt erop neer dat sindsdien geen haar op mijn gecrashde hoofd er nog over piekert weer op zo'n fiets te stappen. Ik ben blij dat ik nog leef zeg maar...

Maar....nu ik een half jaar later weer zga hersteld ben, het zonnetje weer begint te schijnen, en de vorig jaar opgebouwde bespiering weer volledig verdwenen is, lijkt het toch weer tijd te worden voor een nieuwe uitdaging. Roeifietsen vond ik leuk, dus wat lijkt daarop...gewoon fietsen (maar dat doe ik al voor huis tuin en keuken aangelegenheden) dus roeien op het water blijft over.

Nu ken ik wat mensen die fanatiek roeien te weten mijn eigenste echtgenoot Dennis (foto 1 met achterhaald kapsel) en mijn eigenste vriend Sander (foto 2) De een roeit (die van foto 2) nog beter dan de ander en je voelt 'm al...het ziet er zo gemakkelijk uit! Dus dacht ik :"Hoe moeilijk kan het zijn?!
Met Dennis als personal trainer (met up to date kapsel) is het vrij makkelijk om zoiets gewoon "eens even te doen". En dat was dus wat we gisteren en vandaag gedaan hebben.

Ik heb er nu dus twee deprimerende roei sessies opzitten, ben een ervaring rijker, en alweer een illusie armer.
Motorische gestoordheid en het volledig ontbreken van rechts/links (of zo je wilt, stuurboord/bakboord) coördinatie zijn de twee beschrijvingen die het meest op mij van toepassing waren...
Mijn gezicht spreekt boekdelen lijkt me. Ik lijk op de middelste foto wel een boze kabouter...
En op de vraag "Hoe moeilijk het kan zijn?"

Nou...HEEL ERG MOEILIJK!

Wordt vervolgd.

Liefs

Happy Birthday ouwe doos!

2010-03-31T20:41:00.001+02:00

Elk jaar weer zie ik ertegen op, tegen dat jaartje ouder.
Toen ik jaààààààren geleden tegen de 30 aan liep had ik het daar oprecht moeilijk mee.
Met angst en beven zag ik mijn verjaardag dichterbij komen. Mijn lieve, in deze context niet nader te noemen beste vriendin, had twee jaar eerder de magische grens overschreden en er zoveel "last" van gehad dat ik haar voor haar 32e een "thirties therapie" kado wilde doen.
Zij was dus mijn voorbeeld in dezen, en ik vreesde 26 maart 2003 als de Dag des Oordeels.

"De Dag" brak aan en eerlijk gezegd...in de praktijk viel de pijn wel mee.
Ook was het verschil van 29 naar 30 niet eens zo zichtbaar als ik had verwacht. Ik had namelijk verwacht dat dit heugelijke feit door Moeder Natuur of een andere stille kracht, gevierd zou worden met in grote onuitwisbare letters de tekst: "Oud en Afgeschreven" op mijn voorhoofd.
Uiteraard bleek dit niet het geval...en jaren tussen 30 en 35 waren eigenlijk, bij nader inzien, wel lekker.
Niet meer dat onvolwassenachtige van de twenties, maar ook nog niet dat ouwelullerige van de fourties.
Er volgden vijf jaren onbezorgd gevoel van nog hartstikke jong genoeg om de wereld aan te kunnen, aan van alles te kunnen beginnen, en toch serieus genomen te worden.
Maar daarna...gevoelsmatig zat ik vanaf de 36 aan de verkeerde kant van de 30, het aftellen naar de 40 was begonnen! En hoewel het vanaf vandaag nog drie jaar min één week duurt voordat ik zover ben voel ik me bij het idee alleen al zó vreselijk oud!
Zonder de mensen die al zover zijn, of al ver daar voorbij, te willen ontrieven, stel ik mezelf zo af en toe de vraag " Tjeezus, zou er nog leven zijn na de 40?!"
Volgens Patricia Paay wel, maar ik verdenk haar ervan dat ze zichzelf de meest onmogelijke dingen voorhoudt om de waarheid maar niet onder de gelifte ogen te hoeven zien.

En over wijze BN'ners gesproken...Ik las (waarschijnlijk bij de kapper...) dat volgens Daphne Dekkers het leven van een vrouw pas begint bij 40!
Nou, bof ik effe! Maar blijkbaar leef ik dan dus, en vele met mij, tot die tijd in een soort van twiglightzone van onbelangrijkheid.
Maar ook hààr geloof ik niet helemaal hoor, en daarbij denk ik dat zij waarschijnlijk gemakkelijker praten heeft dan ik, en de rest van modaal vrouwelijk Nederland.
Volgens mij namelijk, doen heel veel geld, een privé Leco voor je make up, en een dito Mari voor je haar, wonderen voor je zelfvertrouwen. En als je op een per ongeluk expres genomen kiekje dan eens niet op je aller florisantst aan een Chup a Chup lollie lurkt, is er altijd wel een goeie fotoshopper te vinden die de oneffenheidjes vakkundig wegwerkt.
Niet dat ik met la Paay of la Dekkers zou willen ruilen hoor! De één is me nu nog écht even te oud, en de ander heeft geen leuke man ( zélfs niet met al die bij elkaar gepingpongde miljoenen van hem!)

Ik ga het dus anders doen...Ik heb besloten dat ik nog drie jaar de tijd heb om op 26 maart 2013 wakker te worden, in de spiegel te kijken, en een volkomen tevreden leuke "jonge" vrouw van 40 te zien die zich die dag geen zorgen gaat maken over die drie extra gebakjes, om dat het haar geen dikke reet kan schelen wat een ander van haar dikke reet vindt.

Dit nobele streven lijkt me momenteel nog moeilijker te verwezenlijken dan wanneer ik op m'n blote knietjes de Mount Everest moest beklimmen, maar...drie jaar is heel lang, of verschrikkelijk kort. 'T is maar net wat je in de tussentijd te doen of te verduren hebt natuurlijk....
Ik heb gelukkig genoeg leuks te doen, en onder andere mijn allerliefste collega's te verduren.
Toen ik vorige week vrijdag namelijk 's ochtends mijn jarige gezicht liet zien met een zo opgewekt mogelijk "Goeiemorgen!" was Geja's eerste reactie:" Jezus, wat heb jij ineens een ouwe kop! Ben je een jaartje ouder geworden ofzo?!"
Wie Geja kent weet dat zo'n opmerking gevolgd wordt door een slappe lachbui van minimaal 5 minuten, want ze meent er natuurlijk niks van...of ze meent het wel en bedoelt het niet zo rot, maar dat heb ik maar niet gevraagd.
Later op de dag kreeg ik gelukkig ook nog een sms van iemand die mij ervan verzekerde dat sommige ouwe dozen met elke verjaardag alleen maar mooier worden, dus daar trek ik me dan maar dankbaar aan op.

Liefs!

De fik d'r in en stoere mannen gezocht.

2010-03-28T21:33:00.003+02:00

Om al onze, soms ogenschijnlijk onoverkomelijke problemen, op te lossen heb ik de afgelopen jaren wel eens

geroepen :"De fik d'r in! dan zijn we overal vanaf!" Onzin natuurlijk, zoiets doe je niet...geeft zo'n troep.

Maar...Fikkie stoken is wel leuk!
Officieel moet je, als je je inboedel (of dat van je buren...) in de hens wilt steken, een ontheffing aanvragen. Want al heb je nóg zoveel ruimte, en kun je nóg zo veilig je padvinders genen de vrije loop laten...dat mag natuurlijk niet zomaar!
Waarom niet? Omdat we hier in Nederland wonen en niet geacht worden zelfstandig tot verstandige handelingen te komen. Maar niet getreurd, want wanneer je al je te verbranden zaken in een metalen ton stouwt, dan mag het gelukkig wel. En zo fikken we hier al jaren wat af. Uitsluitend zaken die mileu-technisch verantwoord te verbranden zijn natuurlijk, maar dat lijkt me in ons geval vanzelfsprekend...
Bovenstaande foto is van vandaag, en het lijkt nou wel alsof Dennis heel druk en belangrijk bezig is, in werkelijk drukt hij z'n snor.
Terwijl híj doet wat ik ook zo leuk vind en óók uren vol kan houden, wring ìk me in de meest onmogelijk bochten, probeer naarstig níet met mijn hoofd terecht te komen in de rijkelijk vertegenwoordigde spinnenwebben, en til mezelf een breuk aan dozen met nog nader te definiëren inhoud. Kortom...ik zou wel wat hulp kunnen gebruiken!
Ik sta namelijk in een vieze, van spinnen muizen en slakken vergeven ruimte. Wat doe ik daar? Ik probeer orde en vooral ruimte te scheppen in een chaos waarvan ik de omvang iets (...) had onderschat.
Dit hok moet namelijk leeg, en het liefst dit weekend nog.
Niet omdat we anders controle, boetes of andere onaangename verrassingen krijgen, maar gewoon omdat het dan maar klaar is. Zo niet, dan gaat de deur vanavond weer dicht, en wie weet wanneer we (lees: ik ) er dan weer aan toe komen...

Ik zal me even nader verklaren.

Want waar een paar dooie ratten al niet goed voor blijken te zijn...
Schreef ik in mijn vorig Blogsel nog over het feit dat ik me had neergelegd bij de "onaffe" staat van ons huis, vandaag zijn we begonnen met het ontruimen van het bakhuis.
Voor wie niet bekend is met alle termen van het Gelderse platte land... elke oude boerderij heeft hier een bakhuis, een soort mini boerderijtje wat een klein eindje van het woonhuis af staat.
Hier werden (vermoed ik, of ben ik dan heel kort door de bocht...?) dingen gebakken, en om te voorkomen dat bij brand meteen de hele boerderij af fikte stond dit handige hutje dus een paar meter van het huis af.
In ons geval zijn door een bouwgrage eerdere bewoner, boerderij en bakhuis met elkaar verbonden middels een lelijk hal-achtig gevaarte, maar in dit geval is dat eigenlijk alleen maar prettig. En dat lelijke...dat zien wij inmiddels allang niet meer.

Wat dat fikken betreft, het bakhuis zelf staat na vandaag nog overeind, maar zo ongeveer 80% van de inhoud is in de vuurton verdwenen en in rook opgegaan. Jezus! wat verzameld een mens een zooi in z'n leven zeg!

Ik weet nog dat er aan het eind van de verhuizing een flink aantal dozen overbleven waar we nog even geen bestemming voor hadden. Volgens mij hadden we ook effe geen zin meer om ze uit te pakken, en ook niet om te ontdekken dat we van alles hadden mee verhuisd wat we eigenlijk al jaren geleden aan de straat hadden moeten zetten. Al die dozen zijn zijn toen in het bakhuis beland met het idee dat dat later wel zou komen. Nou niet dus! Het is zo'n plek waar geen van ons veel komt, het was (!) een verschrikkelijke puinzooi, dus...deur dicht en doen alsof het niet bestaat.

Tot vandaag dus.
"Rattengate" (zie eveneens het vorige verhaal) houdt ons hier flink bezig, en naast de vraag wat we in Godsnaam aan die lucht moeten doen, en wanneer het voorbij zal zijn, ontstond ook de uitdaging te bedenken hoe we dit in het vervolg gaan voorkomen...
Al snel hadden we bedacht dat halve maatregelen zonde van werk, tijd en geld zouden zijn.
De keukenvloer is vanwege een paar rotte balken al jaren een gevaar voor een ieder die last heeft van overgewicht of driftbuien, dus om de kruipruimte daaronder aan te pakken moet de vloer er helemaal uit.
Deze ingrijpende gebeurtenis is weer niet mogelijk zonder ook het keukenblokgedeelte te verwijderen, en omdat ook deze zijn beste tijd gehad heeft.... Nou ja, een hele nieuwe vloer met bijpassende keuken en volgestorte kruipruimte is waar we na kort maar hevig beraad op uit kwamen.

Nu is in de loop der jaren gebleken dat wij simpelweg niet simpelweg een simpele verbouwing kunnen plannen, en dat is ook nu weer niet veel anders.
Al jaren namelijk wil ik heel graag een meditatieruimte (ja, ja...ik weet het, maar laat mij nou lekker zweven!)
Gewoon één kamer in huis waar geen honden of katten komen, waar geen televisie of computer staat, en waar pension/werk geluiden mij niet kunnen bereiken. De enige ruimte die voor (vooral voor die laatste wens) qua locatie in aanmerking komt, is de huidige keuken.
Nu is de keuken nou niet echt iets wat je graag mist in je huis (en ik zéker niet want die keukenprinses...dat ben ik dus! Of zoals Dennis zegt...:" Blote voeten aan en koken jij!") dus de keuken is nog steeds waar hij altijd al was en van die meditatiekamer is het nooit gekomen.

Maar... tijdens het ontruimen van het bakhuis, wat we al tijden op ons "dringend te doen!" lijstje hadden staan, en waar we dus vandaag aan begonnen zijn, bleek dat deze ruimte eigenlijk wel heel ruim is, zéker als die tussenmuur er tussenuit zou zijn.
En omdat we ons nu toch genoodzaakt zien om de hele keuken te strippen en van nul aan weer op te bouwen...waarom dan niet op een andere plek?!
Dat is dus nu het plan.
In het bakhuis kan (hopelijk dit jaar nog) weer gebakken gaan worden, en de huidige keuken wordt de mooiste relaxruimte die ik ooit aanschouwd heb.

Ik weet het, ik weet het...ik draaf nu al weer door, maar da's een goed teken hoor! Als ik me ergens vol enthousiasme op stort gaat het goed met me.

Kom ik nu ook eindelijk toe aan het puntje "Stoere mannen gezocht" zoals de titel van dit blog ons verteld.
De verbouwing zelf willen we laten realiseren door iemand die dat snel, vakkundig en goed zal doen. Niet omdat Dennis twee linkerhanden heeft, integendeel! wat z'n ogen zien....etc. Maar laat ik maar zeggen dat het hem aan tijd ontbreekt ( en aan het vermogen om een klus ook daadwerkelijk af te maken en tot een keurig net geheel te brengen, maar dat is even tussen jullie en mij...)
Een professioneel handige man zoeken we dus. Nog geen idee wie, dus tips voor een talentvolle, en betrouwbare Bob de Bouwer zijn zeer welkom.
Maar tevens welkom zijn dus ook één of twee stoere mannen in de vorm van vrienden en/of bekenden.
Er moet in eerste (en later in het traject in derde) instantie namelijk gesloopt gaan worden!
Da's best een klus, maar ik heb begrepen dat de gemiddelde man dit graag doet. ( maar correct me if i'm wrong...)

Dus lieve, lieve, bevriende heren...niet allemaal tegelijk, opstellen in rijen van twee. We plannen een dag met mooi weer, biertje oid erbij. Aangenaam gezelschap is aanwezig maar mag ook meegebracht worden in de vorm van eigen vrouwen/vriendinnen.
Als je wilt zijn ontblote bovenlijven toegestaan, maar het bouwvakkers-decolleté liever niet...Het oog wil ook wat maar zoveel nou ook weer niet...

Liefs!

Ongenode gasten

2010-03-24T21:38:00.001+01:00

Toen ik nog klein was wilde ik "later als ik groot ben" in een boerderij wonen. Een kasteel was een goeie tweede, maar toen al besefte ik dat dàt waarschijnlijk niet te realiseren zou zijn, dus een boerderij was mijn droom.
In de tijd tussen toen en nu heb ik gewoond in een pakhuis, een flat, een piepklein arbeiders huisje, een lelijk huurhuis in een foute buurt, een nieuwbouw woning, en tot slot...een boerderij!

Zoals de meeste van jullie weten wonen we nog steeds in die boerderij. Een zo op het oog (lees: van een afstandje en met gevoel voor romantiek...) idyllisch optrekje inclusief luiken voor de ramen in de Gelderse kleuren en een rieten kap.
Van de oorspronkelijke staat van het huis is niet veel meer over omdat er hier in de loop van de afgelopen 135 jaar een aantal bouwzieke bewoners geresideerd hebben.
Dit heeft geresulteerd in een allegaartje van aangebouwde kamers en verdiepingen waardoor het een wat rommelig geheel is geworden.
Er is hier ooit eens een makelaar komen kijken en deze man zei met enige minachting in zijn stem, dat dit huis toch wel een groot "Villa Kakelbont Gehalte" had.

Wij zijn hieraan gewend, en eigenlijk vinden we het wel wat hebben. Het past wel bij ons denk ik.
Hoewel, dit zeg ik nou wel, maar deze instelling is de enige manier om me niet dagelijks groen en geel te ergeren aan alles wat dringend aan vervanging of opknapping toe is, alles wat nog niet af is, en alles wat nooit af zal komen.
Opknappen zou onbegonnen werk zijn overigens, want als we ooit zoveel geld zouden bezitten om alles piekfijn in orde te laten maken, kunnen we van dat geld denk ik net zo goed verhuizen naar een huis dat wèl af is.

Maar waar gaat dit nou om? Nou...ons huis is uitgerust met een heel goed ventilatiesysteem. Kostte ons niks hoor...dit systeem bestaat namelijk uit kieren, gaten en spleten in respectievelijk vloeren, ramen, en muren. De charme van een oud huis zal ik maar zeggen.
Het enige grote nadeel van al deze "ruimtes" is dat ze gretig gebruikt worden als in en uitgangen door allerlei bezoekers. Bezoekers in de vorm van ratten en muizen om precies te zijn, en in de afgelopen 7 jaar heb ik iets te vaak een aanvaring gehad met dit gespuis.

Zodra het kouder begint te worden komen ze naar binnen en verschansen ze zich op rustige plekken.
Op de zolder bijvoorbeeld. Als we dan in bed liggen en boven ons hoofd héél veel kleine voetjes horen trappelen, en heen en weer rennen, weten we hoe laat het is...tijd voor de roze korreltjes.
Ja ik weet het...ik hoor als overtuigd vegetariër niet naar dat soort middelen te grijpen, maar geloof me... met die knaagbeesten blijf het nooit bij eentje, je komt ze liever niet tegen, en wilt al helemaal niet nadenken over wat ze zoal voor schade aan kunnen richten.
Boe! roepen of een goed gesprek met ze over hun woon en verblijfplaatsen werkt niet, dus je moet wat...

Ik ben overigens helemaal niet zo'n vrouw die gillend op stoelen en tafels klimt wanneer ze een muis ziet lopen. Ratten vind ik al wel iets minder aangenaam om te zien, maar ook daar geen paniek. Wat ik wel heel vervelend vind is wanneer ik zonder waarschuwing vooraf, lijfelijk met ze geconfronteerd wordt.

Een paar voorbeeldjes;
*Tijdens te voeren van de paarden greep ik eens bij het oppakken van een berg hooi in een warme wriemelende massa rattenbaby's inclusief boze mama. Ik heb zó hard staan gillen dat ik bijna beledigd was dat niemand me kwam redden.
* Ik heb eens een gemummificeerd rattenlijk tegen mijn voorhoofd gekregen toen ik op de tast iets van een zoldertje pakte.(Wederom met bijpassend gegil van mijn kant)
* Er zijn eens in twee nachten tijd een hele tros bananen, drie appelen, en een peer uit de keuken ontvreemd door de familie Rat. Maar dat as toen ik sliep, dus dat was alleen een naar idee, A rat in the kitchen...
* En tot slot, vorig jaar hadden we een ware plaag onder de uitlaatvelden van het pension. We kwamen daar achter toen Bernadet buiten liep en ineens (letterlijk) door de grond zakte en in een gangenstelsel terecht kwam dat zo groot bleek te zijn dat we héél snel de rattenvanger van Brummen hebben gebeld. Gewapend met zijn fluit (en een aantal lokdozen met een portie gif) heeft de goede man ons die keer van het probleem afgeholpen.

Van een echte plaag was deze winter dacht ik geen sprake, en ik hoopte dat de strenge lange winter zijn natuurlijke werk had gedaan. Wat ik me wel heb afgevraagd was waar die beesten dan blijven...met of zonder gif, ze zullen zich toch èrgens terugtrekken om hun laatste adem uit te blazen. Dat is wat je altijd hoort tenminste.
Nou....we zijn erachter!!!

Twee dagen geleden vond ik dat het in de keuken zo vreemd rook. De kieren, gaten, en spleten waar ik het eerder over had zijn in de keuken, en dan vooral in de vloer, rijkelijk vertegenwoordigd, en na een kleine speurtocht bleek de vieze lucht uit de vloer te komen.
"Jezus!" zei ik nog "Het lijkt wel alsof er hier iemand is dood gegaan!" Tsja...je voelt hem al, dat is ook zo. En niet één iemand vrees ik.
Twee stuks hebben we kunnen weghalen (griezelend, gruwend, en met kromme tenen) maar de rest...daar kunnen we niet bij...
Laat staan dat we kunnen vermoeden hoeveel er nog liggen, de kruipruimte is namelijk best groot, maar erg krap en niet te bekruipen volgens Dennis. Ik geloof hem meteen want ik ben geenszins van plan om dit proefondervindelijk vast te stellen! (Jessy zou er overigens wel in passen, maar ze wil niet... zucht, die kinderen van tegenwoordig...)

Vandaag heb ik dus maar even de expertise van de rattenvanger ingewonnen, maar daar werd ik niet veel wijzer, en al helemaal niet blijer van. " Ach mevrouwtje...weghalen is onbegonnen werk, maar die stank duurt maar een paar weken (?!) en als u die lucht té erg vind dan gooit u maar een paar toiletblokken onder de vloer."
Tot zover de specialist. Dus....

Dus...de keuken is momenteel slechts toegankelijk voor de dappersten onder ons. (of voor mensen zonder reukvermogen) Zowel het raam als de afzuigkap staan de hele dag respectievelijk open en aan, de wierook stokjes zijn niet aan te slepen, en dan is het redelijk te doen, maar de deur blijft grotendeels potdicht.
Hoe ik dat ga doen met koken de komende tijd dat weet ik nog niet, maar met deze eetlust bedervende odeur is dat waarschijnlijk niet zo'n heel groot probleem...

Mama Mia

2010-03-16T21:49:00.000+01:00

Zo'n 13 jaar geleden, toen Jess dus nog maar een maand of 6 was, kwam mijn moeder met een klein vergeeld fotootje aan zetten met daarop...Jessy.
Althans zo leek het. Het kindje op deze foto was niet Jess, maar ikzelf op de leeftijd van 1- .
Als twee druppels water!
Uiteraard vond ik dat als trotse moeder wel leuk, en zeker als je bedenkt dat ik me van de daadwerkelijke op de wereld zetting van mijn kind niets kan herinneren vanwege een keizersnede onder volledige narcose.
Tijdens mijn gehele zwangerschap was ik er van overtuigd dat het creatuurtje in mijn lijf een jongetje was, en niets of niemand die mij van het tegendeel kon overtuigen. Een echo was medisch gezien niet nodig, en aan pret-echo's deed onze verloskundige niet...een jongetje was dus wat ik verwachtte...waar ik op rekende!

Dat ik het niet helemaal (of helemaal niet...) bij het rechte eind had is nu al ruim 13 jaar een feit... (echt waar het is een meisje!)
Toen ik destijds wakker werd uit de narcose stond er een verpleegster naast mijn bed. Ze legde een baby in mijn armen en sprak daarbij de legendarische woorden : "Gefeliciteerd! Hier is je dochter!"
Ik reageerde met de minstens zo memorabele, zij het ietwat slaperig uitgesproken zin : " Die is niet van mij..."

Misschien kijk ik iets te veel films, en heb ik te kampen met een levendige fantasie, maar ik heb wel eens gedacht dat "ze" in het ziekenhuis mijn kind best eens verwisseld zouden kunnen hebben toen ìk nog niet was bijgekomen, en Dennis even niet oplette... al die baby's lijken toch op elkaar...?!

Inmiddels weten we natuurlijk wel beter. Al haar hele leven lang krijgt Jessy te horen op wie ze lijkt (moi!) en wordt mij te pas en te onpas verteld dat men wel kan zien welk kind van mij is...
Dit alles werd overigens versterkt door het feit dat zowel Jess als ik toen we 5 jaar waren, ontsierd werden door een lui oog, welke werd afgeplakt met een leuke pleister met een jolig plaatje erop.
Toen we 6 jaar waren zijn we beide geopereerd aan dit oog, en bij allebei is de operatie maar ten dele gelukt. We kunnen beiden op commando nog steeds ongelooflijk scheel kijken!

Inmiddels hebben we te maken met een startende puber met eigen smaak en bijbehorend kleedgeld. Het is namelijk niet echt cool om met je moeder te shoppen, alleen als je ècht iets nodig hebt (of gewoon iets vréselijk graag wilt hebben...) wat niet in je kleedgeld begroting past...
Ik laat haar daarin helemaal haar eigen gang gaan, en ik moet zeggen...ze heeft er kijk op.
Tenminste...dat vind ìk. Het komt namelijk geregeld voor dat we afzonderlijk van elkaar zijn gaan winkelen en met kleding of schoenen thuis komen die wel heel erg op elkaar lijken of soms zelfs identiek zijn...
Niet iets waar je als tiener blij mee bent natuurlijk, maar hoewel ik me best een beetje aan wil passen, ben nog nèt niet van plan om toestemming aan mijn dochter te vragen voordat ik een broek, shirt of sneekers wil aanschaffen!
Wanneer zoiets gebeurd barst vaak de discussie los over de vraag of Jess een ouwe trutten smaak heeft, of dat ik me jonger wil voordoen dan dat ik ben.
Ik laat het maar in het midden, en vind het leuk mezelf voor te houden dat ik het allemaal nog best kan hebben en dat ik gewoon een hele leuke, hippe, jong uitziende moeder ben.
Dit gezegd hebbende roep ik vrienden, familie, en goede bekenden op om me vooral uit deze droom te helpen als zij van mening zijn dat ik het bij het verkeerde eind heb...

Een paar weken geleden vond Jess het wel eens tijd worden voor make up. Prima meid...moet je doen! Gezamenlijk hebben we het een en ander uitgezocht en aangeschaft. Ik heb haar op eigen verzoek een korte cursus "opmaken" gegeven, en ongeveer een week heeft ze zich hierop toegelegd.
Plots besloot ze dat ze niet meer met mascara en oogschaduw gezien wilde worden, en toen ik vroeg waarom zo ineens dan niet meer, was het antwoord dat ze dan helemààl op mij leek! En dat wilde ze niet!!!

Tsja...ik ben toch bang dat ze zich er óf bij neer moet leggen, óf een drastische platisch chirurgische ingreep zal moeten ondergaan...

Liefs!

Dr Snuggles Mobiel

2010-02-06T19:57:00.000+01:00

Het mag algemeen bekend zijn dat ik ondanks mijn (voor een vrouw dan) boven gemiddelde interesse voor automobielen, niet zo heel veel verstand heb van de technische aspecten van die dingen.
Nou hoeft dat ook niet als je een man heb met technische knobbels op de gekste plekken, dus ik maak graag gebruik van zijn kennis in dezen.
Àls ik dan eens wordt gewezen op mijn verantwoordelijkheden wat betreft zelf-redzaamheid, emancipatie, en gemakzucht, heb ik als antwoord dat de Wegenwacht niet voor niets bestaat.
Daarbij vind ik dat je je niet elke interesse ook eigen hoeft te maken om het simpele feit dat anderen daar soms gewoon veel beter in zijn. Je kunt niet alles kunnen, en mijn kwaliteiten liggen nu eenmaal niet in het technische.
Daarom komt het geregeld voor dat ik Dennis bel met een vraag over een of ander dienst-weigerend apparaat. Soms neemt ie zelfs op met :" Helpdesk Goedemiddag!" als ie mijn nummer in z'n schermpje ziet.

Na jaren van (pardon my French) gekloot met onze auto's waren het afgelopen zomer zó zó zat! De Renault Kangoo die we toen hadden was weliswaar qua ruimte een van de meest praktische auto's die we ooit gehad hebben maar daar eindigt mijn lofzang.
In twee voorgaande verhalen op dit Blog, te weten "La Suisse Quatre Pointes" en "Zweeft u even mee?" (deze laatste moet je eigenlijke even lezen in combinatie met dit verhaal...) spuug ik uitgebreid mijn gal over het niet functioneren van die Kangoo, en ergens in Juli zijn we dan ook op zoek gegaan naar een betrouwbare Japanner (daar schijnen ze om bekend te staan...)
In het "Zweeft u even mee" verhaal is te lezen hoe blij ik ben met deze nieuwe auto. En ja! ik vind 'm mooi! Ik weet dat er nu minimaal één iemand is die de wenkbrauwen optrekt bij deze bekentenis.
Ik zal geen namen noemen, maar mijn gevoel over zíjn auto is wederzijds...

Nu weet je bij het kopen van een tweedehands auto natuurlijk nooit zeker weet wat je aanschaft, maar je moet èrgens op af gaan, en we hadden allebei geen enkele reden tot twijfel over zowel de auto als de verkoper. De eigenaar ging emigreren naar Portugal, en kon zijn geliefde Honda niet meenemen.
Deze mijnheer was zo vreselijk zuinig op zijn auto...! Volgens mij dekte hij 'm elke avond toe onder het zingen van een slaapliedje. En werd de bolide wekelijks gewassen, gezogen, en gepoetst. Dus na de nodige keren slikken van mijnheer z'n kant, en een beetje handjeklap, was de deal rond. Wij hadden de goede hoop dat ons "miskopen tijdperk" wat betreft auto's met deze weldoordachte aankoop een verleden tijdperk was.

O je raadt het al...?! Gôh...bijzonder!
Inderdaad, deze goede hoop was al snel vervlogen. Een maandje namelijk na deze aanschaf (maar het kan ook nog korter zijn...) reed ik vrolijk in het rond toen ik plotseling een voor mij onbekend lampje zag branden. De auto reed niet heel veel anders dan gewend, maar uit ervaring weet ik dan wel weer dat de meeste lampjes op je dashboard niet behoren op te lichten, mits je ze zelf activeert.
Even de Dennis Helpdesk bellen dan maar.
"Dag lief, met mij, er brand een vreemdsoortig lampje in de auto."
"Welk lampje dan? Wat voor symbooltje is het?" Vroeg hij zuchtend.
"Tsja...Uhhhh....Nou, deze ken ik niet, Tsja, waar lijkt het op, ehhh....op de Dr Snuggels Mobiel!" Was mijn lumineuze antwoord.
(Voor de te jonge of te oude lezers en lezerinnen...Dr. Snuggles was een tekenfilm figuurtje uit eind jaren '70 begin jaren '80. Een uitvinder die rondreisde in zijn zelf uitgevonden voertuig )

Onnodig te vermelden dat Dennis, hoewel hij bekend was met deze jeugd held, helemaal niets met deze kleuter beschrijving kon, en we besloten maar even te wachten tot hij thuis was en hij de eventuele schade zelf op kon nemen. De auto reed immers nog steeds...
Thuisgekomen kon Dennis er eigenlijk ook niet veel wijs uit. De auto had inmiddels wèl besloten een keer of 7 af te slaan bij het starten voordat hij met mij de weg op wilde, om dan vervolgens bij het eerstvolgende stoplicht weer af te slaan en hetzelfde kunstje te vertonen.
Eenmaal warm gelopen bleef de motor wel hortend en stotend lopen, maar op de snelweg kon je zomaar tijdens een inhaalmanoeuvre terugzakken van 120 km p.u. naar 100 en dan 80, en nee, daar maak je geen vrienden mee!

Op naar de garage dus, en vanaf hier ga ik het verhaal drastisch inkorten om aanvallen van verveling onder de lezers te voorkomen.

~Het bleek een storing te zijn in de lambda sondes. Deze zijn vervangen, de tuf deed het weer, iedereen blij.

~Tot een niet al te lange tijd later het zelfde lampje weer zijn lichtje liet schijnen... terug naar de garage, weer een storing geconstateerd, maar nu in één of ander stekkertje. Stekkertje vervangen, lampje uit, en gaan maar weer.

~Een week of wat later...ja hoor!!! daar hadden we dat K...! lampje weer!!! Sorry mijnheer de automonteur, maar hij brand weer... Zuchtend, maar nog steeds vriendelijk heeft hij ons vehikel weer onder zijn hoede genomen om deze keer maar eens verder te kijken dan de storings-opsporings-apparatuur aangaf.
Na een dag of twee kon ik de auto weer ophalen voorzien van blijkbaar opnieuw gesoldeerde, en gedeeltelijk vervangen bedrading. Nou moest het toch goed zijn... We hebben elkaar vriendelijk goedendag gezegd met de belofte elkaar dit jaar niet meer te zien. (In elk geval niet meer voor het Dr. Snuggles lampje)

~Heel 2009 (waar niet zo heel veel meer van over was overigens) hebben we elkaar inderdaad niet meer lastiggevallen. Maarrrrr, nieuwe ronde nieuwe kansen! Al in de eerste week van 2010 was het weer raak en decoreerde een klein geel lampje met een allerschattigst symbooltje in de vorm van een Dr. Snugglesmobiel het dashboard.
GodGodGloeiende!!!!!!!!!En nou ben ik het zat! (alweer?Ja, alweer!) Mijnheer de monteur had exact dezelfde reactie als ik toen ik zijn garage weer binnen kwam met het barrel. Hij kreeg een grimmige vastberaden blik op zijn doorgaans zo rustige gezicht, en ik voelde...dit was nu geen gewone automonteur uit Brummen meer...dit was " A Man On A Mission!"
Ruim een week heeft ie de gehate Honda gegijzeld. Heeft hem helemaal binnenstebuiten gekeerd, alles, maar dan ook alles! Wat ook maar enigszins dat belachelijke lampje kon triggeren gecontroleerd, opnieuw gesoldeerd, vervangen, en volgens mij ook nog ingezegend. Vervolgens heeft ie er zelf een dag of 4 heel veel kilometers mee gemaakt, gewoon, voor de zekerheid. En pas toen hij geen enkele twijfel meer had over het slagen van de open hart en hersenoperatie van onze auto, heeft ie hem keurig weer thuisgebracht.
Dit alles zonder rekening...dus de geachte aan een nominatie voor "De Warme Douche" van Radar is me te binnen geschoten.

~Wie nu nog steeds aan het opletten is kan zien dat ik inmiddels aan mijn 5e ~ begonnen ben. En een ~ betekend in dit geval...een Dr. Snuggles alarm!
Gisteren kwam Dennis thuis met een vreemd verwarde bijna psychotische blik in zijn ogen (dit is niet helemaal waar hoor, maar wel leuk in het verhaal.) Het lampje brandde weer... "Nee! Nee! Nee! Dat kan niet!!!" Was mijn reactie. "Nee, dat kan inderdaad niet, maar toch is het zo. Ga jij morgen weer even terug naar de garage?" Zei Dennis.

Nou, ik weet niet of iemand anders na deze voorgeschiedenis staat te juichen bij dit idee, maar ik durf dat echt niet! Die man ziet me aankomen. Ik ben bang dat hij ter plekke een zenuwinzinking zal krijgen en in een pakje zonder mouwen zal moeten worden afgevoerd. Die man heeft vrouw en kinderen, dat wil ik niet op mijn geweten hebben...
Daarbij hebben we al jaren zeer goede ervaringen met deze garage en alle bijbehorende medewerkers, en geloof ik oprecht dat al deze narigheid niet komt door zijn onkunde. Ik denk dat het geen reet uitmaakt wat we aan die auto laten doen en door wie...Mr. Honda CRV wil ons gewoon niet!
Dus heb ik democratisch besloten dat ik hem z'n zin ga geven.
Voor de zoveelste keer (ik kan het echt niet meer tellen op de vingers van twee handen en één voet) gaan we op zoek naar een goeie, betrouwbare, niet te duur in aanschaf en onderhoud, leuk uitziende auto.

Misschien is dit een leuke...de Messerschmitt.
Deze lijkt namelijk nog het meest op de Dr. Snuggles mobiel.

Liefs,

Sofa-slet met een schoenen tic

2010-01-26T12:50:00.003+01:00

Nee, nee, deze titel slaat niet op mij, slechts het gedeelte van de schoenen valt mij aan te rekenen.

Ik wilde jullie drie weken na haar intreden in ons gezin even een kleine update geven over Viënna, onze derde sofa-slet.
Ja ik weet het, een rare term voor een hond (of voor wie dan ook) maar een ander woord is voor de gemiddelde windhond niet toereikend. Loungen is namelijk naast sprintjes trekken hun grootste hobby.
Ik kijk geregeld met een zweempje jaloezie naar onze dames die het "Niets Doen" tot een ware kunst hebben verheven.
Ik moet dat toch ook eens leren, lui op de bank en dan helemaal niks doen. Maar vermoedelijk zit het mij niet in de genen zoals bij onze hondjes.

Want zeg nou zelf... men zou enige bescheidenheid wel verwachten als een hond zijn of haar hele leven in meer dan erbarmelijke omstandigheden in Spanje heeft doorgebracht zonder ook maar een flintertje onoverbodige luxe, laat staan een bankstel!

Toch maakt een windhond instinctief bij aankomst in het nieuwe huis in Nederland, onderscheid tussen een zachte hondenmand, en een leren driezit bank. Waarbij de driezitter uiteraard de voorkeur heeft!
Dat moet genetisch bepaald zijn...

Viënna spant overigens van al onze huidige en voorgaande windhonden wel de kroon.
Zonder enig gevoel van gêne drapeert ze zichzelf op de bank, ongeacht of daar nu al iets of iemand ligt.
Met enige regelmaat horen we vanuit de kamer vreemd gesmoorde protest-achtige geluiden, en moeten we kleine Fee of poes Mosnice onder haar vandaan redden.
Ook wij als mensen zitten dagelijks klem en/of in de knoop tussen al die langen benen van haar, en madam even opschuiven is als trekken aan een dood paard.

Dus puzzelen we onszelf er maar tussen want stiekum is het best knus, en ze doet het allemaal uit pure gezelligheid, dus om daar nou boos om te worden...en ach, ze heeft wat in te halen.

Ook iets wat ze volgens mij onmogelijk in Spanje kan hebben ontwikkeld, en wat dan toch ook genetisch moet zijn (t'is en blijft een vrouw hè?!) is haar schoenen en laarzen tic.
Ze plukt overal schoeisel vandaan en transporteert dit dan naar de favoriete slaapplaats van dat moment.
Ik heb hier nog geen foto van, maar stel je maar even een hond voor die tussen een laars of vijf (kan er eentje meer of minder zijn) met een intens gelukkige snoet in een mand of op de bank ligt.
Als ik haar dan betrap kijkt ze me heel onschuldig aan, en dan verwacht ik altijd een beetje dat ze zal zeggen
"Heeft u deze ook een maatje kleiner en deze hier in het blauw?"
Dennis noemt haar op deze momenten Imelda, je weet wel...de vrouw van dictator Marcos. Ik geloof dat dat mens "betrapt" is met 800 paar schoenen in haar kast, maar dat kan een honderdje meer of minder zijn...

In elk geval heb ik weer een excuus als ik met een zoveelste paar laarzen thuis kom dat ik inderdaad niet echt nodig heb, maar die ik gewoon ècht niet kon laten staan omdat ze zó mooi, stoer, gaaf, cool, vet, of wat dan ook zijn.

Ik kan er blijkbaar niets aan doen, het zit me nou eenmaal in de genen en wat is er nou mooier om niet alleen mezelf maar ook mijn hond blij te maken...?!

Liefs !

Kunst voor een poedelprijs

2010-01-19T22:34:00.009+01:00

Als ik nu naar buiten kijk lijkt het net alsof er iemand met een grote kwast en een hele grote pot groene verf aan de gang is geweest.
Al wekenlang is het decor buiten van een smetteloos Jan des Bouvrie achtig wit, en zo gewoon geworden dat het leek alsof het bij ons interieur hoorde.
Maar van de een op de andere dag heeft de Grote Buitenhuisarchitect van Boven bedacht dat groen het nieuwe wit is, en zo geschiedde...

Het maakt mij overigens allemaal niet zo veel uit hoor, sneeuw of geen sneeuw, wit of groen.
Ik ben niet zo van de winterdippies, kan genieten van heel veel soorten weer (ja, ja uiteraard heb ook ik zo mijn voorkeuren...) maar ben van mening dat zeuren over het weer toch wel de meest onzinnige vorm van tijdverspilling moet zijn, en daarbij ook vreselijk Hollands! Niks mis met een gezonde Nederlandse mentaliteit hoor, maar ik verkies toch echt onze Hollandse nuchterheid boven ons nationaal kleinzielig gezeik.
Zo...ik heb gezegd.

Om even terug te komen op de plotselinge weersverandering, daar merk ik in de trimsalon ook het nodige van. Als het koud is laat men namelijk niet graag zijn of haar hond trimmen, en zeg nou zelf... met de temperaturen van de afgelopen weken ga je inderdaad zelf ook niet graag in zomer tenue over straat.
De telefoon van de gemiddelde hondenkapper rinkelde dan ook bar weinig voor het maken van een afspraak.
Maar...een paar graadjes bovenop de min temperatuur zijn doorgaans genoeg om te beslissen dat Bello, Beau, Max of Sam de kou wel weer eens mag trotseren met een nieuwe jas.

Toen wij nog in het westen van het land woonden, en ik daar mijn trimsalon runde had ik hele andere klanten als hier in 't oosten des lands. Dat uit zich voornamelijk in de modellen die klanten hun hond graag laten aanmeten.

Om kort te gaan; in de buurt van Amsterdam en omstreken brengt men rustig elke vier weken zijn (lees: haar) hond naar de trimsalon voor een bijpunt sessie, wassen, (en als het kon watergolven) nagels knippen, en een lekker luchtje.
Hier op het platteland volstaat vaak een Blokker tondeuse want hoe moeilijk kan het zijn?!
Meestal blijkt bij deze huisvlijt dat het scheren van een hond in de praktijk toch tegen kan vallen (goh...zou het dan toch een vak zijn?!) en dan komt men bij ons trimsters terecht met het verzoek: "Doe 'm moar lekker kort, dan ken ie d'r weer een joartje tegen." (of iets van die strekking)

In het begin van mijn switch van Westerse Celebrity Hondentoiletteuse, naar Oosterse Huis Tuin en Keuken Hondenkapper met maar één model in haar bestand, had ik daar erg veel moeite mee.
Ik zie trimmen namelijk nog steeds als een zeer creatief beroep, en als zowel de hond, als de baas, als de vachtsoort meezit, kun je de mooiste dingen maken.

Echt waar, hondjes die als een voddenbaal binnenkomen, kunnen de deur uitgaan als een regelrechte Drop Dead Gorgeous Dog! (vrij vertaald; Een hond met zo'n mooi kapsel dat je van schrik dood neer valt ofzoiets...)

Ter illustratie...dit is dezelfde hond voor en na de trimbehandeling.
Toby is de naam, en Toby is een van de zeer weinige honden in ons klantenbestand die niet alleen een mooi modelletje komt halen, maar waarbij we ook nog eens de vrije hand hebben. En dat is leuk !!!

Zeker op zo'n dag als gisteren. Ik had alle tijd van de wereld (dat wil zeggen tussen 08.00 en 18.00) en dat is prettig, want het lijkt me duidelijk, een hondje kaalscheren gaat sneller dan een straatschoffie als dit omtoveren in een deftig poedeltje.
Prijstechnisch gezien is het trouwens helemaal niet interessant hoor...de uren die ik langer bezig ben aan zo'n kunstwerkje ten opzichte van "modelletje 5 mm" zijn bij lange na niet door te berekenen, dan wordt het een wel heel duur kapsel, dus zo'n hondje gaat de deur uit voor een poedelprijs zal ik maar zeggen...

Maar aangezien geld ook niet alles is, en het zoals ik al vertelde hier niet dagelijks voorkomt, heb ik deze financiële aderlating er graag voor over. In het geval van Toby komt het knipplezier trouwens niet in de laatste plaats door zijn voorbeeldige gedrag.

Toen ik het nog leuk en nuttig vond om mee te doen aan trimkampioenschappen (Bestaan die? Ja! die bestaan!) was hij mijn vaste model, en dat wordt je uiteraard alleen maar als je je als hond op de tafel gedraagt als een standbeeld.

Om even aan te geven dat mijn (in alle bescheidenheid, maar met gepaste trots) zelf verklaarde huis tuin en keuken kunstwerkje in het NIET valt bij deze bijna bovenaardse verschijnselen, deze plaatjes.

Als jullie bijgekomen zijn van het lachen of van de schrik, en iedereen weer op zijn stoel zit...
Ja!..dit zijn allemaal echte honden, en ja ik weet het, over smaak valt niet óf wel te twisten.
Dus dat wil ik hier dan ook zeker niet óf wel doen, maar wat je er ook van vind, geloof me...dit is zo ongelooflijk moeilijk!

Dit is Kunst!

Liefs.

Voor een slippertje moet je bij mij zijn!

2010-01-13T18:23:00.005+01:00

Jaahaa! En daar lieg ik niks aan. Dat wil zeggen...als ik de statistieken van dit blog moet geloven.

In september vorig jaar heb ik een kort moment gewijd aan de enigszins schokkende ontdekking dat mijn blog gevonden wordt door de meest bijzondere zoektermen te Google'en. Voor de exacte inhoud moet je dàt verhaal nog maar even nalezen. (Zoekt en gij zult vinden)
Dat heb ik namelijk ook gedaan, en vond het weer eens tijd voor een kijkje in de statistieken...
Toen der tijd bleek dat veel van de lezers die ik niet persoonlijk ken, Daisy's Diary wisten te vinden wanneer ze zochten op termen als: "Superwoman naakt" "Vastgebonden in een tuinbroek" "Ik heb zin in een slippertje" en "Naakte masseuses"

In de hoop dat ik inmiddels na al die maanden van literaire hoogstandjes een ander publiek zou aantrekken waagde ik dus weer eens een blik in Statcounter, en wat bleek...
Het is nog veel erger geworden!

Van de in totaal 110 zoekopdrachten zijn er maar liefst 34 die refereren aan een "Vrouw die op zoek is naar een slippertje" (vandaar de titel, maar neem 'm alsjeblieft niet al te serieus, anders krijg ik het zo druk...)
Op z'n minst opmerkelijk vond ik het feit dat 24 van deze zoekenden afkomstig zijn uit België...
"Hebben ze daar in Vlaanderen niks beters te doen?" was mijn gedachte, maar na een volgende blik op de cijfers bleek inderdaad van niet.
Er is namelijk ook 16 keer gezocht op "Wat te doen met te veel vrije tijd" en van deze 16 kwamen er (ja, ja,) 12 bij onze meest directe zuiderburen vandaan.
Ik zal hier verder geen uitspraken over doen, ik laat een eventuele conclusie aan ieders eigen fantasie over.

Nog even ter verduidelijking voor de nieuwkomers onder jullie...Dat iemand op dit Blog terecht komt wanneer hij (of zij, maar dat denk ik niet) op zoek is naar een vrouw die op zoek is naar een slippertje, komt doordat ik een keer iets geschreven heb over slippertjes met een auto, een fiets, en een uitglijder die ik maakte op verkeerde schoenen...da's al!

Uiteraard wordt er op nog veel meer interessants gezocht, dus hier een kleine bloemlezing;

~Wel drie keer wilde iemand iets weten over "Met je blote kont op de operatietafel"

~Zes keer is er gezocht op "Lelijke en lekkere masseuse van de kaugom reclame"

~De zoekende naar "Naakt in een tuinbroek" was ook weer van de partij. Terwijl je volgens mij toch niet niet meer van naakt kunt spreken wanneer je een tuinbroek aan hebt...

~Ook een leuke: "Betekenis van dromen met blote billen" (dat zou ik ook wel eens willen weten!)

~Uit de categorie "??!!!???!!!" komt de volgende: "Bob de Bouwer met blote kont in de sauna" (geen commentaar)

~Ook wil er iemand weten of je "Bloot in Achmea Health Centre Sauna" kunt vertoeven (het antwoord is overigens Ja.)

~Net als in September wilde ook nu iemand informatie (en ik vermoed plaatjes) over "Doorschijnende fietskleding"

~En dan de laatste en de ergste in deze serie: "Blote meisjes bij de dokter" (Wéderom geen commentaar)

Ik zou na alle bovengenoemde voorbeelden bijna gaan denken dat het me als schrijfster van de Bouquet reeks flut romannetjes goed af zou gaan!
Maar gelukkig is er ook gezocht op wat meer intellectuele onderwerpen, dus nog een bloemmetjes lezingkje:

~Een tweetal mensen wil iets weten over orgaan donatie en transplantatie, de één is op zoek naar de "Spirituele kant van orgaandonatie" en de ander juist naar de "Broodje Aap verhalen rond transplantatie." Nou, wellicht heb ik ze dichter tot elkaar kunnen brengen....

~Iemand wil de "Keuze opties van Body Attack" weten. Na het lezen van het verhaal hierover weet diegene dat er vast opties zullen zijn, maar dat STOPPEN hier NIET één van is!

~Dan zijn er twee iemanden geïnteresseerd in homeopathie...de één is blijkbaar een "Slangenmens" de ander vraag zich af of hij of zij, zijn of haar "Gescheurde enkelbanden genezen" kan met Homeopathie.

~De volgende is van een medemens met net als ik een "Dubbel niersysteem" en eentje met "Twee plasbuizen" (hebben we er samen van elk 4 !)

~En de laatste in de categorie "Medisch en Gezondheid" de "Kans op baarmoederhalskanker na vaccinatie"

Als ik dit rijtje lees voel ik me weer bijna de bedenkster van de Winkler Prins encyclopedie... wat ik natuurlijk niet ben, maar dit voor de duidelijkheid. Straks wordt ik nog beschuldigd van plagiaat of iets van dien aard.

Als allerlaatste nog de zoektermen die op mij persoonlijk slaan;

~"Carolien Vermeij"
~"Carolien uit Brummen"
~"Carolien Vermeij uit Brummen"
Etc.
Allemaal niet bijster interessant dus, maar er is er ééntje die ik persoonlijk wel heel leuk vind, en die volgens mij door een bekende moet zijn ingetoetst.
Alleen iemand namelijk, die wéét in wat voor een onmogelijke gênante situaties ik mezelf zo nu en dan manoeuvreer kan dit bedacht hebben.
Hoewel ik vrees dat het binnenkort (net als "Sonja Bakkeren") een nationale nieuwe term zou kunnen worden, die wellicht volgend jaar in de Dikke van Dale wordt opgenomen.

De Google'aar was namelijk op zoek naar "Carolien Dingen"

Ik zie al helemaal voor hoe dit in een woordenboek omschreven zou staan;

"Handelingen van ondoordachte aard, die de uitvoerder ervan in grote verlegenheid kunnen brengen, en waarvan de uitvoerder niet leert, maar telkenmale in herhaling valt."

That's Me!

Liefs!

Viva Viënna

2010-01-06T20:14:00.002+01:00

Nou, dit is d'r dan...Viënna.

Nee, inderdaad niet de reu waar we voor gingen kijken, zoals ik in het vorige Blogsel meldde. Als we hem geadopteerd zouden hebben was op lange (waarschijnlijk zelfs korte) termijn niemand gelukkig geworden.
Het gevoel dat Lur (zo heette hij) niet bij mij zou passen was er bij de eerste aanblik al.
We hebben hem en onszelf nog even de kans gegeven door te gaan wandelen, maar de vrijheidsdrang van dit heerschap was dusdanig groot dat contact maken tijdens het wandelen niet mogelijk leek, en da's nou nèt waar ik niet gelukkig van wordt...een flierefluiter waar ik achteraan moet hollen in plaats van gezellig samen aan de wandel. Dit was niet het enige waarom het geen klik was hoor, het was meer een bevestiging van een eerste gevoel.
Het was wel een ontzettende lieverd, maar met nog een hele weg te gaan in 't leerproces. Ook was hij een plaatje om te zien, en het oog wil ook wat, maar zoals altijd is het toch weer die binnenkant die het belangrijkst is.
Voor dit manneke komt vàst iemand wiens karakter wel bij hem past.

Maar niet getreurd dus, want zowel Jess als ik waren bij het binnenstappen van het uitlaatveldje waar de 6 galgo's rondbibberden, meteen gegrepen door de aanblik van een broodmagere, onzekere, onopvallende galga met een belachelijk onflatteus bloemetjes jasje aan, en de langste poten die ik ooit onder een hond gezien heb!
Dit dametje bleek Carioca te heten, en was net een dag of vier geleden uit Spanje overgevlogen samen met nog twee andere teefjes.
Aan haar buik te zien was ze niet langer dan een paar weken geleden gesteriliseerd.
Ze had (heeft) een figuurtje waar de gemiddelde anorexia patiënte jaloers op zal zijn, een paar doorlig plekken, en een houding die slechts verdriet, wantrouwen en ellende liet zien.
Er was weinig tot niets van haar bekend omdat ze nog maar net poot op Nederlandse bodem had gezet.
Nu is er helaas geen volwassen Spaanse windhond die zonder trauma is. En na al die jaren opvang werk weten we ook dat soms een trauma zo erg is dat een rol als "normale" Hollandse huishond er niet meer in zit.
Zo op het eerste oog zou dit meiske zomaar zó getraumatiseerd geval kunnen zijn.

Kortom...niet wat je zegt een aantrekkelijke hond zo op het eerste gezicht.

Maar je bent een dierentolk of je bent het niet, en zowel Jessy als ik hebben geen moeite met "contact" maken.Overigens ging dit contact in eerste instantie niet van ons uit, maar kwam deze hond bij ons "binnenzeilen".
Heel soms gebeurt dat. Daar heb je niets over te zeggen, maar wel naar te luisteren vind ik.
Ik zal zoals gewoonlijk het zweefgehalte zo laag mogelijk houden, maar ga er maar vanuit dat Carioca ons heeft uitgezocht.
Na ons een paar seconden verdiept te hebben in dit op het eerste gezicht bijna onzichtbare hondje (?!..Ja dat lees je goed.) was het ons beiden duidelijk: Onder dit hoopje ellende zit een mooie, blije hond! geen twijfel mogelijk.
De keuze was dus gemakkelijk, Carioca mocht mee naar Brummen.

Dennis had zo z'n bedenkingen...weer een project in huis. Hoelang gaat dit nu weer duren, en...gaat het überhaupt wel lukken?
Ik vond dit trouwens een wonderlijke reactie, want normaal gesproken is Dennis degene die feilloos honden uit een groep weet te pikken die bij ons (lees: mij) zullen passen.
Sterker nog...we hebben al heel wat honden gehad, en zijn keuzes waren zonder uitzondering altijd geweldige meiden.
De honden daarentegen waar ik met hart en ziel voor wilde gaan, bleken op 1 na allemaal moeilijke gevallen te zijn die in ieder geval totààl niet bij mijn karakter pasten.
Achteraf bezien leken ze zelfs qua karakter veel te veel op mij.
Spiegeltjes dus, maar dat moet je wel eerst inzien. Dagelijks omgaan met je eigen onvolkomenheden is al moeilijk genoeg met jezèlf, laat staan als je ziet dat de rare fratsen van je hond wel erg lijken op die van jezelf.
Maar goed...deze huis tuin en keuken psychologie bewaar ik wel voor een andere keer.

Carioca ging dus met ons mee naar huis.
We zijn ten tijde van dit schrijven drie dagen verder, en ze heeft de verwachtingen méér dan waargemaakt.
Sterker nog...ze loopt ver voor op schema!

Was ze de eerste dag onzeker, wantrouwig, bang, en zoekende, nu op dag drie komt ze ons kwispelend begroeten als we thuiskomen, geeft zich over aan knuffels, en is een werkelijk voorbeeldige huishond.
Als je na gaat dat ze vorige week nog in Spanje in een asiel zat, waarschijnlijk nog nooit in een huis gewoond heeft, en vermoedelijk maar zeer weinig positiefs van de mensheid heeft ondervonden is het op z'n zachts gezegd bijzonder te noemen.
Ze is zindelijk, loopt keurig aan de riem, blaft of sloopt niet, jat geen eten, kan zonder problemen alleen zijn, is vriendelijk tegen werkelijk alles en iedereen, en laat zelfs onze poes Mosje voor wat ze is. En dit laatste is iets waar het met windhonden soms nog wel eens mis wil gaan. Jagen is per slot van rekening waar ze voor gemaakt zijn, en een instinct laat zich lang niet altijd verloochenen.
Maar...niets van dit al.

Ze heeft de lekkerste, zachtste mand uitgekozen, en hoewel ik haar buiten nog even niet los durf te laten, is onze tuin meer dan groot genoeg voor het trekken van een lekker sprintje.

Het enige probleem was haar naam.
"Carioca"... hmmm we kregen elke keer als we het riepen de neiging naar een microfoon te grijpen om onze zangkunsten ten gehoren te brengen, dus dat was niet wat.
Jess heeft nog even geGoogled op het woord carioca want je weet maar nooit wat voor moois zo'n stom woord kan betekenen.
Nouwww......als je Googled op afbeeldingen bij het woord krijg je naast een paar redelijk neutrale foto's ook een aantal foto's van blote mannen met een wel heel enthousiaste joekeloerus op je beeldscherm.
Blijkbaar zijn er clubs die deze naam voeren, en dat zijn geen clubs waar je je 13 jarige dochter al een jaarabonnement op wilt geven zal ik maar zeggen.
Aan de andere kant...dit soort toevalligheden besparen mij zo in de loop der jaren wel een heleboel gênante seksuele voorlichting momenten. (onder het kopje: ieder nadeel heb se voordeel)

Maar goed... ik dwaal af.
Carioca was verstandig en luisterde helemaal niet naar die stomme naam, dus dat probleem was er niet.
Na wat suggesties in de groep gegooid te hebben, en de hond zelf te hebben geraadpleegd bij de keuze, is het Viënna geworden.
Dat betekent op zich niet zoveel wereldschokkends natuurlijk, maar namen worden nu eenmaal snel afgekort, en dan kom je in dit geval uit op Vie (t'je), en daar kun je betekenis technisch bekeken dan wel weer veel mee.

Vie staat in het Frans voor "leven". Nou, ze heeft mazzel dat ze nog leeft, een leuk leven voor de boeg, en dit ook zeker verdiend lijkt me.
Eveneens Frans is Vite, en dat betekent dan weer "snel", en geloof me...ze geeft met haar "benen tot hier!" het gemiddelde paard in volle galop volgens mij het nakijken.
Uit het Latijn komt het woord Fide, wat staat voor "geloof" en "vertrouwen". Iets wat ze wel kan gebruiken, in zichzelf en in ons mensen.
Alle drie betekenissen die op dit mooie meiske dus zeer zeker van toepassing zijn.

Lolbroeken onder ons kunnen natuurlijk nog Fiasco of Filantropische instelling toevoegen, maar dat zou slechts van toepassing zijn op mijn eerdere minder gelukkige keuzes wat betreft honden, en op het feit dat we met het aantal dieren in de afgelopen 15 jaar wel wat leken op een liefdadigheidsinstelling....

De keuze van Viënna om bij ons te komen wonen lijkt in ieder geval de juiste te zijn.
Voor wie het trouwens interessant vind om eens een idee te krijgen bij welke stichting zowel Viënna als Veerle vandaan komen, www.greyhoundsinnood.nl
Wie weet...misschien zit er nog een soulmate voor je bij.

Liefs!

Feliz Navidad

2010-01-01T21:29:00.000+01:00

Ik doe al jaren niet meer aan kerstkaarten of andere beste wensen met de feestdagen.
Niet omdat ik niemand het beste wens, integendeel! Maar daar heb ik geen zogenaamde feestdagen voor nodig, en het gevoel de firma Hallmark en aanverwanten te sponseren overheerst.
Ik stuur zo gedurende het jaar zo nu en dan een: "zomaar", "succes", "dank je wel" of een "ik denk aan je" kaartje aan dezen of genen.
Dit soort kaartjes krijg ik van lieve vrienden of vriendinnen ook wel eens en daar wordt ik dan heel blij van. Gewoon omdat het zo onverwacht is, en omdat de zender zomaar aan mij gedacht heeft omdat het om mij ging en niet omdat het Feest! is.

Eerlijkheid gebiedt mij meteen te vermelden dat ik het wèl heel leuk vind om kerstkaartjes te krijgen... Vooral als er een leuk verhaaltje opstaat, en niet alleen maar een afzender.
Tikkie hypocriet natuurlijk, maar zo blijkt maar weer...ook ik ben niet perfect.

Toen ik vandaag in het hondenwandelbos in Dieren liep zag ik wel iets leuks, creatief met kerstkaarten zeg maar.
Er staat daar namelijk een dennenboom met daarin allemaal kerstkaarten/foto's van honden die daar dagelijks wandelen. Keurig geseald zodat ze er de weken dat ze daar hangen te bungelen wel netjes blijven.
Allerlei feestelijk uitgedoste viervoeters met kerstmutsen op hun kop, slingers om hun nek, en ballen in de oren die hun hondenvriendjes en bijbehorende baasjes het allerbeste toewensen.
Heel feestelijk hoor, zo'n blije kerstboom vol goeie bedoelingen te midden van al die saaie looftypes.
Ik moest er in elk geval om glimlachen, en bedacht me, hoewel ik daar weinig wandel met Veerle en bijna niemand daar onze kaart zal herkennen, dat ik wellicht volgend jaar onze hondjes eens in kerst tenue steek voor een lollige feestfoto.

Hondjes...?! Hoor ik een paar oplettende lezer en lezerinnen denken...
Je zou d'r toch niks meer bijnemen? Klopt! Maar ik ben slechts principieel als het me schikt, en "Wispelturig" is "My Middle Name."

Resumé:
Ruim een maand geleden schreef ik vluchtig iets over Karel. Deze hond was van een klant, een alleraardigste oude man die te ziek was om nog voor zijn lieve vriend Karel te zorgen, dus wij hebben toen besloten Karel bij ons in huis te nemen totdat hij dood zou gaan. Wetende overigens dat dit nooit lang kon duren omdat Karel net zo terminaal was als zijn baas.
We hebben ongeveer 6 weken genoten van het gezelschap van deze ontzettend lieve dankbare hond! Totdat hij vorige week zondag aangaf dat het nu echt niet meer ging, en we hem hebben laten inslapen.
Een korte maar krachtige ervaring zal ik maar zeggen.

Het afgelopen jaar hebben we drie van onze lieve hondjes in moeten laten slapen en dit wil zeggen dat we nu nog "slechts" het genoegen hebben van Fee en Veerle.

Nu wordt Fee door Dennis steevast omschreven als blaffende cavia, en zij komt niet verder dan ons huis en de tuin omdat ze de wijde wereld niet aan kan (dit is een lang en ingewikkeld verhaal dus...laat maar)
Veerle daarentegen is een Spaanse Greyhound, en omdat ik een paar Blogjes geleden al schreef dat je Never too many Greyhounds kunt hebben, ben ik toch het internet maar weer eens opgedoken.
Met als resultaat dat we aanstaande zondag een date hebben met een Galgo Espangnol.(inderdaad een Spaanse Greyhound)

Heb ik met het uitkiezen en kopen van een nieuwe auto een aantal eisen die gaandeweg bijgesteld worden.
(zie:Convoi Exceptionell) Zo ook bij het kiezen van een hond.
Hieronder volgt het oorspronkelijke eisenpakket:

Ik wilde graag: A) een teefje van B) ongeveer 8 jaar oud, in het C) zwart/wit, met nu eindelijk eens een
D) smetteloos verleden zodat ik er nu eens niet zoveel mentaal en fysiek opknapwerk aan zou hebben.

De hond waar we zondag kennis mee gaan maken is: A) een reu van B) 3 jaar jong, in een C) prachtige goud/beige kleur, met een D) behoorlijk traumatisch verleden waar ik de komende tijd mijn handen hoofd en spirituele trukendoos vol aan ga hebben.

Dus...ik ben benieuwd waar we zondag mee thuis komen, foto's en verslag volgen uiteraard, maar ik kan niet wachten!

Tot slot:
Maak ik toch nog maar even van de gelegenheid gebruik om iedereen een ontzettend mooi 2010 te wensen!
Ik heb grootse plannen in het nieuwe jaar, waarover later meer. Maar wat ik voor nu van plan ben is om mijn persoonlijke rampjaar 2009 Ver! Ver! achter me te laten.
Slechter dan vorig jaar kan het bijna niet worden dus dat is positief, en daarbij, het is niet mijn gewoonte om ergens lang in te blijven hangen, en ik ben ervan overtuigd dat uiteindelijk uit elke K**ervaring iets positiefs komt.
Om het iets minder New Age te maken citeer ik voor het gemak maar even de heer J. Cruijff:
"Ieder nadeel heb se voordeel."

Ik vind het wijze woorden dus daar wil ik het voor nu maar even bij laten.

Liefs!

The sound of Silence.......

2009-12-20T19:19:00.007+01:00

Vanmorgen werd ik wakker van het geluid van de stilte.
Dennis en ik hadden deze ochtend vrij, en zodra Dennis weet dat hij er niet op tijd uit hoeft, wordt hij ook echt niet wakker. Nu ik erover nadenk...hij wordt ook niet wakker als hij er wél op tijd uit moet...
Ik daarentegen heb zo'n vreselijk irritant ingebouwd wekkertje.
Deze alarminstallatie gaat steevast een paar minuten voordat de echte wekker gaat al af. Of dat nou is omdat Jess naar school moet, of dat het om mijzelf gaat, hij doet het altijd.
Mits...ik mijn oordoppen in heb. Op de een of andere manier déactiveer ik daarmee mijn personal wake up call, slaap overal doorheen, en kan dan ook genieten van een zeldzame vrije ochtend.

Omdat ik dus deze ochtend geen verplichtingen had, zaten mijn beide gehoorgangen stevig dichtgeplugd.
Toch zat ik om klokslag 08.00 rechtop in bed.
Ik zeg tegen Dennis dat ie wakker moet worden want er klopt iets niet.
"Tisserdan...?"mompelt mijn slaperige ega. "Het is veel te stil, dat hoor je toch?!" Was mijn kribbige antwoord.
Ik heb eigenlijk nooit last van een ochtendhumeur hoor, maar vind (geheel onredelijk uiteraard) dat Dennis zelfs in een slaap/waak toestant direct moet begrijpen waar ik het over heb.
"Nou...lekker toch? dat het stil is...?!" was het antwoord, maar toen begon het ook hem te dagen.
Het is bij ons om 08.00 uur 's ochtend namelijk gewoonlijk een herrie van vanjewelste!
Dan gaan al onze zeer gewaardeerde pension gasten naar buiten, en dat kunnen ze in hun enthousiasme en hoge nood natuurlijk niet zonder heel blij, en vooral heel hard te blaffen!

Blijkbaar is na bijna 7 jaar elke ochtend op hetzelfde tijdstip dit geluid te hebben waargenomen, mijn hele systeem erop ingesteld, met of zonder oordoppen!
Behoorlijk snel waren we in de kleren, want geen geblaf betekend dat er iets niet is zoals het moet. Mijn nog slaperige brein was alweer bezig met een rampscenario in de trant van; Alle honden zijn vannacht gestorven aan een koolmonoxidevergiftiging, of, er is brand uitgebroken in de kennels en niemand heeft het overleefd, of, er is ingebroken en iemand heeft álle honden gestolen.

Volslagen onzinnig natuurlijk, en er was dan ook iets veel simpelers aan de hand... het had deze ochtend namelijk gesneeuwd...en niet zo zuinig ook!
Met als gevolg dat alle ingeplande medewerksters (wel drie in dit geval) behoorlijk wat moeite hadden om de werkplek te bereiken. Ze waren er gewoon nog lange niet om 08.00.
Bijzonder hoor...dat heel Nederland ontregeld en van slag is wanneer er eens iets anders uit de lucht valt dan regen.
Treinen rijden spontaan niet meer (alleen de Thalys geloof ik, maar die stopt niet in Brummen.)
Wegen worden plotsklaps onbegaanbaar als waren het gletsjers, en met een beetje pech weigert je anders zo trouwe bolide je door die kouwe witte derrie van A naar B te brengen.

Maar goed, lange inleiding kort...iedereen heeft uiteindelijk haar bestemming bereikt, en voor de honden was het het wachten wel waard! Mooi om te zien dat bijna elke hond, en zéker de oudjes, ineens heel jolig wordt wanneer er sneeuw ligt.
Als een stel puppies van over de datum huppelen ze door een voor hun blijkbaar nieuwe wereld. Zitten elkaar ineens dolblij achterna, vliegen veel te hard door de bocht, omdat die ineens best glad is, en happen naar dat rare spul dat maar uit de lucht blijft komen.

Ik heb er zelf ook wel een beetje last van hoor...dat ik jolig en een beetje kinderachtig wordt als er sneeuw ligt.
Vanmiddag zijn we gedrieën (Dennis Veerle en ik) ons bos in geweest.
We noemen het óns bos, maar het is stiekum gewoon van Staatsbosbeheer hoor. Het grenst alleen aan onze grond, en je komt er bijna nooit iemand tegen, dus we doen graag alsof...

Maar goed, daar kreeg ik net als de honden ook even last van een sneeuwpret aanval.
Het leek me zelfs leuk om een sneeuw engel te maken. Dat zie je altijd in van die Disneyfilms.
Met een mooi muziekje eronder, en een lekker warm haardvuur in de buurt om meteen weer op de juiste temperatuur te komen, lijkt het heel feestelijk om op je rug in een berg sneeuw te gaan liggen en met je ledematen te wapperen...

Ik heb vandaag proefondervindelijk vastgesteld dat;
A: Tijdens het creëren van een sneeuw engel, de sneeuw tijdens het wapperen in allerlei kiertjes en gaatjes verdwijnt waar je het liever niet wilt hebben.
B: Er géén mooi muziekje of knapperend open haardje te bekennen is in een bos.
C: Het resultaat helemaal niet lijkt op die van de sneeuw engelen in de Disneyfilms.

Neemt niet weg dat je alles een keer geprobeerd moet hebben.
Ik lag weliswaar volledig voor lul, zo verticaal kluunwapsend in het bos, maar zoals mijn moeder placht te zeggen wanneer ze vind dat je ergens schijt aan moet hebben..."Ach! Wie kent je kont?!"

Duzzzz....

Efteldingen

2009-12-13T21:46:00.002+01:00

Vroeger toen ik nog een klein Carolientje was, was het zo'n beetje mijn liefste wens... Een dagje naar de Efteling!

En dan heb ik het over de tijd dat we met Gans het Nederlandsche volk nog genoegen namen met: Het betoverende Sprookjesbos, De spectaculaire Zingende waterlelies, De fascinerende vliegende Fakir, het wonderbaarlijke Waterorgel, het griezelig gevaarlijke Spookslot, Langnek, Roodkapje, Ezeltje strekje, het kereltje van "Kleine Boodschap", die suffe bootjes op de vijver, Holle Bolle Gijs, en ga zo maar door.

Het lijkt een lange lijst maar vergeleken met waar je je momenteel doorheen moet zien te werken tijden een dagje Efteling... Da's niet te doen in één dag!
Zelfs niet op een dag waarop er zo goed als geen wachttijden voor de attracties zijn.
Ik spreek uit zeer recente ervaring want gisteren zijn we met het hele gezin (3) plus de àllerleukste buurkinderen en vriendinnetjes (1) naar Kaatsheuvel afgereisd.
Dit was namelijk Jess d'r liefste wens van het moment.

Ze mocht een paar weken geleden iets uitkiezen voor haar verjaardag, maar kwam al snel tot de enigszins schokkende conclusie dat ze alles al had! (op een Nintendo DS na, maar die krijgt ze niet! Ik zal misschien later nog wel eens uitleggen waarom niet.)
Dus haar allerliefste wens was zoals gezegd "De Efteling!"

Voorzien van de nodige proviand, warme kleren, "doe dingen" voor onderweg, en een grote voorraad Goede Moed, en voor mij persoonlijk een dosis frisse tegenzin, gingen we 's ochtends vroeg op weg.
Ik had me namelijk ingesteld op een vreselijke dag!
Te beginnen met uiteraard een file van Arnhem tot Kaatsheuvel, ellenlange wachtrijen bij de kassa, om maar te zwijgen over de nog langere wachtrijen om zo'n verschrikkelijke bloedstollende trauma opwekkende K**achtbaan in te mogen, en peper dure versnaperingen, blèrende zeurende, zeikende, jengelende kinderen, met bijpassende ouders en grootouders.

En wat denk je.....
Niets van dit al!
*Binnen anderhalf uur waren we er zonder ook maar een beetje oponthoud.
*Géén rijen bij de kassa.
*Zo goed als geen wachttijden bij de attracties, redelijk goed opgevoede welgehumeurde kinderen met bijpassende ouders en grootouders.
Alleen het eten...da's gewoon buiten proportioneel duur, en buiten proportioneel weinig, ten opzichte van het bedrag wat je er zojuist voor hebt neergeteld. maar dat strepen we maar even weg tegen de rest...

Waarom ik van te voren zo tegen een leuk dagje pretpark opzie?
Dat komt omdat ik op z'n zachtst gezegd panische doodsangstachtige emoties ervaar bij het fenomeen achtbaan. En uiteraard wordt er van een leuke "altijd in voor een geintje" moeder als ik wèl verwacht dat ze óveral aan mee doet!
Maar...
GODDANK! was die vreselijk Phyton gesloten!
Mijn trouwe lezers weten wat voor een trauma deze achterlijke achtbaan mij ooit heeft bezorgd, maar hij is in de winter dicht dus daar hoefde ik me niet uit te kletsen.
Daarbij...flinke groep sterke mannen die mij daar in had gekregen!
Wel heb ik, om de pret niet al te veel te drukken, met samengeknepen billen de Bobsleebaan, en de Vogel Roc achtbaan overleefd.
Deze gaan niet over de kop, dus vooruit dan maar, maar om nou te zeggen:" Dat was leuk jôh! Mag ik nog een keer?" Nou nee!

Er bleef gelukkig nog genoeg over om wel van te genieten, dus maar even een kleine impressie van deze heugelijke dag. Voor wat leuke details van met name sommige gezichtsuitdrukkingen raadt ik u aan even op de desbetreffende foto te dubbel klikken (deze tip is voor mijn moeder)

Zie je die gigantische rij achter en voor ons...? Niet?! Nee goed hè?! We hadden heel Villa Volta voor ons vieren alleen!

Deze foto behoeft geen commentaar lijkt me...

Vlak voordat ik de slappe lach kreeg

Hier hadden de meiden dezelfde lach...die slappe!

Een kusje voor Jess

En een kusje voor mama

En een walsje met papa

Duo Penotti..

Ik moet het de afdeling "Feestelijke aankleding en aanverwanten" van de Efteling trouwens wel nageven...Ze verstaan hun vak!
De versierselen waren sprookjesachtig mooi! Overal waren grote kampvuren ontstoken, de koek en zopie tenten vlogen je om de oren, en menig medewerker was in Oud Hollandsch kostuum gestoken.

Wat ik dan wel een beetje jammer vond (maar daar kon de Efteling niets aan doen) waren de talloze volwassenen die met werkelijk belachelijke ijsmutsen van Unox op hun hoofd rond liepen...
Je zou weer diezelfde groep sterke mannen nodig om mij zo'n muts op te laten zetten, nadat ze me NIET in de Phyton hadden weten te krijgen...
Dennis riep na een tijdje : "Jezus! zijn die dingen gratis ofzo?!"

Inderdaad...Later bleek dat je zo'n ridicuul hoofddeksel gratis bij een broodje Unox worst kreeg.

Ik wil niet meteen iets suggereren over het zelfverlagend vermogen van de gemiddelde vleeseter, maar het is wel een feit dat je geen vegetariër rond zag lopen met een jolig kinderachtig oranje/blauw/wit gestippeld gevaarte op zijn of haar hoofd.

Dan tot slot nog heel even iets over Holle Bolle Gijs... Ik dacht mij te herinneren dat er maar ééntje van was. De enige echte HBG zal ik maar zeggen.
Ik zal me wel vergist hebben, want we hebben er zo'n 4 gespot.
Dan dacht ik mij ook nog te kunnen herinneren dat mijnheer Holle Bolle de hele tijd, tot vervelends toe riep: "Papier hier!" en als je dan gehoor had gegeven aan deze smeekbede, dat hij dan: "Dank je wel!" zei. Een keurig opgevoede dikke man dus.

Ik weet niet of ik de enige was die het opgevallen is, maar in het sprookjes bos, tegenover Langnek, zit een grote Holle Bolle Gijs, die middels een wat krakende geluidsinstallatie kreunt (echt waar hij kreunt!)
"Ah, kom nou jongens...kom nou alsjeblieft...ik vind het zo lekker..."
?!?!?! het zal mijn dirty mind wel zijn, maar ik krijg hier hele andere associaties bij dan bij de Gijs van mijn jeugd...

Maar goed...Duo Penottie heeft pret gehad

En daar ging het om!

Liefs!

Blootgewoon

2009-12-10T20:40:00.016+01:00

Ken je dat? Zo'n droom waarin je in een ruimte bent met een heleboel mensen, en al die mensen hebben kleren aan behalve...jij.
Het gevoel dat je in zo'n droom hebt is verre van gemakkelijk, je probeert je te verstoppen, maar waar je ook kijkt...overal zijn mensen met kleren aan en zij kijken naar jouw blote kont!

Vandaag had ik weer zo'n ervaring alleen...het was dit keer geen droom maar keiharde werkelijkheid.
Je voelt 'm al aankomen zeker? Inderdaad, een typisch Carolien momentje.
Wat is er nou gebeurd?

Ik ging vandaag voor het eerst in mijn leven alléén naar de sauna. Er was niemand die met me mee wilde of kon, en ik vond, hoewel het minder gezellig is, dat ik ook best eens alleen kon gaan.
In het kader van de "Blij met mezelf therapie" zal ik maar zeggen.
Dus, zo gedacht zo gedaan.

Omdat ik vandaag nog meer op de planning had staan, en vermoedde dat ik in mijn eentje toch niet een hele dag zou kunnen uitzitten, besloot ik naar een sauna te gaan die niet zo groot was, en waar ik ook nog nooit geweest was, zodat ik ook geen idee had van de openingstijden...
Toen ik daar vanmorgen om iets over negenen arriveerde, was het daar een drukte van van jewelste! Niet met sauna/badgasten, maar met bouwvakkers en ander klusgerelateerd werkvolk. En een herrie!
Met lichtelijk gefronste wenkbrauwen ( ik kwam hier toch voor m'n rust...?!) liep ik naar de balie, en de aardige mevrouw verontschuldigde zich direct voor de overlast. In het sauna gedeelte echter zou ik er geen last van hebben, want dat bevond zich op de beneden verdieping, en daar zouden de Bob de Bouwers niet aan het werk zijn tijdens de openingstijden.
Maar..." U bent wel wat vroeg mevrouw, de sauna gaat pas om 10.00 open."
Hè shit, niet goed op de website gekeken zeker...maar na een telefoontje naar de stoomcollega's beneden bleek dat alles al in werking was gesteld, en dat ik best vast naar beneden kon.
"Dan heeft u bijna een uur lang de hele sauna voor u zelf alleen!" Sprak de aardige mevrouw stralend.

Mooi! dat klonk goed, dus op naar de kleedkamer.
Daar aangekomen begin ik mij van mijn kledij te ontdoen, en halverwege (lees: met mijn string op mijn enkels en alleen nog een bh aan) gaat de deur open en komen er drie Bobben de Bouwers binnengestapt! Uiteraard volledig aangekleed met hun gereedschap in de aanslag...
"Môgge!" roepen ze, en ze lopen, elkaar blikken toe werpend, naar hun af te werken systeemplafonnetje.
Van schrik, in een reflex, en een poging om mezelf minder zichtbaar te maken (dûh, alsof dàt nog kan!...) wil ik razendsnel op het schattige Japanse krukje gaan zitten dat achter mij staat, maar.....ik mik mis, en val er naast...
Waar is dat gat in de grond als je het zo vreselijk hard nodig hebt!!!

Enfin...inmiddels heb ik mijzelf weten te bedekken met een badjas, en vertrek zo waardig mogelijk (nee, inderdaad ook niet meer mogelijk...) richting de sauna ruimtes.
Daar zullen ze toch met hun stalen neuzen en kittige gereedschap gordels niet rondlopen? Toch?... Please...
Think again!

Blijkbaar (dat mag ik tenminste hopen!) wist de aardige mevrouw aan de balie niet dat het gehele team van "Eigen Huis en Tuin" en aanverwante programma's vóór 10.00 uur nog effe gauw wat klussies af moest maken.
In elk geval vóórdat het hier vol zou stromen met mensen zonder kleren.
Ze waren echt overal!
Maar daar leek ik steeds pas achter te komen als ik in vol bloot ornaat dacht dat ik me goed genoeg verstopt had.
Sommige sauna cabines hebben van die leuke raampjes waardoor je al relaxend naar buiten kunt kijken...
* Volgens mij zijn de meeste bouwvakkers rokers, en roken doe je buiten, en als je op een strategische plek buiten staat kun je door diezelfde leuke raampjes ook heel goed naar binnen kijken...
* Als je vanuit een bepaalde hoek een sfeervol verlicht zwembad in kijkt, heb je heel goed zich op wat er in dat zwembad rond dobbert...
* En waarom zou je omlopen en extra meters maken, als je ook via de sauna's kunt en er daar volgens je collega's misschien wel wat leuks te zien is...
Geen van de heren heeft iets oneerbaars tegen me gezegd of een vinger naar me uitgestoken hoor, kijken doe je immers met je ogen, maar om nou te spreken van een heerlijk ontspannen ochtendje voor mezelf...nee.

Na bijna een uur verschenen de andere rust en ontspanning zoekers, en verdwenen alle Bobben en Nico's, maar toen had ik het wel een beetje gehad.
Voor de vorm heb ik nog een klein half uurtje zitten zweten, maar eerlijk gezegd had ik dat eerste gênante ongemakkelijke uur al genoeg gezweet.
En echt niet alleen door de hout gestookte Finse stoom cabines met Turkse infrarood lampen in Japanse sferen!

Begrijp me niet verkeerd...ik ben echt niet preuts, en vind het totaal geen punt om in mijn blote kont rond te lopen, maar dan wel als er: Óf andere blote konten rond lopen, óf wanneer ik thuis ben.
Zodra je de enige bent zonder kleren, en dan helemaal als vrouw tussen best een boel mannen, voel je je toch een beetje...wat zal ik zeggen...NAAKT!

liefs!

You can never be too...

2009-11-28T16:42:00.050+01:00

Een paar jaar geleden kreeg ik van iemand deze sticker met daarop de tekst:
"You can never be TOO rich, TOO thin, or have TOO many greyhounds"
Voor degenen wiens Engels not so very well is... Vrij vertaald betekend dat : "Je kunt nooit TE dun zijn, TE rijk zijn, of TE veel greyhounds hebben.
Voor degenen wiens kynologische kennis niet zo verstrekkend is... Greyhounds zijn de honden waar wij ons huis al ongeveer 17 jaar mee vullen.

De stelling op de sticker aangaande de Greyhounds dat klopt hoor.
Een makkelijker ras is werkelijk niet te vinden, en dan spreek ik nu dus als ervaringsdeskundige.
Ze blaffen niet, trekken niet aan de riem, zijn zeer zindelijk aangelegd, bijzonder vriendelijk voor alles en iedereen die geen konijnen oren op zijn of haar hoofd heeft, én ze zijn stapelbaar! Als je één fatsoenlijke driezitter in je huiskamer hebt staan raak je met gemak 8 grey's kwijt.

De stelling op de sticker over het feit dat je nooit TE rijk kunt zijn, daar kan ik helaas (nog) niet over oordelen. We verwachten elke maand weer vól vertrouwen de Jackpot van de Staatsloterij.
Blijkbaar hadden tot nu toe anderen hem harder nodig dan wij, maar omdat we niet mogen klagen doe ik dat ook niet, dus tot zover stelling twee.

Stelling drie, over dat je nooit TE dun kunt zijn, is inmiddels wel iets waar ik ervaring mee heb...
In het afgelopen jaar heb ik namelijk voor het eerst sinds mijn volwassen leven mijn droomgewicht bereikt zonder dat ik er íets van inspanning of moeite voor heb hoeven doen!
Maar voordat ik nu tot nieuwe dieetgoeroe wordt gebombardeerd (mevr. S. Bakker is er namelijk mee opgehouden...) Nee!!! Ik kan je de manier waarop ik zo snel en veel ben afgevallen NIET aanraden!

In januari van dit jaar zei Dennis me nog liefdevol (dàt wel, maar toch...)dat ik nu
toch wel een "winterlaagje" had.(lees: ongeveer drie centimeter extra vet gelijkmatig verdeeld over mijn hele lijf.)
Een paar maanden later, zo ongeveer in mei was ik zo'n 13 kilo lichter, en van het "winterlaagje" was niets meer te bekennen. Sterker nog...ik kreeg inmiddels geregeld de vraag of alles wel goed met me ging, en zo af en toe stuurde een goed bedoelend bezorgd iemand het gesprek subtiel op het onderwerp "Anorexia" aan.

Voor iemand die al vanaf haar 16e jojo'en tot een kunst heeft verheven was dit wel een wat vreemde gewaarwording...Ik...?! Anorexia?! Nee natuurlijk niet!
Als ik me aan een eetstoornis zou wijden,( wat ik geenszins van plan ben) dan zou het toch echt Boulimia worden. Ik ben veel te gek op eten!
Nee, de wonderbaarlijke verdwijning van mijn kilo's was toch echt te wijten aan het fenomeen stress en een overspannen toestand.
Natuurlijk een heel vervelende aanleiding voor dit prettige bijverschijnsel, maar op een gegeven moment werd ik zo dun dat ik er ik er gewoon voor moest zorgen dat ik extra chocola, patat, ijs en andere slechte maar o zo lekkere dingen at, omdat ik zelfs even sprake is geweest van ondergewicht.

Inmiddels gaat het zoals de oplettende lezer zou moeten weten weer goed met mij, en de terugslag is nog steeds niet om de hoek komen kijken.
Geweldig! Super! Gefeliciteerd! Goed gedaan, Welkom terug! Een kleine greep uit de hartverwarmende reacties.
Er is echter een klein min puntje aan mijn herstel...
Als ik namelijk niet heel gauw stop met het "extra calorieën dieet" wat ik voor mezelf heb gecreëerd, is dat "winterlaagje" er voor de kerst weer bij!

Ik ben van plan om íets blijvends positiefs uit de zwarte periode van het afgelopen jaar te halen, en ik heb besloten dat dat dan, naast de portie zelfkennis en wijsheid die het me heeft opgeleverd, mijn nieuwe lijntje moet zijn.

Werk aan de winkel dus, en met de nieuw aangeschafte garderobe van dit jaar als uitgangspunt moet het lukken. Mijn nieuwe confectiemaat (nu 36 was 42!) dient niet overschreden te worden!
Alleen op mijn eetpatroon letten leek me niet genoeg, en omdat mijn conditie zolang ik me kan herinneren te wensen over laat heb ik mijzelf een paar weken geleden een abonnement op de sportschool kado gedaan.
Niet zo'n hippe tent waar je al een minderwaardigheidscomplex krijgt als je één voet over de drempel zet vanwege de opgepompte mannen en strakgetrokken dames, maar een Achmea Healt Centre.
Qua klandizie loopt er echt van alles rond tussen de 13 en de 85 jaar, en ze werken daar volgens het principe dat niks moet, alles mag, en alles kan.

Dat betekend dus dat zíj daar vinden dat alles kan, maar daar is mìjn lijf het nog niet mee eens.
Op de afdeling fitness ben je zeg maar zelfvoorzienend, en kun je naast het aanhouden van je eigen tempo op de door jóu gekozen toestellen, ook een beetje (of een beetje boel) sjoemelen.
Bij de groepslessen, waarbij je naar believen kan instappen en aanschuiven, is er geen sprake van gesjoemel!
De keuze is reuze moet ik zeggen want er zijn zo ongeveer 8 verschillende groepsles disciplines.
Jarenlang ben ik in de veronderstelling geweest dat mijn ritmische en daarmee ook dans capaciteiten redelijk ontwikkeld zijn. Nou...ik ben inmiddels een illusie armer of, zo je wilt, desillusie rijker!

Vorige week stapte ik dapper de zaal in waar op dat moment een les Body attack zou losbarsten. Ik bekeek mijn mede body attackers eens, zag dat ik qua leeftijd bij de jongste hoorde, en als ik het gemiddelde vetpercentage zo eens inschatte leek deze les mij een eitje te worden. De bierbuiken en blubberbillen waren rijkelijk vertegenwoordigd.
Tel daarbij mijn maatje 36 in het welbekende strakke pakkie op, en ik zag eruit alsof ik zèlf de les zou gaan geven.
Ik help jullie meteen even uit de mooie droom, want ik zag er dus alleen maar zo uit...de les verliep als volgt...

Op het podium verschijnen twee werkelijk prachtig gevormde instructrices en één minstens zo mooie instructeur.
Gedrieën gedragen ze zich alsof ze zó uit een aflevering van een Tell Sell reclame zijn weggelopen, en gewapend met een grijns van oor tot oor en een headset beginnen ze op de loeiharde muziek een serie ogenschijnlijk onmogelijke capriolen te maken.
Uiteraard wordt er van ons groep verwacht dat we meteen stemmen en inhaken dus terwijl er één juf op een nóg onmogelijker tempo instructies geeft, zingen de andere twee al body attackend mee met de veel te snelle muziek.
Let wel...dit laatste tweestemmig en zonder ook maar één keer naar adem te happen!

Uit alle macht probeer ik zo gracieus mogelijk mee te doen met de oefeningen, passen, en het onmenselijke tempo.
Elke serie bewegingen bestaat uit vier keer hetzelfde, en als ik denk dat ik één serie onder de inmiddels zere knieën heb, is de rest van de groep al weer drie series verder. Ik lijk verdomme de enige te zijn die zo staat te klunzen, alle anderen doen al blubberend alsof ze nooit anders gedaan hebben!
Na een kwartier vraag ik me af wat ik hier in Godsnaam ook alweer aan het doen ben, en probeer op een zo onzichtbaar mogelijke manier de zaal te verlaten voordat ik, óf mezelf onsterfelijk belachelijk maak óf straks dood neerval (de tweede optie begint trouwens nú al erg aantrekkelijk te klinken)
Helaas! Eén van de huppeltrutten op het podium heeft mijn ontsnappingspoging in de gaten en roept belachelijk opgewekt terwijl ze mijn kant opkijkt en zonder fouten door danst :" STOPPEN IS GEEN OPTIE"!

Snotverdomme! Daar ga ik dan maar weer. Inmiddels is er een iets minder ingewikkelde groepshuppel ingezet, en dit kan ik redelijk bijbenen, als ik er maar professioneel genoeg bij blijf kijken lijkt het net alsof ik weet wat ik doe en er nog plezier in heb ook...
Deze 'rustperiode" is slechts van korte duur want de andere huppelmuts kondigt bijna juichend op haar Tell Sell toontje aan dat we wel weer genoeg gelummeld hebben (?!) en dat: "WE ER WEER VOOR GAAAAAN!!!!"

Naar adem snakkend, met steken in mijn zij, en kramp op de meest onmogelijke plaatsen besluit ik na nog eens een kwartier dat deze les me een beetje te veel op de gehate gymles van vroeger op school begint te lijken.
Met één verschil, en dat is dat ik toen nog kind was en niet de keus had om af te haken, en dat ik nu als volwassene toch vast wel zelf mag beslissen of ik ter plekke overlijd aan een overdosis beweging, of daar nog een tijdje mee wil wachten.
Nou niets bleek minder waar...

Voordat ik, achterwaarts schuifelend met af en toe een sprongetje om niet te veel op te vallen, bij mijn flesje water was, hoorde ik alweer uiterst enthousiast: "STOPPEN IS GEEN OPTIE!" en zag ik tot mijn schrik dat de huppelmijnheer mijn kant op kwam. (al huppelend ja!)
Zeiknat van het zweet stond hij naast mij uit te druipen terwijl hij iets tegen me schreeuwde. Geen idee wat, want de muziek stond veel te hard, en ik kan niet liplezen, maar hij lachte er vriendelijk bij, dus hij zal het goed bedoeld hebben. Ik ben bang dat het iets was in de trant van: "Ik besef dat je nog niet klaar bent om te sterven maar...STOPPEN IS GEEN OPTIE!"

Het is me uiteindelijk gelukt het hele uur vol te maken.
Voor mijn gevoel het langste uur van mijn leven, en op een incidentje op de middelbare school na, waar ik liever niet meer aan herinnerd wil worden, ook het meest vernederende.
Martijn (zo bleek de huppelinstructeur te heten) vertelde me na de les nog even dat ik het: "Hartstikke goed deed joh!" Heel gek...ik voelde me het gehele uur als een motorisch gestoorde astma patiënt!
De dagen nà deze helse les voelde mijn kuitspieren aan alsof ze gescheurd waren in plaats van ernstig opgerekt. Ik heb serieus even overwogen om ze na te laten kijken door een dokter, zoveel pijn deed het.
De kreet "Spierpijn is gezonde pijn" heeft voor mij inmiddels een heel andere betekenis gekregen.
Maar ja, hoe was het ook al weer...? Wie mooi wil zijn moet pijn lijden.

Dan nog even heel kort wat nieuwe ontwikkelingen in de gezinssituatie.
Er zou geen hond meer bijkomen weet je nog?
Soms heb ik geen keus vind ik en zo ook nu. Dus....dit is Karel

Over Karel later meer, anders wordt het verhaal zo lang.
Wat Jess betreft...You can never be TOO colorfull!

Is het geen plaatje?!

Liefs

Damsel in Distress

2009-11-08T11:40:00.015+01:00

Nou ik ben er weer hoor!
Op miraculeuze wijze veel sneller hersteld dan verwacht en zelfs gehoopt.
Nou ja...ik kan mijn goede doen niet helemaal aan een wonder wijten want ik heb ondanks dat ik twee maanden heb stil gezeten natuurlijk niet stil gezeten!
Na de nodige wijze raad van de huisarts in de wind geslagen te hebben (ik ben vast nog eigenwijs als ik al in mijn kist lig...) ben ik bij een klassiek homeopaat terecht gekomen.
Ik zal jullie het uitermate langdradige en vooral onbegrijpelijke verloop van de behandeling besparen, maar jeetje wat ben ik daar van opgeknapt!

Even in het kort...het middel dat de homeopathe voor me gebrouwen heeft, heeft als hoofddoel blokkades op te heffen, en dat dan in de ruimste zin van het woord.
Niet alleen de blokkade in mijn nek ten gevolge van het ongeluk, maar ook allerlei emotionele en energetische blokkades. Ik ben zelfs even een paar levens terug geweest omdat er in mijn huidige bestaan nog wat zit te broeien uit die tijd, toen mijn zieltje nog een andere aardse vorm had.
Nu weet je dus meteen waarom ik niet te veel zal uitweiden over de behandeling. Voor ik het weet zweven mijn lezers collectief het universum in, of wordt ik met terugwerkende kracht alsnog op de brandstapel gedeponeerd.
Een feit is dat ik me sinds vorige week eigenlijk hartstikke goed voel! Ik ben wel voorzichtig met te hard te juichen, want wie weet komt er nog een terugslag, maar tot nu toe...nou ja, fingers crossed.
Morgen ga ik weer aan het werk, en voor het eerst sinds maanden heb ik er weer zin in!

Mijn mentale en fysieke staat van het afgelopen jaar zorgden er trouwens wel voor dat ik voor mijn doen erg meegaand, lief en rustig was.
Ik kon zonder problemen van alles uit handen geven, en wegzinken in mezelf. Best lekker hoor, en het heeft me tot een heleboel inzichten gebracht.
Nu maar hopen dat die inzichten blijven want zoals de eerste zin van dit blog relaas luidt... "Ik ben er weer!"
En geloof me, ik wordt nu alweer moe van mezelf!
Ik stuiter van de energie, en wil alles wat ik heb laten versloffen het liefst in één keer weer oppakken.
Dat is op zich niet zo'n punt zolang ik maar wel blijf luisteren naar mezelf.
In de tussentijd stuiter ik lekker door en doe ik ook weer van die vreselijke stomme Carolien dingen!
Deze dingen kenmerken zich door "eerst doen en dan denken." En dat is over het algemeen niet de juiste volgorde.
Voorbeeldje?
Voorbeeldje!

Gisteren was het,laten we zeggen, niet zulk lekker weer. Dennis zou de hele dag weg zijn, dus Jess en ik hadden bedacht dat we samen eerst effe lekker gingen shoppen in Zutphen en daarna naar de film.
In Zutpen City aangekomen bleek dat we niet de enige waren met dit idee dus het was DRUK!
Alle beschikbare parkeerplaatsen waren bezet, en er was door mede parkeerplekzoekenden inmiddels uitgeweken naar een braakliggend terrein achter het station.
Ik besloot om het daar ook eens te proberen, maar om op de plaats van bestemming te komen moest ik een stukje omrijden of.......ik kon een ander stuk braakliggend terrein oversteken, en recht op een zojuist vrijgekomen plek inschuiven.
Heel snel heb ik de situatie ingeschat (lees: lege plek gespot en stuur omgegooid) en besloten dat de Jeep haar terreingenen maar eens moest laten zien.

De eerste 20 meter gingen vlekkeloos, en Jeepie snorde vrolijk over het zand alsof ze nog nooit van asfalt had gehoord.
Ergens halverwege de oversteek leek de ondergrond ineens van een wat andere structuur te zijn, maar dat leek me niet zo'n punt, dus gas erbij en.....SHIT! Geen beweging meer in te krijgen.
Spinnende wielen voor en achter en het zand spoot tot op het dak.
Hmmmm, geen nood, we hebben een speciaal pookje voor dit soort situaties en met alle vier de wielen in High Gear aangedreven moest ik deze ietwat gênante vertoning toch tot een goed eind kunnen te brengen.
Resultaat van dit extra hulpmiddel was dat we nog een halve meter dieper in het zand wegzakten en ineens een auto hadden met een wel hele lage instap...

Gelukkig slechts gade geslagen door een enkele verdwaalde passant ben ik zo koel mogelijk uitgestapt (alsof je in zo'n situatie nog kan doen alsof het allemaal de bedoeling is...) en maar eens gaan bellen.
De ANWB doet (heel begrijpelijk) niet aan dit soort reddingsacties.
Dennis, toch vaak mijn redder in nood, was met de andere auto ergens aan de andere kant van het land, evenals de twee overige bevriende mannen met terreinwagens. Kortom...ben je eens een "Demsel in Distress" geen stoere vent met bijpassend voertuig te bekennen.

In zo'n geval heb je altijd nog de plaatselijke VVV.
De twee alleraardigste dames achter de balie zochten na de korte uitleg over mijn actie al giechelend het nummer van een bergingsbedrijf op.
Na ze hartelijk bedankt te hebben, en voordat ik het gekregen nummer intoetste zei één van de dames nog samenzweerderig tegen me: "Wel een echte vrouwen actie hè?!"
Hmm juist ja...wrijf het er nog even in...!

Maar goed, het bergingsbedrijf was zeer genegen uit te rukken voor een BarbieJeep in de blubber, dus nog geen 20 minuten later kon ik onze Ridder in de Gele Oplegger de juiste kant op wijzen.
Jess heeft de hele bergingsoperatie, wat overigens een zwaar overtroffen woord is voor dit gebeuren, luid giechelend gefilmd.
Helaas is ze nog wat aan het stoeien met de functies op haar splinternieuwe telefoon, die nog net de afwas niet doet maar verder wel heel veel kan, en heeft al stoeiende het bewijs materiaal gewist.
Wel heel jammer want het was een You Tube nominatie waard.

Toch denk ik dat het gros van de lezers die mij persoonlijk kennen me wel geloofd. Dit is zóóóóó Ik.
En na de afgelopen tijd van doffe ellende hoop ik op nog véél meer van dit soort Carolien acties. Dan weten we in ieder geval dat het goed met me gaat!

Liefs.

Zo moeder Zo dochter / Zo oma Zo kleindochter

2009-10-16T19:58:00.015+02:00

De bank maakt overuren. En dan heb ik het niet over de DSB bank, maar over ons eigen twee en drie zits bankstel.
Al een week of vier maken de honden, de poes, en ik zo'n 15 uur per dag dankbaar gebruik van dit meubelstuk.
Op sommige dagen voel ik me redelijk en kan ik kiezen uit een half uurtje wandelen met Veerle, of iets nuttigs als een beetje boodschappen of wat gerommel in huis. Na één van deze bovenmenselijke prestaties gaat het lampie weer uit en is gevolg een langdurige banksessie (zie foto)

Sinds gisteren heeft Jess zich bij ons gevoegd. (waarvan geen foto op straffe van een flinke moeder/dochter twist)
Gisteren dus, na het eten was het tijd om ons haar acrobatische kunsten te vertonen, en sommige capriolen konden tippen aan die van een slangenmens. Met als enig verschil dat een slangenmens voldoende beheersing over zijn of haar ledematen heeft om op tijd weer uit de knoop te geraken...onze dochter moet wat dat betreft nog even door oefenen... of eigenlijk...bij nader inzien liever niet!
Onder luid gegiechel en "Kijk dan, Kijk dan!" geroep, manoeuvreerde ze zich in een zo op het oog onmogelijk pose om het volgende moment plat op haar gezicht te vallen!
Ik hoorde een soort van knappend geluid, en toen even niets meer...geen geluid of beweging van Jess, niets... Na een seconde of 5 kwam ze weer bij haar positieven en kwam kermend overeind met bloedende lippen en neus, deze laatste (haar neus dus) stond ook duidelijk niet meer zo recht als dat ik hem ooit afgeleverd heb, dus schoenen en jas aan en op naar de eerste hulp.

Ik kom tegenwoordig iets te vaak in ziekenhuizen naar m'n zin, maar ik onderga honderd keer liever voor mezelf allerlei onderzoeken, behandelingen, en operaties, dan dat ik één keer met en vóór mijn kind de ziekenhuisdrempel over stap.

De pijn viel door alle afleiding gelukkig reuze mee, en door de zenuwen kregen we gedrieën zelfs nog even de slappe lach toen we op de dienstdoende arts zaten/lagen te wachten. Dit kwam omdat we het toch wel erg sportief van haar vonden dat ze zo solidair was met haar oma, die eerder dit jaar haar neus brak na een botsing met een auto, en daar nu nog steeds de zichtbare en onzichtbare gevolgen van ondervind (zie: La Suisse quatre points)

Toen de dokter (die voor mijn gevoel jong genoeg was om óók een dochter van mij te zijn) haar hopelijk deskundige blik in Jess d'r neus had geworpen, kregen we het verzoek om de volgende ochtend terug te komen om de KNO arts zijn licht over dochterlief te laten schijnen.

Dus wij weer terug naar huis en omdat Jess een paar tellen het bewustzijn kwijt is geweest kregen we de opdracht om haar om de twee uur wakker te maken en iets zinnigs te laten zeggen... Goh...waar heb ik dat vaker gehoord?
Toen Dennis haar de eerste keer wakker maakte zei ze dan ook heel lief slaperig "Ik ben wakker en ik zeg iets zinnigs." Om daarna alsnog feilloos de tafel van 7 op te zeggen, en da's meer dan wat ik een maand geleden gepresteerd heb. (zie: Crash, Boom, Bang)

De volgende ochtend bleek ik door deze onverwachte uitstap naar de eerste hulp zo uitgeput, dat Dennis maar weer eens zijn werk heeft gebeld om vrij te nemen omdat zijn kleine vrouwtje naar het ziekenhuis moest en zijn grote vrouwtje zich te ellendig voelde om dit te realiseren....grrmmm Vrouwen...!!!
We hopen maar dat de baas van Dennis al deze onverwachte "vrije" dagen nog even blijft tolereren...

Na een deskundig onderzoek van de KNO arts bleek de schade reuze mee te vallen. Niet gekneusd en zelfs niet gebroken...!?
Het bochtje naar links op Jessy's neusrug komt blijkbaar door de zwelling en verdwijnt dus gelukkig vanzelf weer. Haar lippen hebben nog ietsje weg van die van een klein bosnegertje, en het knappende geluid dat ik toch écht gehoord heb op het moment dat haar snoet het laminaat raakte zal van haar tanden geweest zijn, want dat is namelijk het enige dat er gekneusd is...één voortand.
Toch heeft ze letterlijk en figuurlijk een beste klap gehad, want toen ze vanmorgen uit het ziekenhuis terug kwam zag ze spierwit, met wallen tot op haar gehavende bovenlip.
Ze heeft tot ver in de middag geslapen als een blok, en is al weer heel vroeg opnieuw naar bed gegaan. Ze voelt zich echt een beetje ellendig.
Tsja, zo klap op je kop gaat je niet in de kouwe kleren zitten.

Wat kan ik zeggen...zo moeder zo dochter...

Nog heel even een kleine mededeling wat betreft de ongelukken die onszelf en onze medewerkers treffen...
We hadden tot vandaag nog één vaste collega over die in haar eentje (strontverkouden en met koorts) de boel runt totdat de andere collega hersteld is van haar gescheurde enkelbanden, en ik de whiplash aan de wilgen heb gehangen.
Tot ieders opluchting echter hadden we onze vaste steun en toeverlaat voor de weekeinden en vakanties. Zij vervangt mij als het ware zo goed als ze kan.
Vandaag belde ze op om te vertellen (gelukkig kàn ze het nog navertellen!) dat ze met haar scooter tegen een auto is aangereden, en dat ze dus is...uitgeschakeld...!!!
Ik zeg niks meer...

Liefs

Cayen

2009-10-10T11:04:00.007+02:00

Gisteren hebben we onze lieve Cayen in moeten laten slapen.
Volkomen onverwacht kregen we anderhalve week geleden te horen dat ze een grote tumor in haar buik had, en dat het een kwestie van dagen was.
Dat klopte dus...
Ze ligt begraven in de tuin bij haar vriendinnen, en het is kaal in huis!

Voor het gemiddelde gezin zal 1 poes en twee honden meer dan genoeg zijn, maar voor ons is dit een vreemde gewaarwording.
De afgelopen tien jaar hebben we nooit minder dan drie honden in huis gehad, en met al het opvang en logeerspul erbij liep het soms op tot een stuk of negen.
De verleiding om meteen weer het internet op te duiken, en een oud windhondje op te snorren om haar een nieuwe kans te geven is erg groot, maar momenteel niet echt verstandig.
Dus...we wennen aan een huis met alleen Veerle, Fee, en Mosnice.

Dag lieve Caatje, we zullen je missen.

Zwevende kiezer.

2009-10-08T09:58:00.014+02:00

We worden momenteel met z'n allen middels een grootscheepse campagne weer gewezen op onze burgerplicht.
In dit geval gaat het wederom om het invullen van het Donorcodicil.
Iets wat inderdaad erg belangrijk is, of je nu iets nodig hebt of kwijt wilt...het doneren of ontvangen van een orgaan kan volgens mij verstrekkende gevolgen hebben.
Lees even verder waarom ik dat denk, en denk even met me mee.

Een jaar of 10 geleden was ik in het ziekenhuis op bezoek bij een uroloog.
Vraag me niet waarom ik daar moest zijn, want dat weet ik ècht niet meer, maar om de hele boel goed te kunnen bestuderen lag ik daar in elk geval op verzoek van de specialist met de billen bloot en de beentjes in de beugels.
Niet een van mijn hobby's maar ik moet zeggen, als je ooit een kind op de wereld hebt gezet ben je wel een beetje aan gewend aan dit openbaar vertoon.
Ik zal daar dus redelijk onverschillig gelegen hebben totdat ik de dokter tegen zijn assistent hoorde zeggen :" Hé kom eens kijken...dit is interessant! Dit heb ik nog nooit in het echt gezien!"
De assistent verdween ook met zijn hoofd tussen mijn benen, en zei zoiets als : " Is dat wat ik denk dat het is?!"
Ik lag daar te luisteren naar deze gezellige conversatie, en werd uiteraard wel erg nieuwsgierig naar wat de heren hadden ontdekt, er zat daar blijkbaar iets waar ik zelf nog niets van af wist... Ze waren echter nog even te druk met hun ontdekking om mij in het gesprek te betrekken dus vervolgens hoorde ik :" Ja, het zijn er echt twee!"
Pardon?! Twee? Twee Wat?! Ik was niet zwanger dus een onvermoede tweeling kon het toch niet zijn, en verder kon ik niets bedenken wat daar in tweevoud aanwezig zou kunnen zijn.
Na de heren doktoren weer even herinnerd te hebben aan mijn aanwezigheid, doken de twee inmiddels wat opgewonden uitziende gezichten weer op van tussen mijn benen.
"Mevrouw, we willen graag een echo en röntgen opnames maken van uw buik...we vermoeden dat u een dubbel niersysteem heeft."

Nou, om deze lange, maar wel vermakelijke inleiding niet al te lang te maken, ik bleek inderdaad de trotse bezitster van een volledig dubbel niersysteem.
Dit houdt in dat ik twee plasbuizen heb (Dàt was dus de reden van hun opgewonden toestant toen ze bij me naar binnen aan het gluren waren) en vier nieren.
Drie van deze nieren zijn volledig in tact en dit trio doet keurig hun werk. De vierde is wel aanwezig maar toont blijkbaar wat achterstand verschijnselen en zit daar dus voor spek en bonen. (Wellicht een recept voor de vleeseters onder jullie "gebakken niertjes met spek en bonen")

Maar zonder gekheid, ik vond dit toen der tijd vooral een bijzondere ontdekking omdat ik daarmee mijn medemens zou kunnen helpen!
Aangezien ik altijd al actief probeerde te zijn als wereldverbeteraar leek dit me de uitgelezen manier om de daad bij het woord te voegen. Ik zou geheel belangeloos aan een volslagen vreemde een nier doneren!
Als ik 10 jaar later (nu dus!) met deze boodschap bij de medische wetenschap zou aankloppen, zou ik waarschijnlijk direct op de operatietafel gedeponeerd zijn en zouden ze bij gebrek aan donoren en organen misschien wel twee van de drie geschikte nieren hebben verwijderd.
Toen echter was de arts waarmee ik met dit idee aanklopte zeer terughoudend.
Zijn visie was dat je niet zomaar in een gezond lichaam moest gaan snijden, en dat híj er in elk geval niet aan mee wilde werken.

Hevig teleurgesteld en gedesillusioneerd droop ik af, maar ondanks mijn ingebakken vasthoudendheid heb ik er toen niets meer mee gedaan, en daar ben ik nu ontzettend blij mee!

Als ik namelijk weer een sprongetje terug in de tijd neem kom ik uit bij ongeveer een jaar geleden. Ik heb toen na ongeveer 17 jaar mijn donorcodicil uit mijn portemonnee gehaald en weggegooid.
Ik liep al een tijdje met twijfels rond, twijfels die overigens de kop hebben opgestoken tijdens "De Grote Donorshow" van BNN.
Waar ik moeite mee had tijdens deze show was het gevoel van verplichting dat ik opgedrongen kreeg. Je zou je bijna een asociaal misdadig onmens gaan voelen als je niet bereid zou zijn een wezenlijk deel van jezelf af te staan aan een ander.

Sinds die tijd ben ik dus een zwevende kiezer.
De achterliggende reden van mijn twijfels is dat ik nogal spiritueel ingesteld ben (Goh, wat een verrassing...) en dat ik geloof in dingen als karma, celherinnering, en lotsbestemming.
De "voors" van het donor zijn kennen we allemaal, dus ben ik me serieus gaan verdiepen in de "tegens" ervan, en dat is interessante materie moet ik zeggen.
De artikelen en boeken die ik erop na sla bevestigen mijn twijfels in elk geval wel degelijk.
Er zijn hele boekwerken na te lezen waarin ervaringen worden beschreven van mensen die nà een transplantatie een karakter verandering ondergingen.

Als voorbeeld en om even in mijn straatje te blijven...zo is er een overtuigd vegetariër en health freak die na het ontvangen van een donororgaan zo ongeveer de beste klant van Mc Donalds is geworden, en zich klem eet aan hamburgers.
Een ander voorbeeld is er een van een keurige vrouw die na het ontvangen van het hart van een prostituee (niet uit mijn straatje uiteraard...) volgens eigen zeggen een losbandige del is geworden.
Het mooiste voorbeeld vond ik die van een jongetje van een jaar of 5 die het hart heeft ontvangen van een ander jochie van dezelfde leeftijd. Deze donatie was overigens een anonieme. Tijdens een vakantie ziet dit jongetje een volslagen vreemde man, roept heel hard "Pappie!" rent op hem af en vliegt hem om de nek.
Deze man bleek de vader te zijn van het overleden manneke...

Broodje aap verhalen of waarheid? Zeg het maar, dat laat ik aan je eigen gevoel over, maar ik vind dit soort "bewijzen" wel degelijk geloofwaardig.

Denk hier eens over na. Elk getransplanteerd orgaan word door het nieuwe lichaam afgestoten, dat is een feit.
Als gevolg daarvan moet de ontvanger levenslang zware medicijnen slikken om deze uitdrijving tegen te gaan. Door deze medicijnen word het immuunsysteem zo zwaar aangetast dat de patiënt grote kans loopt om aan een redelijk simpele aandoening zoals een griepje alsnog het loodje legt.
Daar komt bij dat een getransplanteerd orgaan een veel korter leven heeft dan een eigen orgaan en na een onbepaalde tijd gewoon afsterft.
In dat geval moet er dus na een x aantal jaar op zoek worden gegaan naar weer een andere donor. (Mits de gever natuurlijk een nieren overschot heeft net zoals ik, dan is de donor wat zuiniger in gebruik...)

Maar even terug naar het afstoten van een orgaan...
Als je er even vanuit gaat dat elk mens:
*Zijn of haar persoonlijke energetische blauwdruk met zich meedraagt.
*Dit leven leeft met de bedoeling er op datzelfde persoonlijke vlak zo veel mogelijk van te leren.
Dan denk ik dat het best eens zo zou kunnen zijn dat het lichaam van een ontvanger, een orgaan van een andere ziel niet wíl opnemen omdat het simpelweg niet past in zijn eigen lotsbestemmimg.
Een nieuw orgaan heeft de celherinneringen van een andere ziel in zich, draagt de sporen van het karma van een ander.
Als je het zo bekijkt ( nog steeds met beide voetjes op de grond uiteraard) gooit een orgaantransplantatie de leerweg van zowel de gever (die een wezenlijk deel van zichzelf kwijt is) als van de ontvanger totaal in de war.
Het zal wel geen woord zijn, maar volgens mij kun je dan spreken van "zielsverstrengeling".

Phoehé! Zijn jullie al afgehaakt? Kan ik me voorstellen hoor. Maar voor degenen die er nog bij zijn zal ik het even netjes afmaken.

Voor mij zelf geldt dat ik nog steeds wat zweef, maar neig naar het "Nee" vakje op het donorcodicil.
Niet geven en dus uiteraard ook niet ontvangen.
Vooralsnog heb ik nog helemaal niets ingevuld, maar dat komt meer omdat ik mijn sofinummer nergens kan vinden, en die heb je dan weer nodig om je te registreren als wel of niet donor.
Zodra ik al mijn persoonlijke gegevens weer op een rijtje heb spoed ik mij naar de JaofNee site en vul iets in...Ja of Nee...ik vermoed het laatste.

Sommigen van jullie zullen nu waarschijnlijk denken dat het vele thuiszitten en de verveling me naar het hoofd zijn gestegen. Dat mag je denken.
Voor degenen bij wie ik wellicht een tikkie interesse heb gewekt voor de andere kant van de donorcampagne waarmee we momenteel worden overspoeld...
Kijk eens op http://bezinningorgaandonatie.nl
Geen zweverige site, goed te lezen, en volgens mij zéér interessant.

Rest mij af te sluiten met de wens dat we met z'n allen nooit voor de daadwerkelijke vreselijk moeilijke keuze van Ja of Nee komen te staan.

Liefs!

Be carefull what you wish for...

2009-10-01T10:36:00.038+02:00

Chinese naakthondjes zijn ooit,eeuwen geleden in de koude streken van China "ontworpen" om als bedkruikje te dienen. Doordat ze geen haar hadden was de lichaamstemperatuur hoger dan normaal, en dus lekker warm aan de voetjes... Hoe ze een bepaald karakter in een hondenras fokken, daar zal ik nu niet over uitwijden, maar van de Chineesjes werd verwacht dat ze plezier hadden in hun taak, en het resultaat was een stel zéér aanhankelijke hondjes met verlatingsangst.
Een klant van ons, die ook zo'n monster heeft rondlopen, heeft ze ooit een omschreven als Prittstiften en daar sluit ik me volledig bij aan.

Waarom deze plotselinge kynologische uitspatting? Nou, eigenlijk alleen maar om dit blogverslag nog een beetje gezelligheid mee te geven. Het is hier namelijk momenteel verre van hoopvol...
De enige die gelukkig is met de huidige K*T situatie is Fee, onze Chinese naakthond. Zij krijgt namelijk de komende maanden tot misschien wel een jaar of nog langer(!!!) de gelegenheid zich volledig aan haar oorspronkelijke taak als kruik te wijden.
De reden hiervan is dat ik op de bank zit/lig met een Whiplash. Voor wie weten wil wat dit precies inhoud...het WWW staat voor je open.
Wat het voor mij betekent... Ik ben uitgeschakeld, en niet zo zuinig ook.

Na mijn laatste verslag waarin ik vertelde dat ik toch wel heel erg moe was van een wandelingetje, en zo'n druk op mijn hoofd en nek voelde ben ik naar de huisarts geweest. De diagnose was zeer snel gesteld, dit leed geen twijfel...
Als de sodemieter al je werk aan anderen over laten, rust, pijnstillers, en een MRI scan om te bekijken hoe groot de schade is, en waar het precies zit. Om vervolgens een behandeling te kunnen bedenken. Maar zover is het (helaas) nog niet. Ze hebben het druk op de afdelingen neurologie/röntgenologie...

In de tussentijd lijkt de pijn en vermoeidheid met de dag erger te worden. De pijn is nog wel te handelen met wat medicatie, maar de weigering van de rest van mijn lichaam is schokkend...
Lijk ik normaal gesproken met alles wat ik doe (deed) op Road Runner, ik kan nu zelfs niet meer snel denken. Het creëren van dit verslag kost me ongeveer een dag, en niet omdat ik niet weet wat ik moet schrijven, maar vanwege het niet lang kunnen typen, de oneindige tiepvauten (geintje...) en het tussendoor in slaap vallen.
Maar onder het motto : "ik ben wakker en ik zeg iets zinnigs" (zie Crash Boom Bang) blog ik dapper door, en daarbij... ik heb niet echt veel beters te doen.

Hoewel het af en toe wel moet, durf ik bijna niet te denken aan hoe het nu in Godsnaam verder moet met het bedrijf... Sinds vorige maand hebben we een collega minder en hoewel dit gegeven me zorgen baarde, leek het goed te doen zolang iedereen hier zou doen waar zij goed in is, en natuurlijk de hoop dat er verder niets geks zou gebeuren!
Maar...Geja heeft gisteren bij een misstap op de uitlaatvelden haar enkelbanden gescheurd (Ja ik weet het, hoe is het mogelijk!) en kan nu haar welverdiende vakantie opofferen aan revalidatie, en Bernadet is nog op vakantie.
Dus...Dennis heeft zijn werk gebeld om te vertellen dat hij even niet kan komen omdat hij hier een nieuwe carrière moet beginnen.

Ken je het gezegde "Be carefull what you wish for, you just might get is some day"?
Het afgelopen jaar heb ik meer dan ééns gevraagd, gesmeekt, "gebeden" om RUST.
Ik bedoelde daarmee natuurlijk gewoon een harmonieuze woon/werksituatie en alle voordelen van dien, meer niet.
Ik geloof dat "Zij" daarboven mijn verzoek wel degelijk hebben ontvangen, alleen heb ik niet geluisterd naar hun antwoord.
Want de enigszins overspannen toestand waarin in het afgelopen half jaar heb verkeerd was namelijk een heel duidelijke waarschuwing!
Vrij vertaald was de boodschap: "Lieve Carolien, stoppen met doordraaien en doordraven nu het nog kan, want als jij jezelf niet stopt doen wij het voor je!" En zie hier het resultaat van mijn eigenwijsheid.
Ik heb RUST in overvloed, meer dan me lief is.
Ik heb in een gesprekje met Boven (bidden doe ik niet, ik maak af en toe eens een praatje) wel aangegeven dat ze wel eens rekening mogen houden met aardse zaken zoals hypotheken en andere rekeningen die betaald moeten worden, klanten die bediend willen worden,dieren die zichzelf niet kunnen verzorgen, kort gezegd, Verantwoordelijkheden!
Nou, daar hebben ze weinig tot geen boodschap aan...want zoals zij stellen, als je niet goed voor jezelf zorgt, kun je ook niet goed voor anderen zorgen.
Hmmm, tsja, stof tot nadenken zullen we maar zeggen.

Ik vroeg ze ook nog even of Zij wellicht ervaring hadden met het runnen van een dierenpension of het trimmen van honden, dan konden ze hun vleugels even ergens ophangen om hier te komen helpen, maar helaas, dieren verzorgen of honden trimmen staat niet in hun functieomschrijving.
Misschien dan toch eens op zoek naar die kaboutertjes waar mijn moeder het vroeger over had...

Maar om even bij onze aardse toestanden te blijven...
Gisterenochtend vroeg ik me huilend af hoe veel een mens kan hebben.
Deze wanhopige uitspraak kwam na aanleiding van een bezoek van een mijnheer van de Gemeente om over de schijnbaar uitzichtloze "Buren vs Ons Bedrijf situatie" te praten.
Uit deze gesprekken komt zelden een structurele oplossing voort, en ik voel me daarna dan ook vaak nog moedelozer dan voorheen.

Dus om even antwoord te geven op de vraag hoeveel een mens kan hebben...nou, best veel blijkt.
Geja was namelijk (voordat ze haar bandjes scheurde) op het moment van deze ellendige vraag met Cayen, een van onze honden, naar de dierenarts.
Ik vond dat Caatje's buik wat dik werd, en aangezien een zwangerschap niet mogelijk is leek een onderzoek even noodzakelijk.

De dierenarts belde ons zelf op om te vertellen dat hij zelden zo'n grote levertumor gezien had, en dat het nog maar een kwestie van dagen is...
Ik zal het hier niet zwart op wit zetten maar je kunt je wellicht voorstellen hoe hartgrondig ik heb zitten vloeken...

Ik wil het negatieve gevoel niet de overhand laten nemen, maar af en toe flitst het door mijn hoofd, What's next...?!

In afwachting op wat komen gaat, en aangezien ik zoals ik al zei "niet veel beters te doe heb" ga ik mijn tijd maar vullen met "Het erin houden van de moed"

Liefs

Danspartner gezocht

2009-09-27T16:22:00.014+02:00

Mensen die mij vandaag zagen lopen, lekker in het warme nazomerzonnetje, samen met Dennis en de hondjes, zouden gedacht kunnen hebben dat ik daar lekker op mijn gemakkie liep te kuieren.
Dit moeten dan wel mensen geweest zijn die mij niet kennen, en dus ook niet weten dat ik normaal gesproken in een veel hogere versnelling door het leven ga. Àlles wat ik momenteel doe gaat traag en bedachtzaam.
Strontvermoeiend overigens, want ik wíl wel heel graag alles op mijn eigen tempo doen, het gaat gewoonweg niet.

Toen ik een week geleden vertelde over onze valpartij, deed ik dat onder invloed van goed werkende pijnstillers. Ze stilde echter niet alleen de pijn, maar ook een groot deel van mijn denk en reactievermogen, dus na een dag of drie was ik ze zat en ben gestopt.
Met als gevolg dat ik toen pas besefte wat een impact de hele crash heeft gehad!
Er is weliswaar niets gebroken, en de schaafplekken zijn zo goed als genezen, maar ik voel me alsof mijn hoofd en nek niet alleen in aanraking zijn gekomen met het Zeeuwse wegdek, maar dat er daarna ook nog even een Zeeuws trekpaard op is gaan zitten...

Officieel mag het geen hersenschudding heten, omdat ik niet buiten kennis ben geweest, maar ik heb hoogstpersoonlijk besloten dat er in mijn hoofd behoorlijk wat geschud moet zijn om dit gevoel te kunnen veroorzaken.
Ik kan het het beste omschrijven als het gevoel wat je krijgt in je nek en hoofd wanneer je opstijgt in een vliegtuig, maar dan dag en nacht, en met hoofdpijn.

Niets vreemds waarschijnlijk, maar ik moet zeggen dat ik er wel een beetje van onder de indruk ben. Vooral omdat ik natuurlijk gedacht had dat ik na twee,hooguit drie dagen rust gewoon weer aan de slag zou kunnen.
Uiteraard heb ik dat ook gedaan, dat aan de slag gaan, want zoals je weet wacht het werk hier niet rustig totdat ik hersteld ben, maar het is me flink tegen gevallen!
Of het nou komt door het feit dat ik toch echt geen 18 meer ben, of omdat de klap harder is aangekomen dan verwacht, ik ben na een klusje wat ik normaal gesproken effe tussendoor doe nu doodmoe, om niet te zeggen uitgeput...

Zo ook na ons bejaardewandelingetje van vandaag. Kort stukkie, met rustpauzes, in het zonnetje, zonder stress.....ik kon niet meer op mijn benen staan...

Met mijn zere hoofd heb ik hier eens over zitten denken, en mijn conclusie is de volgende: Zou ik vroeger mijn zere kop in de wind gegooid hebben, de pijn genegeerd hebben, en zo hard mogelijk hebben doorgewerkt... nu lijkt het erop dat ik met de jaren inderdaad niet alleen ouder maar eindelijk ook wat wijzer ben geworden.
Niet dat ik nu de gelegenheid heb om helemaal niét te werken natuurlijk, maar rustig(er) aan doen zou moeten lukken.
Wel met het (volkomen misplaatste) schuldgevoel uiteraard, maar de boodschap komt me iets te luid en duidelijk binnen om te kunnen negeren.
Ik heb de nodige trimklanten verzet of afgezegd, heb vandaag het pension volledig uit handen gegeven (oké...bijna volledig) en heb zelfs de goede raad van Dennis aangenomen. Doe wat strikt noodzakelijk is, wat kan geef je uit handen, en verder neem je rust... Waarvan akte!

O, wat makkelijk om zo op te schrijven zeg! Ik ben het echt heus van plan hoor! Maar ik ken mezelf al ietsje langer dan vandaag, en volgens mij val ik onder de categorie "stront eigenwijs" Maar echt, ik ga mijn best doen, beloofd!

Om mijn belofte aan mezelf kracht bij te zetten heb alvast ik het volgende besloten, en daarbij kom ik meteen (eindelijk) op de titel van deze Blog.
Onze Argentijnse tangolessen zijn weer begonnen, en hoewel ik er ontzettend veel zin in had, ga ik het niet doen.
Het gaat hier dan wel niet om een potje Rock&Roll op wedstrijdniveau, maar momenteel voel ik me zelfs nog niet goed genoeg voor een rolstoeldansje.
Zoals ik al zei, ik ken mezelf, en ik weet dat als ik daar sta te tangoën, en eigenlijk voel dat het niet meer gaat, ik de les niet wil verstoren en dapper door huppel met alle gevolgen van dien.

Dus...Danspartner gezocht!!! Dennis is namelijk wèl weer volledig hersteld, heeft zijn strakke tangopakje al uit de kast gehaald (dit is een grapje hoor...) en staat te popelen. Dus dames...wie o wie?!

Liefs!

Crash, Boom, Bang!

2009-09-21T18:45:00.019+02:00

Gisteren om deze tijd lag ik in het ziekenhuis in Goes, op een wervelplank met een nekbrace om, volledig gestabiliseerd omdat de kans groot was dat ik een gebroken nek had, en ik kan je vertellen...da's best beangstigend!
Wat was er gebeurd?

Nou, je raad het bijna al...we waren er weer eens even tussenuit...
Een weekendje Zeeland met als thema het EK roeifietsen.
Alles zat mee, hier thuis alles geregeld en onder controle dankzij onze lieve Geja. Het zonnetje heeft de hele tijd volop geschenen, er was een beetje wind, maar voor Zeelandse begrippen was het een licht briesje.
Hoewel Zeeland niet mijn favoriete provincie is (ik woon namelijk in mijn favoriete provincie) waren de twee tour tochten die we gereden hebben met de roetsers die net als wij geen behoefte hadden aan competitie errug mooi. De eerste dag een kilometer of 50 en de tweede dag zo'n 70, niet te lang niet te kort, kortom niks meer aan doen!
Leuke mensen (zoals altijd bij dit festijn!) luxe accommodatie, lekker eten, het leek ons zomaar een keertje gegund te zijn, weekendverlof zonder pech.
Niets was dus minder waar...

Vrijdagmiddag zijn we aangekomen, en we hebben het tot en met zondag eind van de dag echt Super gehad!
De wedstrijd zat erop, en we verlieten zo langzaam aan met z'n allen Neeltje Jans (je weet wel dat nepeiland op Kamperland) om nog effe samen te eten voordat iedereen weer naar huis zou vertrekken.
Dennis en ik hadden voor de gelegenheid de roeifietstandem weer geleend, en op deze laatste kilometers, die we terug reden met de nummers één en vier van de wedstrijd, leek het de jongens leuk er nog even een sprintje uit te trekken...
Dat hele sprintje ging nergens over natuurlijk, maar we hadden wind mee dus het ging lekker... totdat er om nog steeds onverklaarbare redenen ineens een kabel bleef haken achter een of ander stuur onderdeel waardoor het stuur blokkeerde en we met ruim 35 km pu tegen het asfalt kwakten.

Ik heb al eens eerder verteld over een schuiver met de tandem en dat was al verre van leuk, maar deze ging zoveel harder dan de eerste keer!!!
Probeer je even voor te stellen dat je op je rug, redelijk laag bij de grond achteruit vliegt met een vaart die de gemiddelde snorfiets niet bij kan houden. Géén idéé wat er achter je gebeurt, en je gehele lot in de handen van de bestuurder...
Noem het maar even "kwetsbaar en hulpeloos"

Ik hoorde een knal en het volgende moment kwak ik loeihard met mijn hoofd tegen het asfalt waardoor ik met mijn nek in een rare knik nog een paar meter door glij.
Ik weet nog dat ik sterretjes zag, mijn armen en handen voelde "verdwijnen" en heel hard heb liggen vloeken dat dit niet goed was en dat ze gvd mijn hoofd tegen moesten houden.
De eerste die mij gewond en wel te hulp schoot was natuurlijk mijn eigen lieve Dennis. Hij had uiteraard dezelfde schuiver gemaakt, maar dan terwijl hij vooruit ging, en dat heeft zijn verwondingen beperkt tot de gebruikelijke zeer pijnlijke maar weer goed te genezen schaaf/brandwonden.

Nou, lang verhaal maar een beetje korter...de ambulance werd gebeld, ik was volledig omringd door behulpzame omstanders. Door verschillende redders in nood is mij moed in gesproken, mijn handen zijn vastgehouden, en onzinnige verhalen verteld (om me af te leiden neem ik aan...) Tot ik uiteindelijk door twee zeer bezorgde ambulancemensen van top tot teen gespalkt ben en naar het ziekenhuis ben gebracht.

Al met al hebben we ongeveer twee en half uur de angst gehad dat mijn nek gebroken was.
Dat is een behoorlijk lange tijd om na te denken over het gegeven "gebroken nek" en het is maar goed dat ze me een flinke dosis morfine hebben toegediend zodat ik af en toe even wegzakte, want de paniek lag op de loer om toe te slaan!
Ik ben van top tot teen geröntgend, er is een echo van mijn buik gemaakt (de radioloog was nog even zo lollig te roepen "Het is een meisje") en er is een urineonderzoek gedaan.

Ik zweefde tussen de emotie van "waar blijft die vent met de uitslag" en "O nee ik wil het niet weten" in, maar zoals je al wel begrepen zult hebben, Goddank waren alle uitslagen goed en mocht ik ontspalkt worden.
Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst zo opgelucht en dankbaar ben geweest...

Even tussen twee denkbeeldige haakjes in, de uitval verschijnselen de ik aan mijn armen en handen had kwamen door de hyperventilatie, en de pijnlijke buik tijdens het onderzoek naar inwendige kwetsuren kwam omdat ik ongesteld moet worden... maar dat besefte ik me veel later pas toen de morfine was uitgewerkt, en ik alles met een helder hoofd nog eens de revue liet passeren.

Maar goed...
Ik mocht nog niet naar huis want ik had een joekel van een gat in mijn achterhoofd wat nog even kundig aan elkaar geborduurd moest worden, 6 prachtige kruis steekjes met hemels lichtblauw hechtdraad (dit heb ik niet zelf bedacht hoor, ik werd behandeld door een arts met gevoel voor humor...)
De vorm van de wond schijnt qua vorm, volgens dezelfde dokter, trouwens exact te lijken op het litteken van Harry Potter, dus je ziet het, àls ik iets doe dan wél met gevoel voor drama...
Als ik nu moet lachen doen de hechtingen achter op mijn hoofd pijn, maar volgens Dennis (ook met gevoel voor humor) komt dat omdat ze me direct een facelift hebben willen geven... Marijke Hellwegen is er niks bij, maar ik moet zeggen dat ik momenteel wel rondloop als iemand van haar leeftijd, ergens achter in de 60?70?

We kregen overigens een wekadvies mee, wat inhoud dat Dennis mij de eerste nacht om de drie uur wakker moest maken, en ik moest dan iets zinnigs zeggen.
"Ik ook van jou" dat telde volgens de dokter niet, het moest zoiets zijn als de tafel van 7.
Nou dreun ik de tafel van 7 ook niet vlekkeloos op als ik niet zojuist met mijn hoofd op straat ben gekwakt,(ik ben namelijk dyslectisch maar dan met cijfers) dus dat zou 'm niet worden, dus toen vannacht de wekker ging blijk ik geroepen te hebben: "Ik ben wakker en ik zeg iets zinnigs!"
Om vervolgens weer als een blok in slaap te vallen.

Het uiteindelijke resultaat naast het mooie borduurwerkje op mijn hoofd zijn de nodige schaafsels en kneuzingen over de hele rechterkant, een gehavende rug, ik heb spierpijn op plaatsen waarvan ik niet eens wist dat ik er spieren had, en mijn kaakgewricht heeft blijkbaar een flinke klap gehad dus eten is zeer pijnlijk, maar lullen gaat gelukkig (of helaas...?) nog prima.

Tijdens het hele weekend is het evenement gefilmd voor een lokale Zeeuwse omroep. vanuit alle mogelijke en onmogelijke posities zijn we met z'n allen gefilmd, zelfs vanuit een helikopter, dus ik vermoed dat er mooie beelden tussen zitten, dus voor de geïnteresseerden onder u...www.tvwalcheren.nl en dan kijken naar de uitzending van maandag 21 september.
Voor de ramptoeristen onder jullie...gelukkig was de camera er niet bij toen Dennis en ik besloten een staaltje stunt rijden te laten zien...

Inmiddels zijn we weer veilig thuis, likken onze wonden, en gaan donderdag weer aan het werk.

De volgende keer dat ik weer op de roeifiets stap zal ik zelf het stuur weer in handen nemen, met de beentjes vóóruit.
Want terwijl ik daar op het asfalt lag te jammeren, heb ik besloten dat dit mijn laatste tocht op een tandem was.
Ik vind het ontzettend leuk zo'n gezamenlijke hobby,ik zal het zelfs missen, maar ik durf écht niet meer achterop!
Het had geloof ik weinig gescheeld of ik was werkelijk voor het leven invalide geweest, en dát besef is aardig aangekomen moet ik zeggen.

Nog een klein zwart randje aan het weekend was het gemis van Joeri. Joeri was een roeifiets fanaat, en elk jaar te vinden op het EK, en hoewel ik natuurlijk niet voor iedereen kan spreken, waren er volgens mij maar weinig mensen die hem niet konden waarderen!
Vorig jaar hebben we hem op het EK van 2008 met z'n allen voor het laatst gezien.
Na de wedstrijd zou hij afreizen naar Amerika voor een coast to coast tocht. Van west naar oost Amerika alleen hij en z'n fiets.
Tijdens onze laatste ontmoeting vertelde hij dat hij z'n portemonnee was verloren met daarin alle spullen die nodig zijn om op het vliegtuig te kunnen stappen.
Dennis en ik hebben (semi zweverig als we zijn) nog gedacht dat hij met het verliezen van zijn geld en papieren een seintje van boven kreeg dat hij beter maar niet kon gaan, niet op dat moment in elk geval...
Hoe hij het voor elkaar gekregen heeft weet ik niet, maar hij is, met nieuwe papieren, op het vliegtuig gestapt en aan zijn reis begonnen.
Niet lang na zijn vertrek is hij van achteren aangereden.
Hij heeft het busje waarschijnlijk nooit aan zien komen, en heeft de klap niet overleefd...

Ik kende maar een klein stukje van Joeri, niet zo zeer van het fietsen, maar van de inspirerende gesprekken die we op Kreta hadden. Joeri was een heel bijzondere jongen, zo'n alleskunner met interesse voor alles en iedereen. Zijn vleugel heeft hij aan ons toevertrouwd voor hij op reis ging, en hij zou hem komen ophalen als hij weer veilig terug was.
De vleugel staat er nog steeds en wordt dagelijks bespeeld.
Wij denken bijna dagelijks aan Joeri,en terwijl ik dit schrijf schieten de tranen me weer in de ogen.
Ik besef als ik aan Joeri denk, dat zo'n harde val heel anders af had kunnen lopen. Misschien hadden we uiteindelijk gewoon geluk, misschien hebben een beetje hulp van boven gekregen, hoe dan ook...
Ik besef dat we met deze val geen pech, maar zeer veel geluk hebben gehad.

liefs, en doe voorzichtig op de fiets!

Zoekt en gij zult vinden.

2009-09-10T20:46:00.008+02:00

Ja ik weet het, alweer een nieuw Blogverhaal. Ik Blog me werkelijk een ongeluk, maar ik barst dan ook van de inspiratie...
Nou ja, dat laatste is wat overdreven hoor, maar deze uitspatting komt eigenlijk door mijn bloglezers.
Waarschijnlijk degenen die ik niet persoonlijk ken,zij mij vermoedelijk ook niet, en na het lezen van onderstaande tekst zullen we samen tot de conclusie komen dat ik het gros van deze lezers ook niet wil ontmoeten...

Even ter inleidende info voor degene die hier niet van op de hoogte zijn:
Via Statcounter kan ik precies zien wie er mijn Blog bezoeken.
Niet met naam en toenaam, maar wel waar vandaan er gelezen word, hoe lang, hoe vaak, welke verhalen, via welke sites, blogs, forums of zoekmachines etc.
Jullie dachten dus mij te volgen, maar zoals je ziet...Big Sister is watching you to!

Veel terugkerende goede bekenden onder de fans, maar ook geregeld totale vreemden van over de hele wereld, en dan heb ik het over van Nederland en Colombia tot Japan, Ijsland, de VS en weer terug...
Ik vroeg mij inmiddels af waarom deze anoniem geïnteresseerden mijn schrijfsels zo boeiend vinden, dus ben ik eens gaan kijken onder het kopje "zoektermen" en toen werd mij een boel duidelijk...
Ik heb gewoon last van ordinaire "Vieze mannen"
Ik roep "mannen" en zeker weten doe ik dat natuurlijk niet, maar lees even verder...

Daisy's Diary is namelijk geregeld bezocht nadat o.a. op de volgende zoektermen is geGoogled:

Superwoman naakt
Prachtige naakte dames
Ik heb zin in een slippertje
Sexi fietskleding
Vastgebonden in een tuinbroek
Doorschijnende fietskleding

Ik moest wel even slikken toen ik dit las (hoewel ik bij die tuinbroek alleen maar moest lachen...)
Dit zegt namelijk heel wat over de personen die op deze termen het world wide web afstruinen, maar blijkbaar zegt het ook het een en ander over mijn kronkels!
Ik kon me in eerste instantie ook niet meer zo goed herinneren dat ik al deze woorden gebruikt heb, maar na wat speuren in eigen werk werd het weer helder in 't hoofd.

~Aan "Superwoman" heb ik een heuse titel geweid (dat iemand haar "Naakt" wilde zien daar kan ik niks aan doen ...)
~De "Prachtige naakte dames" kwamen voor in de anekdote over Annelies en ik in de sauna (hoewel dat "Prachtige" er door de grote onbekende bij verzonnen is)
~De persoon die "Zin had in een Slippertje" krijgt hele andere gevoelens bij dit woord dan ik. Bij mij ging het namelijk over het respectievelijk: Slippen met de auto, met de fiets tegen een boom aan rijden, en op m'n bek gaan met een onopgevoede hond aan de riem.
~De "Sexi fietskleding" (ik schrijf sexi trouwens met een Y op het eind...)is ook slechts ten dele van mij. Ik heb alleen maar fietskleding...of het sexy is of niet dat laat ik aan een ander over.
~Dit zelfde geldt voor de "Doorschijnende fietskleding"... ik moet er niet aan denken zeg, en wil dit de mede weggebruiker ook niet aandoen!
~En wat betreft het kicken op het "Vastgebonden zijn/worden in een tuinbroek" ...ehhh, tsja,nou...daar denk ik nog even over na...

Er word ook gezocht op wat minder aanstootgevende termen hoor, zoals:
Roadtrains
Roeifiets ervaring
Achtbaan termen
Haringdag (na even nagedacht te hebben...dit woord komt voor in "Slippertje")
Suburban met Belgisch kenteken
Dierenpension
en Rare fietsen (tsja...dan kom je bij Vermeij en co terecht...)

Maar goed, toch interessant te weten wat de gemiddelde mens (lees: man)zoal bezighoudt.
En hoewel het de zoekers in kwestie waarschijnlijk niet heeft opgeleverd wat ze zochten...wij hebben er weer een vermakelijk verhaaltje aan over gehouden.

liefs!

Guilty!

2009-09-07T15:41:00.014+02:00

Het komt geregeld voor dat je in huize Vermeij op de oud papier stapel, drie van dezelfde exemplaren van de daklozenkrant kunt vinden.
Één is al meer dan genoeg zou je zeggen, temeer omdat het krantje in kwestie altijd ongelezen op de stapel terecht komt. Ik geloof niet dat ik ooit z'n ding heb ingekeken of doorgebladerd.
Ook betaal ik er steevast meer voor dan dat ie kost.
Waarom? Nou omdat ik de verkoper(m/v) altijd zo zielig vind, en zéker in de winter! Staan ze daar voor de ingang van een willekeurige supermarkt te blauwbekken.
Meestal is de persoon in kwestie van niet Nederlandse origine en duidelijk niet gewend aan, en gemaakt voor onze Hollandsche weersomstandigheden.
Ik denk dan: "Ik mis die paar euro niet, ze staan in elk geval iets te doen voor hun centen, dus geef mij maar zo'n ding."
Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen langs zo iemand te lopen, ze vriendelijk goeiendag te zeggen, en ze vervolgens met hun handel te laten staan.

Maar hoe komt het dan dat ik geregeld meer dan één zo'n krant in huis heb?
Nou, omdat er meerdere verkopers van het zelfde krantje zijn, en die anderen kunnen er niets aan doen dat ik er al één bij een collega dakloze heb aangeschaft...toch?

Ik heb wel eens geprobeerd er vanaf te komen door ze te vertellen dat ik de editie van deze week al heb, maar dan merk je ineens dat zo'n inburgeringscursus niet eens zo'n gek idee is...óf ze begrijpen me echt niet, of ze doen een heel overtuigende act van "Ikke niete begrijpe Nedderlans."
In elk geval stink ik er steeds weer in en ga ik weer naar huis met krantje nummer twee of drie.
Máár...denk ik dan, ik heb in elk geval mijn medemenselijkheid weer laten blijken, en voel me dus niet schuldig!

Da's namelijk de kern van de zaak...SCHULDGEVOEL! ja, inderdaad met hoofdletters. Ik heb het fenomeen zo ongeveer uitgevonden... als je een bul kon halen in de edele Wetenschap van de Schuldgevoelens, nou...dan was ik Cum Laude geslaagd hoor.
Sterker nog...Ik was vast docent Schuldgevoel geweest.
Echt waar, ik kan nog niet vals spelen als ik tegen mezelf Patience speel.
Voel me soms zelfs plaatsvervangend schuldig als een ander iets verkeerd heeft gedaan, en verontschuldig mezelf geregeld voor de rest van de mensheid...gewoon, omdat ik ook tot die mensheid behoor, snap je...?!

Dat niet iedereen last heeft van deze emotie werd me vorige week maar weer eens pijnlijk duidelijk.
Er is namelijk bij ons ingebroken, dat wil zeggen...in pension.
De rotzakken in kwestie hebben de kassa meegenomen, en tijdens het naar buiten rennen ook nog even de Hongerpot, het collecte potje van de plaatselijke kerk tbv arme weeskindjes in Weet ik veel waar, in hun zak gestopt.

Geen braaksporen.
Naar binnen gekomen op een plek waar nog maar kort geen honden meer in de kennels zaten, dus geen geblaf om ons te alarmeren.
Bepaalde deuren keurig weer dicht gedaan die, als ze open staan, een gevaar voor de honden kunnen zijn ivm ontsnappen.
Deuren wagenwijd open laten staan die voor de honden toch geen kwaad kunnen.
Niets overhoop gehaald, maar recht op het doel af, geld mee en wegwezen.

Kortom...deze proletarische winkelaars hebben precies geweten hoe de situatie er binnen de muren en hekken van het pension uit ziet. Klanten komen niet op deze plekken, en een onbekende zou niet zo attent rekening gehouden hebben met de veiligheid van de honden.
Dus...we zijn bestolen door iemand die bij ons gewerkt heeft of stage heeft gelopen, en dat doet zeer joh!
Het geld vind ik tot daar aan toe, en trouwens...er zat alleen maar wat wisselgeld in de kassa, en het collecte potje was ook pas geleegd, dus hun Grote Slag zal het niet geweest zijn, maar het idee!!!
Dat het iemand is geweest die ons persoonlijk kent, weet hoe hard iedereen hier werkt, en hoe begaan iedereen hier is met het bedrijf...Ongelooflijk!

Wat het nare aan het hele geval is, is dat je iedereen die in aanmerking komt voor de titel "Dief", de revue gaat laten passeren. Ook mensen die je je eigen kind nog zou toevertrouwen.
Maar eerlijk gezegd waren we het onderling al gauw eens...dit was géén recente arbeids of stagekracht...want als ik even terug mag linken naar het vorige Blogverhaal, dit zijn stuk voor stuk SuperPubers!

We hebben zo onze vermoedens die grenzen aan de overduidelijkheid. Maar helaas, helaas, we kunnen er helemaal niets mee. Geen braak sporen, geen bewijs, en zomaar iemand beschuldigen mag natuurlijk niet...foei!

Dus wat mij rest is deze personen schuldgevoelens toewensen die de mijne ver! ver! overtreffen!!!
Slapeloze nachten wens ik ze toe! Inclusief de bijbehorende nachtmerries.
Een paar keer per nacht badend in het zweet wakker worden, om hulp roepend, en misselijk van ellende! Oja, en doe er nu we toch bezig zijn ook maar bedplassen en schilferige uitslag bij...
Net zo lang totdat de enige mogelijkheid om aan deze alles verterende wroeging te ontsnappen,het eerlijk opbiechten van de misdaad zal zijn!

Zucht...ik vrees dat dit niet gaat gebeuren, dus hebben we maar voor heel veel geld heel veel extra sloten aangeschaft.
Ik zou kunnen overwegen om 's nachts een paar gemene Rottweilers door de gangen te laten patrouilleren, maar de kans is groot dat ik dan zelf ook het pension niet meer in kom.
En of ze achteruit zullen deinzen van ons eigenste Chinese naakt monster...ik betwijfel het...

Puberaal

2009-08-28T18:50:00.018+02:00

Ik mag wel zeggen dat we dit hoogseizoen het leukste groepje vakantiewerkers ooit bij elkaar hadden! wat een geweldig stel zeg! pubers van 15 t/m 18 en hoewel allemaal anders, pasten ze vreselijk goed bij elkaar, en geloof me dat is ook wel eens héééél anders geweest.
Mijn collega's en ik hadden af en toe de grootste moeite om het spul in het gareel te houden. Niet omdat ze zich schandelijk gedroegen, maar meer omdat de verleiding om mee te gaan met de ongein die ze uithaalden erg verleidelijk was...
Vanmiddag stapte ik de deel op en kon nog net een gigantische waterstraal ontwijken die door Marcel(36) via de brandslang naar Laurens(17)gemikt werd.
Geja (31) nam vorige week een slok thee die ze direct weer over tafel spuugde omdat Niek(18) er een flinke schep zout in had gedaan. Niek merkte op zijn beurt dat allebei de banden van z'n fiets leeg waren toen hij naar huis wilde...onnodig te vermelden van wie deze vergeldingsactie was...
Tijdens de pauze waren de stoere verhalen over wilde nachten met lekkere chickies niet van de lucht, welke door de aanwezige meiden meteen weer ontkracht werden omdat zij de "lekkere chickies" in kwestie kenden, en daar hele andere dingen van hadden gehoord...
Ook een leuke was het geintje met de brandslang. De vraag of je collega even wil kijken waarom de spuitmond het niet doet, om vervolgens, terwijl er recht in het spuitstuk gekeken word, de kraan aan te zetten.

Ik kan nog wel meer voorbeelden noemen, en er zijn vast dingen gebeurd die ik niet heb meegekregen, maar het beeld is zo wel duidelijk denk ik.
Naast al deze gein en ongein deden ze hun werk ook nog eens goed, en slechts twee keer heb ik mijn "boze baas act" in moeten zetten (met succes overigens)
Ze willen zelfs allemaal graag terug komen in volgende vakanties...bof ik effe...

Het hoogseizoen zit er dus weer op, en alles is eigenlijk heel goed verlopen. Oké de gebruikelijk ups,downs en problemen. De nodige kilo's lichter, en hondsmoe maar alles en iedereen leeft nog en niemand is huilend weggelopen (Nou ja, ik 1 keer, maar da's veel minder dan ze van me gewend zijn hoor.)

We zijn inmiddels ook op een welverdiende vakantie geweest...Hoe het was? Tsja, nou, ehh, het weer was goed! Maar dat was het wel zo n beetje.
We zouden 14 dagen gaan, maar na 8 waren we alweer terug op honk. Waarom? Nou eigenlijk om hetzelfde type individu als die ik als eerste beschreven heb, de Puber.

Je kent ze wel, een vreemde diersoort die je overal ter wereld schijnt tegen te komen. Je hebt ze in allerlei vormen, soorten en maten, maar per individu kan het uiterlijk per week verschillen, vooral bij de vrouwelijke variant.
Het gedrag is ronduit grillig te noemen, maar over het algemeen bedoelen ze het niet zo rot als dat het eruit komt (schijnt...)
Ook een duidelijk kenmerk van hun gedrag is dat het plaatsgebonden is.
Dat wil vaak zeggen dat de Puber zich over het algemeen thuis (lees: in de vertrouwde omgeving bij mensen die je toch niet wegsturen hoe asociaal je ook doet) onmogelijk kan gedragen.
Op andere locaties, zoals bij vrienden, vreemde mensen, of op de (vakantie/zaterdag) werkplek zijn het vaak de meest leuke, gezellige, en onbevangen mensjes die je je kunt voorstellen.

Overigens, even tussendoor...de ene persoon is wat sneller een zelfstandig individu dan de ander, maar wat vind je van die Laura? dat meiske van 13 die van zins is om in haar eentje in twee jaar tijd de wereld rond te zeilen...!
Mijn eerste reactie was "Belachelijk! dat kan toch niet, wat voor ouders zijn dit, onverantwoordelijk!" en ga zo maar door.
Nu ik er wat meer over gelezen en nagedacht heb denk ik dat het niet eens zo gek is... niet dat ik mijn dochter volgend jaar in haar eentje op wereldreis zou sturen hoor...maar Jess heeft daar ten eerste zelf geen behoefte aan (gelukkig!) en ten tweede beheerst ze niet de kunst van het zeezeilen zoals deze Laura dat wel doet.
Bij nader inzien denk ik dat Laura in haar eentje op die boot net zo veilig is als wanneer ze een doorsnee tiener wordt, en de kans loopt om tijdens staptochten aangerand, overvallen, ontvoerd, neergeschoten/geslagen, of gewoonweg in het verkeer aangereden te worden.
Blijft een feit dat ik het ongelooflijk dapper van haar vind, en ik zou willen dat ik net als haar ouders wat meer de Kunst van het Loslaten beheerste...

Maar om op de vakantie terug te komen, het is maar goed dat ik me nog zo levendig kan herinneren hoe ik zelf was toen ik, lang lang geleden (zo voelt het althans) in de zelfde fase zat. Anders zou de hele vakantiesituatie op een klein familiedrama uitgelopen kunnen zijn.
Niet dat er geen aanvaringen geweest zijn hoor, uiteraard wel, maar eigenlijk hebben Dennis en ik ons er redelijk snel bij neergelegd dat vechten tegen het gedrag van een onwillige puber, hetzelfde is als vechten tegen de ons allen bekende Bierkaai.
(Toch eens opzoeken wie of wat dat nou waren...Bierkaaien, maar dat terzijde)
Redelijk snel hebben we dus besloten dat als Jess naar huis wilde,want dat was het geval, dat naar huis gaan de enige manier was om de boel nog te redden.
Dus...nadat Dennis zijn geplande roeifietsdingen had afgewerkt (waarover straks meer) zijn we de 1300 km weer teruggereden.

Vanaf het moment dat we besloten in te pakken en huiswaarts te rijden sloeg de stemming om als een blad aan een boom. In positieve zin dan hè. Jess was weer vrolijk, lief, behulpzaam, en dòl op d'r moeder.
Een dag na thuiskomst zijn we samen effe Zutphen ingegaan. Zodra ze het centrum instapte slaakte ze een diepe zucht. Ik vroeg haar wat er(nu weer)was, zuchten heb je namelijk in heel veel toonaarden, maar ze zei alleen maar: "Ik ben weer thuis!"

Nu lijkt het wellicht of ik klaag over het gedrag van onze dochter, maar da's niet het geval hoor! Sterker nog, ik vind het heel bijzonder dat ze al die jaren zo ontzettend lief en meegaand is geweest.
Zeg nou zelf, met ouders die je je hele korte leventje lang van de ene verhuizing in de andere storten, verschillende scholen laten doorlopen, en ook nog eens veel meer tijd met hun werk bezig zijn dan goed is voor een gezin, daar zou elk weldenkend kind al veel eerder dwars en recalcitrant van zijn geworden.
Nee, ik vind het eigenlijk wel prima dat ze zo af en toe wat tegengas geeft, lijkt ze toch meer op mij dan ik dacht... Hoewel, soms is ze wel heel direct hoor, en mijn zwakke plekken weet ze feilloos te vinden.

Klein voorbeeldje: Tijdens de vakantie vroeg ze me: "Mam, lijk ik met mijn uiterlijk op jouw of op papa?"
Qua gezicht misschien wel maar ik kan mij niet anders herinneren dan dat ik als kind altijd een beetje vadsig was en dat ze dus wat dat betreft niet op mij lijkt maar waarschijnlijk op haar vader.
"O gelukkig zegt ze, dan krijg ik tenminste niet zulke benen als jij,ik moet er niet aan enken!"
Au! van je dochter moet je het maar hebben...

Maar verder is ze echt heel lief hoor, en zoals al eerder gezegd, ze bedoeld het niet zo rot als dat het eruit komt...

Dit zijn overigens de zichtbare gevolgen van al dit leed ten gevolge van gierende hormonen.
Ik vind het geweldig! Ik heb Jess al verteld dat dit soort uitspattingen over het algemeen zijn om je ouders te choqueren, maar dat ze heel wat verder moet gaan om mij van m'n stuk te krijgen.
Ik heb vroeger, toen Carolientje zelf een pubertje was, met grote regelmaat aanvaringen met mijn ouders gehad omdat ik niets liever wilde dan gekleurde haren en rare hippe kleren. Mijn ouders waren daar helemaal niet van gecharmeerd, en nee was uiteraard nee!
Toen ik nog effe ouder was heb ik het overigens meer dan goed gemaakt door mijn uiterlijk bijna wekelijks drastisch te veranderen.
Zo extreem als dat ik aandurfde en, maar dat besef ik nu, met als belangrijk doel de aandacht van mijn ouders op me te vestigen.
Dat lukte soms wel soms niet, en meestal waren de reacties niet echt positief, maar hé, je bent jong en dan is negatieve aandacht óók aandacht!

Mijn moeder overigens, die mij vroeger voor gek verklaarde en zich afvroeg of dit schepsel écht een dochter van hààr was, vind Jessy's nieuwe look helemaal geweldig...
Zo zie je maar, het kan een generatietje duren, maar je bent nooit te oud om te leren.

Als laatste nog even de metamorfose van Dennis...

De eerste dagen was het net alsof ik een nieuwe man had, maar ik moet zeggen...ik vind het niet verkeerd.
Het werd ook wel tijd hoor, hij begon met al dat grijs en steeds doorzichtigere haardos steeds meer op Boudewijn de Groot te lijken. Ik heb helemaal niets tegen mijnheer de Groot en zijn verschijning, maar krijg toch een beetje het gevoel van de eeuwige hippie als ik hem zie.
Kortom...time for a change, en dit is het resultaat.

Bij Samson (je weet wel, dat kereltje uit de Bijbel, OT waarschijnlijk...) zat de kracht in zijn weelderige haardos, en nadat hij gekortwiekt was bleek het een lulletje eerste klas.
Even waren we bang dat Dennis met deze korte coupe slechts nog met de snelheid van een bejaarde schildpad zou fietsen maar niets is minder waar uiteraard.
Tijdens de vakantie heeft ie meegedaan aan een 24 uurs wedstrijd, met de bedoeling om in 24 uur aan één stuk, zo veel mogelijk rondjes van 6 kilometer te fietsen.
Ik geloof dat ie zelf niet zo te spreken was over het resultaat, en met wat
aanpassingen in de verzorging rondom zijn deelname zou hij blijkbaar nog veel meer kunnen.
Maar dat betekent dat er iemand stand by moet zijn voor de in en uitwendige Dennis. In het meest logische geval zou dat betekenen dat ík deze verzorging op me zou nemen, maar na een kort overleg hierover vonden we beide dat zoiets geen goed plan zou zijn.
Ik bent best een toegewijde echtgenote, maar zo toegewijd dat ik een etmaal lang langs een lintje ga staan huppelen omdat manlief een wat afwijkende hobby heeft...dat nu
ook weer niet!

Een dag na zijn 24 uurs prestatie hebben we de boel ingepakt om naar huis te vertrekken, maar niet voordat we even langs de Mont Ventoux zijn gereden.
Voor de niet kenners...da's die berg waar ze tijdens de Tour de France elk jaar met z'n allen tegenop ploeteren. Er is bijna aan de top zelfs een monument voor een wielrenner die er dood is neergevallen tijdens de Tour, maar dat lag geloof ik meer aan het teveel aan stimulerende middelen in z'n lijf dan aan de berg zelf.
Maar goed, drie jaar geleden is Dennis er al eens met z'n gewone ligfiets tegenop gereden, en omdat het vermoeden bestond dat nog geen roeifiets eerder de Ventoux bedwongen had kon ie het natuurlijk niet laten!

Ik had me al geestelijk voorbereid op de morele steun die Jess en ik hem onderweg vanuit de auto zouden moeten geven maar, zoals Dennis al roeiend naar ons riep, terwijl we naast hem rijdend vroegen hoe ie ging..."EITJE!"
En na zo'n topprestatie rest mij slechts nog mijn taak als rondemiss te vervullen.

Ik hoop alleen niet dat hij volgend jaar een uitdaging ziet in het Andesgebergte...

liefs.

X Files

2009-08-08T19:09:00.015+02:00

Effe iets heel anders...een gedachtengang van de zwaardere soort.

Een aantal maanden geleden kreeg Jess een dikke enveloppe toegestuurd door,als ik het me goed herinner, het Ministerie van Volksgezondheid
Dit schijven was expliciet aan haar geadresseerd, maar aangezien je als ouder soms wat nieuwsgierig bent, en zij er zelf niet veel van snapte hebben Dennis en ik de inhoud ook gelezen.
Het betrof een oproep tot vaccinatie tegen het virus dat baarmoederhalskanker veroorzaakt.
In de brief met uitgebreide campagne folder stond allereerst waarom het van levensbelang zou zijn dat ze zich zou komen laten enten, hoe ze de ziekte op zou kunnen lopen, en hoeveel kans ze erop liep.
Daarnaast stond er letterlijk dat het kind in kwestie geen toestemming nodig had van ouders of voogd...(frons...We hebben het hier over een meiske van amper 12...)
Zolang ze de oproepkaart maar mee zou nemen was alles prima.
En...Als klap op de vuurpijl...onder de op komen dagende meiden werden wel 5 Ipods verloot!!!...??? Dus komt allen!!! (nog diepere frons!)
Ik heb het al niet zo op dit soort massale acties van onze overheid, maar bij het lezen van de Ipod als lokkertje gingen er bij ons toch wel de nodige alarmbellen rinkelen.
Maar,lang leve het World Wide Web, want na niet al te lang speuren stuitten we al op hele andere informatie over het HPV vaccin. Het zou helemaal niet zo veilig zijn als ons voorgeschoteld werd. Wereldwijd waren er in de afgelopen 20 jaar al tientallen meisjes gestorven na de vaccinatie, hoe veel precies is niet duidelijk want men vermoed een doofpot beleid.
Ook zijn er vele gevallen bekend van onvruchtbaarheid en andere nare aandoeningen aan de voortplantingsorganen na het toedienen van dit vaccin.

Hmmm...hoewel geschokt, waren we niet echt verrast, en na nog iets meer Sherlock Holmes speurwerk stapelden de "tegens" zich op, en de "voors" bleven ver ver achter.
Dus hebben we in goed overleg met Jess besloten deze enting aan haar neus voorbij te laten gaan. Zéker gezien de kans op het oplopen van baarmoederhalskanker nà de enting alsnóg aanzienlijk is!
De consternatie bij onze landsregelaars was groot toen bleek dat hele volksstammen ouders niet bereid waren hun kinderen te laten inenten met een remedie die wellicht vele malen gevaarlijker is dan de kwaal, maar ons sterkte het in onze beslissing van niet enten.
Wil ik nog wel even heel duidelijk maken dat ik het hele fenomeen baarmoederhalskanker op geen enkele manier wil bagatelliseren, maar om je kind (of jezelf) willens en wetens te laten inspuiten met een gif waarvan bij lange na alle uitwerkingen nog niet bekend zijn, puur omdat het nog niet lang genoeg op de markt is, en de gevolgen dus nog moeten gaan blijken...nee dank!
Ik denk hierbij trouwens ook even aan alle DES dochters en Softenon kindjes. Ook zij zijn slachtoffer geworden van onze prik grage overheid en de farmaceutische industrie!
hadden ze van te voren ook niets over verteld...

Nu is dit al weer enige tijd geleden, en de commotie hier omtrent is alweer een beetje weggeëbt, zoals dat gaat met dit soort zaken, maar we zitten er met z'n allen ineens weer middenin.
Deze keer in de vorm van de Mexicaanse griep.

Ik heb de onrust hierover vanaf het begin al gewantrouwd, en vermoedde dat het vele malen erger werd voorgedaan dan nodig was. En wat staat er vandaag in de krant...? De Mexicaanse griep blijkt helemaal geen ernstige griep maar slechts een milde griep variant waarvan het merendeel van de dragers niet eens weet dat ie 'm heeft of er alweer vanaf is voordat hij of zij zich zorgen kon gaan maken!
Maar als je even verder gaat spitten, of zoals bij mij, je even afwacht tot een ijverige vriendin je de informatie toe mailt, blijkt het fenomeen Mexicaanse griep vele malen dubieuzer dan je voor mogelijk houdt,hele complottheorieën worden erop los gelaten.
Ook hier geldt voor mij dat ik er eerst het mijne van wil weten voordat ik een oordeel vel, maar met voorgaande informatie in het achterhoofd slaat ook hier de balans al snel weer uit naar de sceptische kant.

Voor degenen die(nog)niet bekend zijn met het bizarre verhaal achter deze nieuwe bedreiging voor ons allen...even in kort...nou ja, zo kort mogelijk.

Het anti griepmiddel Tamiflu, dat wij nu massaal geacht worden te laten inspuiten, is in eerste instantie ontwikkeld tegen de vogelgriep, maar aangezien deze griep variant wereldwijd met een redelijke sisser is afgelopen zit het Centre for Dicease Control (CDC) met een gigantische voorraad aan vaccinaties, en die willen ze wel graag kwijt aangezien er vele miljarden dollars mee gemoeid zijn.
Regeringen wereldwijd zaaien paniek om op deze manier vaccinatie campagnes in het leven te roepen, zogenaamd om ons allen te beschermen.
Dit terwijl er bewijzen schijnen te zijn dat er in laboratoria vaccins worden ontwikkeld die menselijke en dierlijk virussen combineren. Cocktails die zeer schadelijk zijn voor ons immuunsysteem wanneer we ze laten injecteren.
En wat gebeurt er met je lijf als je immuunsysteem niet werkt? juist! dan word je ziek, en dan heb ik het niet alleen over een griepje, maar over de meest denkbare aandoeningen!

Farmaceutisch megaconcern Baxter uit Oostenrijk wordt inmiddels aangeklaagd wegens bioterrorisme. Er schijnen bewijzen te zijn dat zowel het vogelgriep als het varkensgriepvirus geen natuurlijke virussen zijn, maar in laboratoria zijn ontwikkeld in opdracht en met financiële steun van de WHO (World Healt Organisation) en andere regeringsinstanties.
Sinds de aanklachten tegen voornamelijk de regering van de VS, zijn er aldaar als de sodemieter wetten en voorschriften doorgevoerd om de inwoners van de VS hun constitutionele rechten te ontnemen bij het weigeren van een injectie. Het weigeren wordt beschouwd als een criminele daad met bijbehorende strafmaatregelen! (kom op jongens...anno 2009!)
Er schijnen bewijzen te zijn dat de betreffende vaccins door regeringsinstanties worden gedefinieerd als biowapens, en de samenstelling ervan dus ook geheim wordt gehouden om te voorkomen dat andere landen (ja, zeker die met minder goeie bedoelingen...) ze in zullen zetten bij oorlogsvoering.
Er schijnt bewijs te zijn dat de huidige griepen biologisch ontworpen zijn naar voorbeeld van de Spaanse griep die de wereld in 1918 teisterde.

Overigens, die "paar" mensen die inmiddels zijn bezweken aan de Mexicaanse griep, vallen in het niet bij de aantallen mensen die jaarlijks aan de "gewone" griep bezwijken. Dit zijn er namelijk zo'n 500.000! Ze kletsen dus maar wat als ze het nu al hebben over een pandemie, daar zijn heel wat meer slachtoffers voor nodig.

Ik had beloofd het kort te houden, en geloof me, dit alles gaat mij ook ver boven m'n pet, maar het houdt me op de een of andere manier wel bezig.
Ik wil alleen nog heel even de aandacht vestigen over het WAAROM IN GODSNAAM???

Nou, allereerst geld natuurlijk. Het is algemeen bekend dat de farmaceutische industrie en regeringen gezellig onder hetzelfde hoedje zitten, en niet vies zijn van zakken vullen over de rug van anderen.
Maar verder dan? Willens en wetens een pandemie veroorzaken. (misschien zelfs meerdere) niet zo zeer door een ziekte maar door het middel tegen de ziekte?!

Wetende dat ons immuunsysteem volledig naar de klote gaat van deze vaccins, kun je ervan uitgaan dat ziektes zoals kanker, maar ook simpele griepjes, welig zullen tieren, en miljoenen zo niet miljarden mensen zullen vellen.
Klinkt hard hè? Maar schijnbaar, als ik alle schrijfsels die ik inmiddels gelezen heb moet geloven, is dit wel degelijk de bedoeling!
Blijkbaar, als dit allemaal klopt, hebben we te maken met een zeer ingenieuze vorm van genocide.
Dit alles schijnt uit de koker te komen van de "Illuminati"
"Wie zijn dat ook al weer?" Hoor ik jullie denken.

Nou,ooit lang, heel lang geleden is er een groep mannen begonnen als "de Vrijmetselaars". (Moet je maar even op Googelen als je het niet precies meer weet,anders dwaal ik zo af.)
Een erg ingewikkelde en niet voor niets al vele eeuwen zeer geheime materie die Vrijmetselaars, maar deze club heren, die zichzelf letterlijk "de Verlichtten" noemt, heeft blijkbaar wereldwijd de touwtjes stevig in handen.
Naar het schijnt is het hun bedoeling de wereld te zuiveren van gepeupel (waar jij en ik ook onder vallen ben ik bang) om zo over te blijven met slechts mensen die aan het ideaalbeeld voldoen...
Goh...was er niet eerder eens zo'n mannetje die behoorlijk succesvol soortgelijke fratsen heeft uitgehaald? ja inderdaad, die met dat gekke snorretje...

Bizarre gedachte vind je niet? Helaas toch niet zomaar uit de lucht gegrepen.

Maar goed, ik ga het hier bij laten, want hoewel ik de hele theorie niet als totale onzin af wil doen, daarvoor zijn er echt te veel bewijzen dat het allemaal op waarheid berust, vind ik dit alles wel een heel groot Hollywood gehalte hebben.
Daarbij...ik wil zo ontzettend graag geloven in de goedheid van de mens, en als er werkelijk een hele grote groep mensen deze mooie aardkloot bevolkt, die er zulke gruwelijke ideeën op na houdt...waar blijf je dan met het uitdragen van je positieve energie en liefdevolle gedachten.

Dus voor nu, heel veel liefs van mij aan jullie, enne... je moet het natuurlijk helemaal zelf weten, maar ík laat me nog maar even niet laten vaccineren, want we hebben hier in Nederland gelukkig nog wel de beschikking over onze vrije wil en ons gezonde verstand.

kus

Zweeft u even mee?

2009-07-30T14:49:00.020+02:00

"Het is een teken!"
Deze kreet heb ik de afgelopen tijd al een aantal keer gebezigd. Hoewel ik mezelf niet als bijgelovig beschouw, geloof ik wel in het niet bestaan van toeval. En dat wil zeggen dat volgens mij niets gebeurt zonder reden.

Even een voorbeeldje... gisteren gingen we onze nieuwe auto ophalen in het mooie Drenthe, en ik had de eer om de eerste kilometers te maken.
Om zonder te moeten duwen thuis te komen moest er al vrij snel getankt worden, maar na het tanken wilde onze gloednieuwe derdehands bolide niet meer starten...
Het ging om de accu, deze laadt alleen op wanneer er lange stukken met de auto word gereden. Hij had een weekje stil gestaan, en die 5 minuten naar de benzinepomp waren blijkbaar te weinig om weer te kunnen starten, en de accu was dus leeg.
Er flitste mij nog door m'n hoofd: "Goh, lijk ik wel...mijn accu is ook hartstikke leeg, maar als ik maar lang genoeg door blijf lopen gaat het nog net."

Maar goed, nadat het euvel door een "toevallig" passerende wegenwachtmijnheer verholpen was, konden we onze weg weer gewoon vervolgen. Eenmaal op de snelweg stonden we opeens op een ongewoon punt op een ongewone tijd in een korte file. Aanleiding van de file bleek een vers gebeurde botsing. Dennis werd wat mopperig van dit tweede niet geplande oponthoud. Ik daarentegen dacht direct dat als we niet met die lege accu hadden gestaan, het heel goed zou kunnen dat wij bij die botsing betrokken waren geweest.

Goed...je kunt het hier wel of niet mee eens zijn, en wellicht heb je nooit op deze manier over bepaalde situatie nagedacht, maar bij mij zit deze manier van denken in m'n systeem, en het helpt (meestal) bij het moeiteloos accepteren van vervelende voorvallen.
Ik zeg "meestal" want we weten natuurlijk allemaal hoe moeilijk ik het heb met onze woon/werk/leefsituatie. En toch word ik wat dit betreft geregeld op mijn tekortkomingen en verantwoordelijkheid tov mezelf gewezen.

Door wie? tsja...ehh...door ehh "Hun van Boven" "Het Lot" "De Voorzienigheid" "Devine Intervention" geef het maar een naam.
Behoefte aan uitleg? Nou, in de vorm van voorbeelden dan maar...

Bekend is inmiddels dat we al enige jaren bezig zijn met onze "Escape from the life we are in". Dit betekend dat Dennis en ik op gezette tijden onze wensen en fantasieën mbt onze toekomst de vrije loop laten, in de hoop dat we in een onbewaakt ogenblik een Eureka! moment hebben, en glashelder onze ontsnappingsroute uit kunnen stippelen.
Wat even belangrijk is voor de strekking van dit voorbeeld, is de wetenschap dat deze brainstorm sessies altijd door mij in gang worden gezet op momenten dat het water me weer eens aan de spreekwoordelijke lippen staat.

Een jaar of twee geleden waren we met de fiets naar Zutphen, effe na sluitingstijd door de stad lopen, op zoek naar... wat ook al weer? Oja, op zoek naar Eureka!
Nou op die avond hadden we dus zo'n Eureka! moment. Ik ga mezelf (en Dennis) hier niet belachelijk maken door de toen gemaakte plannen uit de doeken te doen. Ze zijn namelijk al vrij snel weer in de doeken beland, en daar blijven ze ook lekker zitten. Laten we het een zeer tijdelijke vlaag van verstandsverbijstering noemen...

Maar waar gaat dit nu naar toe? Nou, op die avond, toen we (vol van de mooie net bedachte plannen) weer op de fiets wilde stappen, bleek de mijne weg, foetsie, pleite! Mijn hele mooie, dure, precies goed voor Carolien, ligfiets.
Redelijk opvallende fiets, redelijk klein ligfiets wereldje, maar ondanks de zoektochten door de straten van Zutphen, en op het World Wide Web, is ie nooit meer ergens gesignaleerd.

Zoiets is zeer frustrerend, maar wat kun je ermee?
Totdat ik het voorval aan iemand vertelde en zij aan me vroeg of ik me al had afgevraagd waarom er op dat moment in mijn leven, mij het vervoer (lees: vooruitgang) werd ontnomen...
Toen ze me dat vroeg werd het geheel me zo glashelder! Het hele plan dat we die avond gemaakt hadden was achteraf bezien namelijk gedoemd te mislukken, en had ons alleen maar verder in de shit geholpen.
Volgens mijn stellige overtuiging is ons op die dag middels het verdwijnen van mijn fiets, duidelijk gemaakt dat we op de verkeerde weg zaten.

Oké mee eens, "Zij van Boven" hebben een behoorlijk cryptische manier van aanwijzingen geven. Maar dat went, en ik heb ze leren lezen denk ik. Je moet het hoe dan ook wíllen zien, en er desgewenst iets mee doen. Ik leg ook geregeld "seintjes" naast me neer hoor, maar uiteindelijk halen ze me altijd weer in...

Om nog even terug te komen op de vervoersmiddelen, en dan vooral degenen die dienst weigeren. Dat was de reden dat we (ik) hebben besloten die rottige Renault Kangoo een ander thuis te bezorgen. Ik denk dat ik niet overdrijf wanneer ik zeg dat ik in 1 jaar tijd zo'n kleine 30 keer niet van m'n plek kwam omdat dit K..apparaat niet wilde starten. Dennis heeft in datzelfde jaar slechts 1x eventjes stilgestaan!
En begin me nou niet over vrouwen en autorijden, want als ik eenmaal reed was het goed, en zeg nou zelf...een auto starten kan toch zelfs het blontste blontje... (jahaa...ik weet heus wel dat je blont met een d schrijft!)
Tel daarbij op, mijn hachelijke vakantieavontuur vanuit Zwitserland, en niet veel mensen zullen me kwalijk nemen dat ik het welletjes vond met Monsieur Renault.

De Kangoo was al na een dag verkocht. Ik kneep 'm wel even toen de potentiële koper de sleutel omdraaide, maar uiteraard geen vuiltje aan de lucht, startte direct, en liep als een zonnetje. Hij blij, ik blij!

Maar we hebben (hoe decadent) nóg een auto, de Jeep, je weet wel, die mooie rooie, en die start dus altijd! Toch...?
Nou, de Kangoo was nog geen uur uit ons bezit, en ik wilde even snel naar het dorp in de Jeep... voel je 'm al? Inderdaad hij startte niet!
Na een keer of vijf proberen (met tussenpozen) heb ik het maar opgegeven omdat ik de accu aan het leegstarten was, Dennis moest er zo maar even naar kijken, vast iets met de weet ik veel...
Nou, je voelt 'm vast nog een keer aankomen? Inderdaad, bij Dennis start ie wel...

Nou, ik geloof dus niet dat dit alles zomaar gebeurt, en dan ook nog es alleen bij mij...
Als ik het overdrachtelijk bekijk, en ik laat de auto's en de fiets symbool staan voor vooruitgang, dan zie ik dat ik heel graag verder wil, maar belemmert word in het van mijn plek komen. (De auto's willen niet starten)
Dat ik keer op keer de verkeerde keuzes maak, en hierdoor geen stap verder kom. (Elke keer een andere auto, maar het probleem blijft zich voordoen, alleen bij mij...)

Nog een overdrachtelijk voorbeeldje. Ik ben 90% van de tijd mijn sleutels kwijt. zowel auto als huissleutels. Of ik ze nou net nog in m'n hand had, of ze de dag ervoor nog op hun vaste plek heb zien liggen, ik heb al heel wat van mijn tijd lopen verdoen met het zoeken naar sleutels.
En wat doen sleutels...? Die openen deuren...en wat als je die deur niet door kan omdat je de sleutels niet hebt...? juist, dan kom je dus niet verder,en niet waar je wezen wilt...

Zo. Nu hebben jullie weer even iets om over na te denken in een verloren minuutje.
Ik heb mezelf niet voor niets beschreven als zweefteef met aardse interesses. Ik geloof dat dit vertelsel beide wel heel duidelijk combineert.
Ik hoop niet dat ik iemand heb afgeschrikt met deze kronkels en spinsels. Vrees niet hoor, je kunt als je wilt ook een heel gewoon, niet diepzinnig gesprek met me voeren.

In de tussentijd geniet ik, heel aards en decadent, wel erg van de nieuwe aanwinst.
Het is trouwens een Honda CR-V. De R en de V staan voor Recreational Vehicle. Waar. de C voor staat ben ik even vergeten, maar wat dacht je van...Carolien's ?

Liefs

Wat te doen met teveel vrije tijd...

2009-06-13T17:34:00.005+02:00

Te veel vrije tijd...da's nou niet direct iets waar ik last van heb! Hoewel ik tegenwoordig noodgedwongen zo nu en dan een dag voor Me, Myself and I creëer.

Maar over mensen met vermoedelijk een teveel aan vrije tijd...
Vandaag stond er een drietal bij mij op de stoep die duidelijk last hadden van een overvloed aan uren te over. En wat doe je in zo'n geval...? Nou, dan begin je natuurlijk een vleermuizen werkgroep!
"Uiteraard!" Hoor ik jullie roepen. "Een vleermuizenwerkgroep, leuk!..."

Ik zal het even uitleggen.
Ze vertelden mij dat het vandaag de (ja,ja, let op!) Nationale vleermuizenteldag was. (en ik maar denken dat het gewoon 13 juni was...) en dat ze in groepjes van drie stad en land afspeurden naar vleermuis schuilplaatsen. Met daarbij het vriendelijke verzoek of ze even in onze gebouwen en opstallen (lees: zo oud mogelijke, ongebruikte, in staat van instorting verkerende bouwsels) mochten gluren.
Blijkbaar zijn we de trotse eigenaars van zulks, dus ze konden hun hart ophalen.

Ze begonnen achter de luiken van de woonkamer, die wél in goede staat verkeren, dus waar geen vleermuis zich verschanst had.
Vervolgens werden alle zoldertjes van de deel, en het bakhuis aan een grondige inspectie onderworpen.
Één van de twee mannen kroop met gevaar voor eigen leven de zeer ongezellige zoldertjes op, terwijl mijnheer twee de ladder vasthield en aanwijzingen en suggesties riep.
Mijnheer één scharrelde onder het slaken van af en toe een kreet, die volgens mij van enthousiasme was, driftig rond tussen troep waar jij en ik nog niet dood in willen worden gevonden.
De ook aanwezige, zeer vriendelijke mevrouw had de taak op zich genomen mij te bekeren me ook bij de werkgroep aan te sluiten.
Ze vertelde enthousiast over allerlei vleermuis wetenswaardigheden. Wat ze eten, waar ze leven, en waarvan, waar ze van houden en waarvan niet, etc.
Zo weet ik nu bijvoorbeeld dat een dwergvleermuis het gemakkelijk voor elkaar krijgt zich door een gleufje ter dikte van een luciferdoosje te wurmen, En dat de uitwerpselen van vleermuizen een groenachtige glans hebben vanwege de schildjes van de insecten die ze eten.
Je zult maar net om de kennis verlegen zitten bij de 100.000 euro vraag...!

Maar goed, nu vind ik flora en fauna over het algemeen best interessant, en zoals jullie weten draag ik alles en iedereen een warm hart toe. ('t is dat ik óók moet eten, maar anders at ik uit principe niet eens groenvoer...) Maar na het gepassioneerde betoog over het hoe en waarom van haar vleermuis interesse deed mevr. Batgirl toch iets waar ik even de wenkbrouwen van op trok.
Ze haalde namelijk trots een heuse Batdetector tevoorschijn!

Een Batdetector is dus niet een rekwisiet dat gebruikt wordt in Hollywoodfilms over de één of andere superheld, maar dus echt een apparaat dat gebuikt wordt om Bat's mee te detecten, vleermuizen op te sporen dus...

????????????? Ik ben volgens mij ruimdenkend mens,(correct me if i'm wrong) maar hier haak ik effe af.
We hebben het hier over een groep volwassen mensen die hun vrije uurtjes besteden met het kruipen over stoffige zoldertjes, en tussen de ratten en muizenkeutels, vleermuismest (mest ja, zo heet dat) proberen te ontwaren.
Gewapend met opschrijfboekjes, zaklampen, fotoapparatuur, en Batdetectoren.
Heb je dan een heel slecht huwelijk zodat je elke gelegenheid aangrijpt om uit huis te zijn? Of heb je om wat voor reden dan ook helemaal geen levensgezel om leuke dingen mee te doen? Wellicht is er iets misgegaan in de opvoeding?
Zeg het maar, ik weet het niet.

Toch tik ik, terwijl ik zit te tikken, mezelf alweer op de vingers, want eigenlijk ben ik stiekum misschien wel een beetje jaloers op deze mensen, die een volledig onschuldige passie hebben, daar ziel en zaligheid in leggen ,en simpelweg de rust kunnen vinden om met elkaar met volle teugen te genieten van iets heel gewoons.

Maar goed, wat heeft dit onverwachte bezoekje ons nu opgeleverd, behalve een filosofische overpeinzing, basiskennis over vleermuizen, en een nieuw Blogbericht?
Nou...hou je vast...Drie hele korrels vleermuizenmest!!! groenglanzend en nog niet eens zo heel oud.
We mogen dus stellen dat de familie Vermeij de trotse onderdakbieders zijn van tenminste één vleermuis!

Trouwens, over mest gesproken, maar dan over iets meer dan drie korrels...
Als ik even mag resumeren naar een eerder Blogbericht genaamd "Uitgemest en uitgemolken",we hebben inmiddels de boete binnen, en dienen binnen een maand (hou je nog maar een keertje vast...)
€790,-(!!!) te betalen.

Zucht...misschien moet ik het toch maar op vleermuizen houden in plaats van pony's...
Je moet er effe naar zoeken, maar ze poepen in elk geval aanzienlijk minder!

liefs maar weer.

Mother of God!!!

2009-06-09T12:23:00.008+02:00

Ik ben de moeder van God.
Tenminste dat zegt Jess...

Nee vrees niet, het vrouwelijke gedeelte van de familie Vermeij is niet collectief krankzinnig geworden. Wel hebben we gezamelijk last van een levendige fantasie, en dat komt Jessy momenteel prima van pas.

Wat is namelijk het geval...Jess is met de klas druk in de weer met de eind musical.
Ik kan mij van mijn laatste jaar op de basisschool nog heel goed herinneren hoe geweldig ik dat vond! Ten eerste al het feit dat er in de voorbereiding van het theaterstuk weinig tot niets meer aan leerstof werd gedaan.
Daarbij had ik de rol bemachtigd die ik het allerliefst wilde (oké, met wat ellebogenwerk ten koste van Bianca Roosloot, maar ik wilde echt héél graag punker Irma spelen! Ik hoop dat Bianca het me vergeven heeft...)
En terwijl ik vol overgave zong en acteerde, droomde ik al doende van een carrière op de planken.

Maar goed, genoeg jeugdsentiment.
Nu is het dus de beurt aan Jess, en waar wij vroeger konden kiezen uit een arsenaal voorgekauwde musicals, daar heeft de 6e klas van Vrije school de IJssel bedacht dat ze best zelf een stuk kunnen schrijven. En dan ook echt helemaal hè! Van rollen en verhaallijn, tot liedjes, melodieën, en de daarbij behorende teksten.

Nu is deze klas al wel bewezen creatief, en mega muzikaal.
Zo hebben ze laatst een heuse cd op opgenomen, genaamd "Bubbling and Splashing" Compleet met een profesionele cd opneem meneer inclusief mengpanelen, en wat je daar allemaal nog meer voor nodig hebt.
Uiteraard zijn sommige van de nummers voor verbetering vatbaar, maar van de grootste deel van het repertoire viel mijn mond open van verbazing. Talentjes hoor....ze weten namelijk zélf donders goed waar er nog dingen schorten aan hun muziek. Ik heb meer dan ééns gehoord dat ze bepaalde nummers eigenlijk over hadden willen doen om de boel te perfectioneren.

Maar goed, deze overdaad aan talent heeft er dus voor gezorgd dat de dametjes en heertjes eigenhandig en hoofdig aan de slag zijn gegaan met het creëren van de eind musical.
Het geheel is nog lang niet klaar en er moet nog een hoop aan gesleuteld worden.
Ik mag eigenlijk nog niets weten, maar vang zo af en toe iets op als er met vriendinnen druk gediscussieerd wordt.
Zo kwam ik er dus bij toeval achter dat Jess onder andere de rol van God op zich heeft genomen. Ik keek waarschijnlijk nogal oenig toen ik dat hoorde, want ze zei tegen me: "Jaahaa, dat had je niet gedacht hè?! dat je nog eens moeder van God zou worden..."

Altijd al vermoed dat God ook best van de vrouwelijke variant kon zijn.
Alleen nooit bedacht dat deze God dan ook zou giechelen en een beugel zou hebben...

liefs,
Maria

La Suisse quarte points, Switserland four points

2009-06-02T20:42:00.021+02:00

Zwitserland 4 punten...Niet dat Zwitserland daar zelf veel aan kan doen hoor, het waren meer de omstandigheden, maar toch, meer dan een vier kan ik deze vakantie niet geven.

Na een weekje vakantie in Zwitserland kan ik zeggen blij te zijn dat we weer terug zijn. Ik zou hier niet verbaasd over moeten zijn omdat onze vakantiepret zich in de praktijk eigenlijk toch altijd meer afspeelt in de vorm van voorpret, dan dat de daadwerkelijke vakantie nou zo leuk is.
Het lijkt wel alsof we een abonnement hebben op minder geslaagde tot regelrecht mislukte vakanties.
Meestal heeft de teleurstelling te maken met het weer. Soms lijkt de bestemming in het geheel niet op de plaatjes in reisgids of op internetpagina. Een andere keer hebben we weer te maken met ongelukken, en dan hebben we natuurlijk nog de autopech... Deze keer begon het feest al vóórdat we vertrokken waren.

Mijn moeder, die met ons mee ging, werd op de dag van vertrek door een auto aangereden terwijl ze op haar fiets zat. Gelukkig viel het letsel mee, in de zin van dat het allemaal veel ernstiger af had kunnen lopen, maar toch...Ze zag eruit alsof ze drie rondes met Regilio Tuur door de boksring had gehuppeld! Gebroken neus, bont en blauwe ogen en stukkende lippen.
Ze is toch meegegaan, maar uiteraard heeft zo'n ongeluk wel de nodige impact, maar helemaal in goede doen was ze natuurlijk niet.

Het fenomeen Zwitserland was ook niet heel geweldig omdat er waar wij zaten niet niet echt veel te doen was behalve wandelen.
En omdat Dennis geregeld de alpjes op en neer is geroeid, en daar heel veel tijd in gaat zitten, Jessy niet echt te porren is voor meer dan één kort wandeltochtje per week, en mijn moeder zoals beschreven niet haar sprankelende zelf was, zou ik dat gewandel dan alleen moeten doen.
Da's op zich niet zo'n punt, ware het niet dat ik het richtinggevoel heb van een aardappel, ik verdwaal nog in mijn eigen huis.
Dus mijn vermoeden was, dat als ik langer dan drie kwartier van het hotel zou afdwalen, ik van de radar zou verdwijnen, en never nooit meer gevonden zou worden.
Het gebeurt met complete vliegtuigen dus waarom niet met mij...?! Enne, best een groot gebied hoor, die Alpen...

Het geheel heeft dus geresulteerd in een week lang min of meer in en om het hotel hangen en veel, heel veel spelletjes spelen.
Ik kan geen pak kaarten, Halmabord, of kolonisten van Catan meer zien!
Ik heb wel leren poolen, en na een week ongelimiteerd kunnen oefenen.....blijk ik nog steeds geen talent...

Één erge leuke dag hebben we besteed in Fun Forest. Het idee daarachter is, dat je verschillende parcoursen moet afleggen in de bomen, van moeilijk tot ogenschijnlijk onmogelijk. Stevig gezekerd, maar verder geheel aan jezelf en je al dan niet aanwezige klimcapaciteiten overgeleverd. Jess vind dit geweldig, en het vermoeden dat zij in een vorig leven op z'n minst één keer deel heeft uitgemaakt van een apenfamilie is aanwezig. Niet gehinderd door enige hoogte of andere vrees slingert ze zich van tak tot tak. Dennis en ik volgen in een iets bejaarder tempo. We moeten oficieel met haar mee als begeleiding, maar meer dan eens heb ik mij afgevraagd wie nou wie begleed...
Even tussendoor,'t was dus leuk hoor, dit Fun Forest, maareh...in Apeldoorn, bij ons om de hoek dus, heb je d'r ook een, maar dit dus even tussendoor...

Kortom,ik was dus eigenlijk na een week wel heel blij dat we weer naar huis gingen.
Uurtje of 9 in de auto, onderweg Dennis afzetten in Tilff (België) voor een wederom belachelijk lange dagtocht op de roeifiets (237 km heen en weer door de Ardennen...)
Even mijn moeder afzetten bij het station in Maastricht, om de laatste twee uur naar huis samen met Jess af te leggen.
Dennis zou dan twee dagen later met de roeifiets weer thuis zijn.

Dit was dus het plan, maarrrrrr......zo ging het dus niet.
Ik zal alle technische details achterwege laten, maar het komt erop neer dat Jess en ik, vanaf ons vertrek uit Zwitserland, er geen 9 maar een slordige 26(!!!) uur over gedaan hebben om thuis te komen.
Autopech was de reden. We hebben te maken gehad met "slechts" 4 Ali's van de wegenwacht, waarvan er twee van de Belgische wegenwacht, en zij deden hun Suske en Wiske imago eer aan.
De eerste weigerde zijn best te doen mij in het Nederlands te woord te staan, en verwachtte dat ik in het Frans uit zou leggen wat er aan de hand was. En geloof me, in het Nederlands kan ik al geen cilinder van een tankdop onderscheiden, laat staan dat ik in het Frans kan uitleggen wat mijn auto mankeert...
Deze "alleraardigste" Franse Belg is dus onverrichter zaken weer vertrokken met de woorden "Bonne Route!" En dat wist ik dan weer wel...dat betekend Goeie Reis.

Nou, het zag ernaar uit dat deze hartelijke wens niet op ons van toepassing zou zijn.
De tweede Belgische "pech onderweg mijnheer" sprak zowaar een gebrekkig woordje Nederlands. Deze Lambiek heeft wat bougies vervangen, en met dezelfde legendarische woorden als zijn voorganger, ons een goede reis gewenst.
Ik had al zo'n onderbuikgevoel, het idee dat we met een paar verse bougies alleen, Brummen niet zouden bereiken, en helaas, helaas, mijn onderbuik had weer eens gelijk.

Om inmiddels 21.45 strandden Jess en ik in Maastricht. (mijn moeder zat toen al op de trein naar Haarlem, en heeft slechts de eerste Belgische flapdrol meegemaakt)

Op de snelweg vlak voor Maastricht had ik besloten een hotel in te duiken. De grens van mijn geestelijk incasseringsvermogen kwam in zicht, de vermoeidheid begon me parten te spelen, en ik heb geloof ik een lichte vorm van nachtblindheid, dus een bed, slaap, en morgen gezond weer op, leek me een goed plan.

We reden Maastricht nog niet in of de auto besloot er weer mee op te houden. Hortend en stotend heeft ie het gered tot op de parkeerplaats van een hotel, maar verder wilde ie niet.
GDVRDGDVR!
Ik was het op dat punt zo zat dat ik besloot een kamer te regelen, en het morgen bij daglicht samen met de hulptroepen van de ANWB opnieuw te proberen.
Maar nee...de mevr. van het hotel vertelde me dat ze geen kamers meer hadden, en dat dat bij waarschijnlijk elk hotel in de buurt zo zou zijn omdat er een of andere bijeenkomst van de NAVO was.
Blijkbaar komt daar heel wat volk op af, want inderdaad, geen enkel hotel had ook nog maar een bedbankje over voor Jess en mij.
Ik voelde me net Maria, maar dan alleen met het kindeke en zonder Jozef, geen plaats meer in de herberg...

Dus maar weer de wegenwacht opgetelefoneerd (goddank voor mobieltjes!) Voor de derde keer anderhalf(!)uur zitten wachten op de goede man.
Dit heldere licht heeft wel het euvel gelokaliseerd, maar vertelde me dat het benodigde onderdeel niet op voorraad was, en omdat het eerste Pinksternacht was, dat nu ook niet meer ging lukken, en dat ik morgenvroeg maar weer moest bellen.
AAAAARRRGGGHHHH!!!!!!!!!!!

Er zat niets anders op dan om in de auto te slapen, en het morgen weer te proberen.
Proefondervindelijk hebben Jess en ik vastgesteld het overnachten in een Renault Kangoo geen pretje is. (En daar lees je nou nooit eens iets over in de autotest van de Kampioen!)
Om half 6 de volgende ochtend heb ik de telefoniste van onze nationale hulpdiensten maar weer eens uit haar bed gebeld, en na (alweer) anderhalf uur duimen draaien kwam kandidaat nummer 4.
Deze zeer vriendelijke, slecht Duits sprekende Belg ( lees: Limburgse jongeman) heeft op zeer ingenieuze wijze het benodigde onderdeel bij een bevriende garage houder los weten te peuteren. Iets wat op tweede pinksterdag vroeg in de morgen ook niet simpel zal zijn geweest.
De gehele reparatie duurde, hou je vast...NOG GEEN TWEE MINUTEN!!!
Toch knap dat ze daar met z'n allen zo'n 14 uur over gedaan hebben...

Uiteindelijk reden we hier om 11.30 het erf weer op, 26 uur dus nadat we uit Zwitserland vertrokken waren.
Mijn lieve Dennis is die dag ook naar huis gekomen zonder zelfs maar aan z'n roeitocht begonnen te zijn.
Hij had mij in de nacht van het autokamperen zo vreselijk overstuur aan de telefoon gehad (Als ik Jess niet bij me had gehad was ik waarschijnlijk vrijwíllig van de radar verdwenen) dat er voor hem maar één weg de juiste leek, en dat was naar huis.

Zijn reis naar huis, met roeifiets en fietskar in combinatie met een trein, een lift naar het perron, 4 keer overstappen, en een geknapte aandrijfkabel is ook niet geheel vlekkeloos verlopen...maar daar was ik niet bij dus hierover gelukkig geen verslag.

Je zult begrijpen dat ik ondanks alle uitdagingen die me hier thuis te wachten staan, toch wel weer heel blij was om terug te zijn.
En na een nachtje goed slapen in m'n eigen bed en iedereen weer veilig thuis, zag de boel er ineens een stuk beter uit.
Het zonnetje scheen, we hadden nog een daggie vrij, dus dak van de Jeep gehaald, hondjes achterin, en rijen!
Cayen en Veerle zaten achterin als Maxima en Laurentine in de open koets op Prinsjesdag, ze wuifden nog net niet naar het gepeupel op en langs de weg...
Jim daarentegen vond het allemaal wat minder. Hij gluurde af en toe eens heel voorzichtig over het randje, en dook dan héél gauw weer onder met z'n oogjes stijf dicht. Ter info: Jim logeert bij ons omdat de bazen aan het varen zijn en Jimmeke niet zo gecharmeerd is van de zeilboot. Al die wind en dat gewiebel... Nou...een cabriolet is ook niet echt zijn favoriete vervoermiddel!

Maar goed, wonderlijk hoe blij je kunt worden van heel gewone dingen, die je dus helemaal niet ver van huis hoeft te zoeken...
Ik zal heus wel weer eens op vakantie gaan, waarschijnlijk binnen een jaar al wel weer, maar voor nu blijf ik lekker thuis.

Trouwens...
Jess heeft de hele reis de, volle 26 uur, zonder mopperen, klagen, zaniken, of zeuren ondergaan, en da's meer dan dat ik van mezelf kan zeggen.
Thuisgekomen is ze met de camera de tuin ingegaan, en heeft onder andere wat zelfportretten gemaakt. Deze foto heeft ze "Liefff" genoemd...Need i say more?

stukkie roeien?

2009-05-11T16:41:00.038+02:00

Nou, het zit erop hoor, een slordige 332 kilometer van oost naar west en weer terug. Op de roeitandem wel te verstaan.
Elk jaar plannen Dennis en ik een bezigheid om het heugelijke feit van onze trouwdag te "vieren".
Eerlijk gezegd denken we tijdens deze uitjes beide geen moment aan het feit dat we al zo vreselijk lang samen zijn, maar gebruiken de gelegenheid meer als goed excuus om samen effe lekker weg te kunnen.
Elk jaar is het weer wat anders, maar nog niet eerder zo vreselijk sportief als deze keer.
Het plan was deze keer om drie dagen de tijd te nemen om van Brummen naar Leiden, van Leiden naar Haarlem, en van Haarlem weer terug te roeien.
Ik zag er de week van te voren ontzettend tegenop, maar het is me meer dan meegevallen, en ik kan in volledige eerlijkheid zeggen dat ik TOM ben. Niet zozeer "Trots Op Nederland" dus, Maar "Trots Op Mezelf"

Hoewel ook Nederland, en vooral het fietsbare gedeelte van het westen me niet tegen gevallen is, met als grote verrassing de omgeving van Almere! Ik heb vrij weinig met Almere puur om het feit dat het weinig tot geen historie heeft, ik vind het allemaal zo gemaakt, ik voel daar geen positieve energie uit de grond komen zal ik maar zeggen.
Hoewel de bermen daar wel erg breed zijn met voldoende gras om een uurtje in de zon maar uit het zicht even lekker te relaxen.

Nu rijden er momenteel slechts twee roeitandems op de gehele aardkloot rond. Waar de ene dit weekend was is bekend, de andere woont in Almere bij Theo en Annemieke, en daar moesten we natuurlijk wel even langs op de terugweg.
Zij zijn na de lunch, toen wij onze weg vervolgden, een kilometer of 20 met ons mee geroeid, en dat ging best lekker zo langs al dat water.
Mooi stukkie hoor, met al die bootjes en boten in het zonnetje op de plas.
Goeie gladde eindeloze fietspaden, en weinig wind om ons te ontmoedigen.

Alleen de eerste dag viel eigenlijk wat tegen, en dan met de nadruk op "viel", want dat is namelijk wat we na de eerste 55 km gedaan hebben.
In de categorie "Slippertje" (zie: een paar blogverhaaltjes terug.)
We zijn gevallen...
Achteraf niet dramatisch, maar ter plekke was ik toch wel effe flink geschrokken. Vooral omdat ik al achteruit zoevend dus nooit aan kon zien komen dat we onderuit zouden gaan.
Het ene moment lig je nog lekker te genieten van een lekker stukkie niks doen, omdat we een fietstunneltje door vlogen, en ik dan de instructie "Laat lopen!" van Dennis krijg, het volgende moment lig je gezamenlijk plat op je reet op het asfalt.
En da's best hard...dat asfalt.

De fiets was gelukkig nog heel, en Dennis z'n benen zijn al jaren gewend aan periodieke schaafwonden en gaten van het vallen, dus zijn gewonde knie was blijkbaar een kleinigheid.
Ik zelf had wat schaafgedoe op m'n ellebogen, en een hele zere heup! Ik zag echt even sterretjes toen ik daar onder die fiets lag te spartelen.
Een prachtige schaafplek, en een gevoel alsof ik zojuist middels een operatie een nieuwe heupkom én kop had verkregen, is wat ik eraan over heb gehouden, dus...niet zeuren, fiets overeind (nadat er wat kabels weer op de juiste plek waren gemonteerd) en roeien kreng!

Die term "Laat lopen!" is overigens één van de zeer weinige dingen die Dennis tegen me zegt tijdens het roeien, want ondanks dat we met onze hoofden bij elkaar zitten, is de rijwind dusdanig hard dat ik hem wel, maar hij mij niet verstaat. En dat resulteert dus in het roepen van de hoogst noodzakelijk dingen zoals dus:
"Laat lopen!" Wat betekend dat ik even moet stoppen met roeien omdat we vaart moeten minderen.
Dan heb je nog de term "Light!" Wat betekend dat ik met twee slappe handjes verder mag roeien.
En dan heb ik in drie dagen zo ongeveer 686 keer "Hobbel!" en "Drempel!" gehoord, en vervolgens dus ook gevoeld.
Ik kan Dennis maar niet aan zijn verstand peuteren dat het geen bal uitmaakt of ik eerst hoor dat ik door elkaar gehopst ga worden, ik zie 'm toch niet aankomen, dus hopsen doe ik dan toch wel.

Maar goed, eenmaal overeind gekrabbeld gingen we dus weer verder...
De hele heenweg hadden we al een flinke tegen en zijwind te verduren,dus al met al
best zwaar. Na zo'n val wordt dat er dus niet beter op, maar na een klein emotioneel dippie mijnerzijds, nadat we een klim gehad hadden op de Utrechtse Heuvelrug, gingen we uiteindelijk wel weer lekker.
Totdat we nog een km of 30 te gaan hadden, en er een stormpje op kwam zetten, inclusief rukwinden en regen. Toen vond ik het effe niet meer leuk, en vroeg me werkelijk af wat ook al weer de reden van deze zelfkastijding was...
We hadden niet echt een goeie plek om te schuilen, de wetenschap dat het we toch echt op eigen kracht verder moesten, en zulke kouwe vingers dat ik niet meer heen of weer kon schakelen zodat ik in een veel te zware versnelling, inwendig die achterlijke fiets en de situatie vervloekend, door ploeterde.
En dan heb ik het nog niet eens over het feit dat ik het, zéker na die val, best eng vond zo af en toe.

Maar zoals aan alles kwam ook hieraan een eind. Leiden kwam in zicht, en aan het lijden kwam een eind.
Meer dan gastvrij opgevangen door Simone en Arjen, waar we zijn blijven eten, praten, snookeren, (veel te laat)gaan slapen, ontbijten, etc. Ik heb zelfs nog even de hond uitgelaten, want stel je voor dat ik in één weekend vergeet hoe dat ook al weer moet...
Het weer was vlak na onze aankomst geheel opgeklaard, dus dat maakte onze eerste stop compleet perfect. Ik weet dat ze meelezen dus... Simoon en Ar...bedankt! en de volgende keer bij ons. Ben benieuwd of jullie dan ook op de fiets komen...

De rest van de dagen waren eigenlijk perfect. Het weer was meer dan goed, de bezoekjes die we afgelegd hadden waren gezellig, hoewel we niet zijn toegekomen aan iedereen die we hadden willen bezoeken. (sorry jongens...volgende keer beter?!)

Maar toch heb ik nog even iets te "klagen" Ik zet het woord tussen haakjes omdat ik eigenlijk vind dat ik volledig gelijk heb over het volgende: Mannen! en dan vooral van het bukkende soort.
(Lig en roeifietsers noemen wielrenners bukkers, zodoende...)

Laat ik me op voorhand verontschuldigen tegenover de wielrennende medemens die zich wél weet te gedragen, en die dit blog toevallig meelezen, want mijn mening over deze "sportieve" mannen is redelijk ongezouten...
Dus bij deze...sorry, voel je niet aangesproken als het niet nodig is, is het wel nodig dat je je aangesproken voelt...Ga je schamen!

Goed, wielrenners dus...
Wat is dat een onbeschoft stelletje zeg, ongelooflijk! Dit was mij al opgevallen nog voordat ik een roeifiets beklom hoor.
Je kent ze wel, van die Roadtrains op zondagochtend.
Een hele kudde mannen op veel te kleine fietsjes die volgens mij door hun vrouw het huis uit worden gebonjourd zodat zíj even een paar uur geen last hebben van al dat rondvliegende, gefrustreerde kleine piemeltjes testosteron.
Van dat manvolk dat luid schreeuwend en vloekend op die kleine fietsjes op je af komt denderen, die hebben besloten dat de weg van hen is, en van jou verwachten dat je je als de sodemieter uit de voeten maakt zodat zij hun hoge tempo kunnen handhaven.
En afgelopen zondag had ik ze (voor mijn gevoel állemaal) achter me aan.

En dan letterlijk hè?! Weet je nog? Ik lig op de tandem namelijk achterstevoren in een redelijk ongewone positie. Dat wil zeggen, ongewoon voor in het openbaar... Bedenk daarbij dat ik om puur praktische redenen strakke kleding aan heb.
Oké de gehele outfit is zwart en strak, dus ik heb wel wat weg van Catwoman (maar dan zonder de bijbehorende Superpowerrrrrs en poezenmasker)
Maar geloof me, iets vormeloos als een tuinbroek, overgooier,joggingbroek of zelfs een gewone spijkerbroek gaat zo schuren op z'n fiets...

Toch is deze combinatie van fietskleding en een liggende positie voor veel kereltjes blijkbaar een vrijbrief om de ene "originele" opmerking na de andere te maken. Soms redelijk beschaafd, soms ronduit onbeschoft, en soms zelfs schunnig.
Ik zal de jullie de ergste besparen, maar om een idee te krijgen over de reden van mijn beklag, hier heb je d'r een paar:

" Sohé, jij ligt er lekker bij!"
" Ziet er strak uit wijffie."
" Wat dacht je? ik ga er vast bij liggen?"
" Hé jongens, ik kan liplezen!"

Need i say more? ik geloof het niet.

Eén bukkert vond het nodig om helemaal niets te zeggen, maar om obscene gebaren te maken, die ik hier niet nader zal beschrijven, verzin zelf maar iets schunnigs en waarschijnlijk lijkt het op wat hij deed...

Ik had dus al niet zulke warme gevoelens voor de wielrennende medemens, na afgelopen zondag is de genegenheid gedaald tot ver onder nul.

Nu is het natuurlijk wel zo dat als je je op een dergelijk apparaat in het openbaar begeeft, je kunt verwachten dat je niet onopgemerkt blijft,en dat levert ook leuke reacties op hoor.
Spontaan joehoehende, zwaaiende, hun duim opstekende mensen. Mensen die met de auto naast je blijven rijden om van alles te vragen, je te filmen of te fotograferen, etc.

Dit iets beschaafdere type mens, heeft dan wel weer de neiging lollig te zijn, of dat althans te proberen. Maar ook hier geldt, na een tijdje heb je het wel gehoord en gehad.
Een kleine greep uit de serie "Lollig bedoelde opmerkingen"

"Hé je gaat de verkeerde kant op!"
"Hebben jullie ruzie?"
(tegen Dennis)"Ze doet stiekum niet mee hoor!"

Klein detail is wel dat, hoewel dit soort reacties niet zo schadelijk zijn voor mijn gevoel als die andere, ze wel bijna allemaal geroepen worden door mannen...Jongens, heren, en ander manvolk, wat is dat toch?

Maar tot zover onze "Tocht der Tochten".
Nou ja voor mij dan...Dennis roeit of fiets als het even kan eens per week naar zijn werk in Naarden, en ik geloof dat een enkele reis Brummen Naarden zo'n kleine 90 km is. Dan werkt ie een daggie, en fietst ie weer terug, reken maar uit.
Hij gaat aan het eind van de maand Tilf Bastogne Tilf roeien, op één dag 237 km... Vind ie leuk...

Maar goed, ík ben blij dat het er weer op zit.
Ik loop nu, een paar dagen later, nog steeds een beetje als Lucile Werner rond te hobbelen vanwege een bont en blauwe heup, maar ik hoor er nu geloof ik wel helemaal bij in het fietswereldje. (En laat ik dat nou altijd al gewild hebben...;-)
Maar waar het om gaat, we hebben het samen erg naar 't zin gehad, en ik zou het zo weer doen, dus als iedereen volgend jaar alvast zo rond 10 mei een bezoekje van ons incalculeert...

liefs.

En dan doe ik nu m'n dansje....

2009-05-06T21:06:00.014+02:00

"En dan doe ik nu m'n dansje..."
Dit is een zin uit een show van Brigitte Kaandorp van heel lang geleden.
Ze was in die show aan het vertellen en uitbeelden hoe ze ooit, als ze eenmaal doorgebroken was, een theaterproductie wilde gaan maken met een groot showballet inclusief veren en boa's en het Urker Mannenkoor als backing vocals.
Tijdens deze uitleg, midden in een zeer dramatisch lied deed ze haar dansje, wat ze dus op knullige wijze aankondigde, en waar ze vervolgens niets van bakte.

Aan dat knullige dansje van haar heb ik vanavond een aantal keer moeten denken, en dan geheel met betrekking tot mijzelf en Dennis.
We hebben vanavond namelijk onze eerste les in de schone kunsten van het Argentijnse tangodansen achter de rug. Niet te verwarren met de Spaanse tango.
Deze is namelijk veel stijver, en aan strenge regels gebonden. De Argentijnse tango variant is redelijk regelloos, en meer een gevoelsdans.
(Dit heb ik mij allemaal laten vertellen, dus schrijf dit niet uit ervaring. mijn dans ervaring is namelijk 0!)

O, o, o, wat ziet het er geweldig sensueel, sexy, en vooral gevaarlijk gemakkelijk uit wanneer onze juf en meester even voordoen hoe de Argentijnse passie eruit hoort te zien.
Vol goede moed stonden we daar dus te popelen om dit kunstje te kopiëren.
Het ritme gevoel dàt heb ik.
Dennis heeft in een grijs verleden (dat wil zeggen ver voordat ik in beeld kwam) een jaar of vier stijl gedanst, met als spetterende finale, deelname aan AVRO's danstest, dus hoe moeilijk kan zoiets zijn...?!

Nou.....best moeilijk kan ik je vertellen. En weet je waarom?
Omdat de man van het dansduo volgens goed rollenpatroonbevestigend gebruik de dans leidt, en de vrouw netjes en zonder tegenstribbelen volgt.....
Tsja.....degenen die mij een beetje kennen, en dat geldt voor de meeste van mijn trouwe bloglezers, weten dat ik niet zo'n volgzaam type ben! (Ik roep het wel eens, maar dat is dan met het oog op mijn zelfkennis, puur cynisch.)
Sterker nog, ik ben zo onzettend niet volgzaam! Ik maak het mezelf al zolang ik me kan herinneren vaak onnodig moeilijk omdat ik van nature de neiging heb de boel te regelen, en niet iedereen kan dat waarderen heb ik begrepen.
Sorry jongens, ik ben me daar inmiddels goed van bewust, en zoals ik placht te zeggen :" Er wordt aan gewerkt!"

Dennis daarentegen is geen geboren leider, en geen geboren volger. Zoals hij zelf zegt :"Ik ben de moeilijkste niet."
In ons dagelijks leven is deze combinatie best lekker. We weten wat we aan elkaar hebben, en met hier en daar wat water bij de wijn gaat het al precies 18 jaar en 1 dag goed.

Maar dan terug naar vanavond. Zo'n dansje met rollenpatroon.....poehé.
Ik moest ineens achteruit dansachtig lopen volgens de non verbale instructies van Dennis die ook nog even zoekende was.
Iets wat dus al heel snel resulteerde in Carolientje die de leiding over nam.
Wat weer tot gevolg had dat we met elkaars knieën, voeten, en ego's in botsing kwamen.
Onze alleraardigste dansleraar had met zijn geoefend oog echter al heel snel in de gaten waar de dansschoenen wrongen en schoot te hulp.
En zo knullig als dat het dansen met Dennis ging, zo soepeltjes ging het met meester Renee, en samen zweefde we als Fred en Ginger door de zaal (ik doe nu even een beroep op jullie levendige fantasie.)
Blijkbaar kan ik mij dus best laten leiden, als het maar door een vreemde man met overwicht, en verstand van zaken is.

Met weer wat hersteld zelfvertrouwen en enige spijt (best leuk zo'n goed lukkend dansje) liet ik meester Renee los, maar weer terug onder de bezielende leiding van Dennis bleek dat we acuut weer in dezelfde fouten vervielen.
Deze keer werd Dennis door Renee apart genomen omdat hij niet duidelijk genoeg was in zijn aanwijzingen, en mij zo het volgen wat moeilijk maakte. Dus voor ik het wist dansten beide mannen in elkaars armen bij me weg.
Best een apart gezicht, je man zo innig verstrengeld met een andere man, maar het was voor het goeie doel zal ik maar zeggen, en de uitdrukking op het gezicht van Dennis maakte een hoop goed...

Na de rest van de les nog hevig doorgestuntelt te hebben, met af en toe een paar passen die zowaar op een Argentijnse beginnerstango leken, ben ik tot de conclusie gekomen dat het moeilijker is om met iemand te dansen die je heel erg goed kent, en waar je ook nog eens een al vastgeroest omgangspatroon mee hebt, dan met een volslagen vreemde.
Toch zie ik hier de ook zéker de voordelen van, want zoals ik al eerder vertelde, werk ik aan mijn te veel aan leiderscapaciteiten, en als wij samen deze dans onder de knieën willen krijgen, zal ik los moeten laten en me moeten laten leiden.
Dennis daarentegen zal mij moeten sturen. Liefie...succes!

Voor nu lijkt dit een nog bijna onmogelijke opdracht, maar wel eentje die ik zeer nuttig acht, en die op een hele leuke manier uitgevoerd kan worden, want ik vond deze eerste les namelijk wel ontzettend leuk!
We hebben ons dus ingeschreven voor de eerste 6 lessen, en zie ons in gedachten aan het eind hiervan al zwierend als volleerd tangodansers door de gangen van het pension zweven.
Wellicht volgen tegen die tijd, of pas véél later, de foto's van een Dennis en Carolien dansmoment.

Tot die tijd dromen we lekker verder.

liefs!

Slippertje....

2009-05-03T14:00:00.020+02:00

Vorige week zondag reed ik samen met Veerle en Cayen in de Jeep richting het westen des lands. Dennis en Jess waren die dag met de trein samen met een klein clubje van de muziekschool een daggie naar Amsterdam voor allerlei culturele en muzikale uitspattingen, en Jess zou later die dag naar oma in Haarlem gaan om daar de rest van de week de vakantie door te brengen. Je weet wel, omdat wij hier in pension dan te druk zijn om ons als verantwoordelijke ouders te gedragen...

Ik mocht (en wilde) niet mee naar Amsterdam, en kwam dat effe goed uit zeg!
Omdat zij met de trein gingen en dus de logeerspullen (lees; een paar kleren en heel veel speelgoed...!) niet de hele dag konden worden meegesleept door onze hoofdstad, was ik de aangewezen persoon om even heen en weer te rijden naar Haarlem.
Nu vind ik tegenwoordig, sinds de Jeep, een ritje best leuk, maar om de dag toch nog een beetje extra zin te geven, had ik besloten de honden meiden mee te nemen en er op z'n minst een wandeling in het westen aan vast te knopen. Vinden ze altijd leuk, een andere wandel omgeving, en dan bij voorkeur het strand, maar van het strand is het deze dag helaas niet van gekomen.
Waarom niet? Laten we zeggen...vanwege het K.weer. Waar die K voor staat mogen jullie zelf invullen...
Weken was het mooi, zonnig en droog weer geweest, maar deze dag moest het er dan toch van komen...Regen! en niet zo zuinig ook!
Nu ben ik er niet het type naar om al te lang stil te staan bij slecht weer omdat ik van mening ben dat je er, hoeveel je er ook over zeurt en klaagt, toch geen reet aan verandert.
Maar waarom ik er dan nu toch zelfs een blog bericht aan waag komt door het volgende incidentje.

Door het langdurig droge weer van de afgelopen weken was er de nodige derrie op de weg blijven liggen in de vorm van olie, rubber, etc. En wanneer het dan flink gaat regenen, zoals die dag, kan het ineens best glad worden...juist....nou inderdaad!

Niets vermoedend en redelijk ontspannen reed ik, turend tussen de driftig wissende wissers door, op een weg waar ik niet moest zijn (dit gebeurt mij geregeld...)
Dus werd mij door mijn goede vriend Tom(Tom) vriendelijk doch dringend verzocht een U bocht te maken.
"Tuurlijk Tom, geen punt, als jij dat zegt..."
Tom is altijd heel behulpzaam, en brengt me uiteindelijk altijd waar ik wezen moet, maar hij vergeet toch geregeld te vertellen dat ik voorzichtig moet zijn... zo ook deze keer.
Ik zie een mooie gelegenheid om te keren ,en zet de manoeuvre in.
Daarbij vergeet ik dat ik A: in een auto rijd met behoorlijk veel power onder het rechter pedaal.
En B: dat de weg best eens glad kan zijn vanwege de eerder genoemde derrie op de weg.
Tel daarbij op dat de bandenspanning te hoog is (daar weten we van maar dit moet nog even verholpen worden...) en dan kan het volgende gebeuren.

Ik geef waarschijnlijk iets te veel gas in de bocht, en ineens sta in achterstevoren!
Beide honden in de toch al niet al te ruime achterbak worden bedolven onder het plotsklaps neergeklapte achterbankje, en ik zit daar met een groot denkbeeldig vraagteken boven mijn hoofd.
Als een ware stuntvrouw (daar hebben we Daisy Duke weer....)heb ik me daar een pracht van een slip gemaakt, en helemaal niemand heeft het gefilmd of zelfs maar gezien....ik heb er zelfs zelf niet eens van kunnen genieten, zo snel ging het!

Dit grapje heeft gelukkig geen nadelige gevolgen voor mens, dier of materiaal, en met een grijns op mijn gezicht (dit was namelijk best leuk....) vervolg ik mijn weg.
De wandeling met de honden is er nog wel van gekomen hoor, in de Leidse Hout, samen met grote (honden) vriend Jim, en daar kan geen strand tegen op... behalve dan samen met Jim naar het strand waarschijnlijk...

Zou je zeggen dat dit wel voldoende gevaar op de weg is voor één week, maar nee, ik had er van de week nog een!
Oké, eentje in de categorie "Iets minder spectaculair tot zelfs suf" maar toch.
Dit slippertje geschiedde op de fiets, inderdaad...de ligfiets.

Ik was naar Zutphen geweest, en reed lekker liggend op mijn gemakkie terug naar huis.
In gedachten verzonken, zoals altijd op de fiets, zag ik iets wat mijn aandacht trok en waar ik diezelfde aandacht dus ook op richtte.
Mijn voorwiel floepte langs dat rottige randje tussen fietspad en berm, ik kon dit nooit meer corrigeren en met een prachtige snelheid van veel te hard voor zo'n situatie, beland ik frontaal tegen een boom.
Heel charmant, en omdat je, zeker als vrouw, met een ligfiets altijd bekijks hebt, had ik deze keer wel toeschouwers...zonder camera of filmend mobieltje gelukkig, maar het ging dan ook zo snel, deze hadden ze niet aan zien komen...Ha!
Geen kleer of andere scheuren, dus met slechts het schaamrood op de kaken ben ik weer snel op mijn fiets gaan liggen en hoopte dat niemand me herkend had...

Alsof het nog niet genoeg was, presenteer ik mijn laatste flater van deze week.
Weer in een andere categorie. Deze keer de afdeling "Ronduit SUF"

We hebben voor een weekje een hond in huis te logeren. Nee, niet in pension om allerlei redenen waar ik nu niet over zal uitweiden, maar om een beeld te scheppen van zijn formaat en uiterlijk:
Kennen jullie onze hond Thijs nog? Groot, lomp, lief, en oja...had ik lomp al genoemd?
Nou Bas zou zijn broertje geweest kunnen zijn...Zo, nou heb je een beeld.

Bas is erg lief maar wel een echte vent, en als je een echte vent meeneemt naar een bosrijke omgeving met zijn twee vrouwen (Veerle en Cayen) en je komt een andere echte vent tegen, dan komt in beide ventjes ineens een ware Bokito boven.
Zo ook vandaag, en na een paar keer vloekend tussen Bas en een andere reu gesprongen te zijn vond ik het welletjes, en heb ik het heerschap aangelijnd.
Het enige voordeel daarvan was dat ik een directe verbinding met hem had, maar daar was dan ook alles mee gezegd.
Bas vond door deze aangelijnde situatie dat hij nog haniger op andere reuen af moest stuiven.
Dat ik aan de andere kant van die lijn, op geheel verkeerde laarzen met net iets te hoge hakken achter hem aan gesleept werd liet hem volkomen koud.
Misschien voel je 'm al een beetje aankomen maar voor het volledige beeld...
Bas en ik in aangelijnde situatie.
Een heuveltje waar wij net van áf liepen.
En onderaan dat heuveltje een mevrouw met een Landseer (Landseer: hondenras, groot, harig, reuen vrij dominant...)

Bas zet de aanval in, en ik wapper er als een lullig vlaggetje op
"nieuwe haring dag" achteraan.
Op mijn o zo leuke, maar voor dit doel compleet misplaatste laarzen, en ja hoor...daar ga ik op de meest onflatteuze manier die je je kunt voorstellen, onderuit... wederom met publiek, maar gelukkig wederom zonder camera.
Ik stamel nog een oenig "goedemorgen" tegen de mevrouw, maar zij maakt zich wijselijk, met hond en al uit de voeten.
Opnieuw maar hopen dat ik niet herkend ben....

Goed, resumé...drie keer in één week een flinke slipper gemaakt.
En dan niet zo een die je van een al heel lang getrouwde vrouw van ruim 30+ zou kunnen verwachten...
Daarvoor moet je bij Heleen van Rooyen zijn ben ik bang, die is tenminste nog stout.
Ik ben gewoon mijn eigen onhandige, onflateuze, maar o zo lieve zelf...

liefs,
Carolien

Superwoman ontmaskerd en andere luchtige zaken

2009-04-28T15:00:00.054+02:00

Poehéé! Ik heb nogal wat aangericht zeg, met de ontboezemingen van mijn vorige bericht over de achtbaan/hondenbaan. Aan de reacties te horen/lezen ben ik van een flinke hoogte van mijn voetstuk gedonderd. Een aantal van mijn lieve lezers en lezerinnen had zich blijkbaar een beeld van mij gevormd wat nog het meeste leek op een kruising tussen Superwoman, moeder Theresa, en Mrs Bucket (it's pronounced Bouquet!)
Nou...Bij deze heb ik mijzelf ontmaskerd. Mijn oprechte excuses voor de teweeggebrachte desillusie, maar denk maar zo...Superwoman is ook maar een mens.

Om te laten blijken dat ik ondanks de lichte onvrede over mijn beroepskeuze niet rondloop met moord respectievelijk zelfmoordneigingen, heb ik hier nog een aantal luchtige anekdotes over wat ik zoal meemaak.

Om te beginnen een ietwat pijnlijke. (voor mijn ego welteverstaan)
Tijdens de pauze zaten we te praten over leeftijden, over hoe moeilijk die soms in te schatten zijn, en dat je je daar vervolgens goed mee in de nesten kon werken als je aan de verkeerde kant van de leeftijd gokt.
Nu hebben we in pension altijd één of meer van die jonge meiden rondlopen waarvan ik inmiddels technisch gesproken de moeder zou kunnen zijn. En zo nu en dan heb ik het gevoel van een heuse generatiekloof.
Vandaag werd dit gevoel pijnlijk bevestigd door een zeer gevatte opmerking van Linda (zelf net 18 uiteraard) over dat ze me volgend jaar misschien maar een reisje met "de Zonnebloem" voor mijn verjaardag moesten geven.....!
AU!
Maar goed, geïncasseerd, verwerkt, en ik krijg d'r nog wel.

Nu bedacht ik me zojuist dat we ergens deze zomer een boot reisje in het verschiet hebben. Volgens mij heet de boot in kwestie de Red Alert, maar ik denk dat ik voor de zekerheid de Skipper nog maar even moet vragen of zijn boot toch niet per ongeluk heeft omgedoopt tot "de Zonnebloem"...
Mocht ik er tegen de tijd van vertrek toch nog over twijfelen...Wanneer we bij aankomst in de haven Danny de Munk aantreffen, met een bijpassende bos gele bloemen, luidkeels blèrend dat hij zich "So Verdmomt Ahléééééen!" voelt... dan is het de hoogste tijd om rechtsomkeer te maken.

Een andere luchtige anekdote:
En wel heel letterlijk, want deze gaat over twee naakte dames, te weten ikzelf en mijn lieve vriendin Annelies.
Wij gaan samen zo af en toe, maar veel te weinig, naar de sauna. Daar maken we dan een complete "Dit hebben we wel verdiend verwendag " van.
Zo ook de laatste keer.
Naast alle bij de prijs inbegrepen sauna faciliteiten, hadden we een hamam behandeling van een heel uur geboekt.

Even in het kort...Het hamam ritueel komt oorspronkelijk uit Marokko, en tijdens een een behandeling lig je op een soort mortuarium tafel van gepolijst marmer. Ware het niet dat je in plaats van door een patholoog anatoom, onder handen genomen door iemand die je uitgebreid: met warm water overgiet, scrubt, met warm water overgiet, inzeept, met warm water overgiet, inolied, met warm water overgiet, masseert, en dan nog één keertje met warm water overgiet.
Dit alles van top tot teen, geheel naakt, (wel zeer discreet uiteraard, met hele kleine doekjes op strategische plaatsen) en in ons geval een heel zalig uur lang.
dames en heren lezers...een aanrader!

De "iemand" die de behandeling uitvoert is traditioneel een vrouw voor als er een vrouw op de tafel ligt. Ik weet niet of mannen in Marokko zich ook laten hamammen, maar ik vermoed dat als dat gebeurt, dit dan ook door een manspersoon gebeurt.
In ons geval echter werden we tezamen opgewacht door onze verwenners in kwestie, en wat schetst onze (nog net op tijd ingehouden) verbazing... Bij deze ene tafel stond de al verwachte doodgewone huis tuin en keuken masseuse in haar jolig geruite omslag rokje en zwarte T shirt.
Bij de andere tafel echter stond een mijnheer... en wat voor een mijnheer! Een aller appetijtelijkst manspersoon compleet met jolig geruit omslag rokje (in mijn herinnering nauwelijks groter dan een theedoek, maar dat zal niet geheel waar zijn.) en verder helemaal niets!
Nou ja niets...als je z'n precies genoeg gespierde torso en armen, welgevormde benen, en prachtige glimlach niet mee rekent.

Hoewel zowel Annelies als ik enigszins uit het veld geslagen waren door deze onverwachte aanblik, werkten mijn hersenen op topsnelheid, en was mijn eerste gedachte: "Ik ga bij hem op tafel!"
En zo geschiedde........het niet.
Helaas voor mij werken Annelies haar hersenen net zo snel als de mijne, maar haar reflexen net een fractie sneller.
Onder het uitroepen van :"Ik ga wel bij jou!" laveert ze rechtsaf en vlijt ze zich gracieus op de anatomie tafel van onze adonis.
Ik geloof dat ik mezelf zonder al te veel zichtbare teleurstelling bij mijn masseuse op tafel heb gedeponeerd. En hoewel ze zich uitstekend van haar taak kweet, moest ik wel even denken aan die reclame van een aantal jaar geleden.
Volgens mij was ie van die Xylifresh kauwgom reclame, waarin een knappe man denkt zich te gaan laten masseren door een belachelijk mooie vrouw in een belachelijk strak kort masseuse uniformpje. Maar wanneer het gordijn open gaat staat daar de lelijke zus van Ma Flodder met een verschrikkelijk gebit, en harige onderarmen naar hem te grijnzen.
Nu was mijn mevrouw niet afzichtelijk hoor, maar als mijn reflexen in vorm waren geweest had ík, en niet Annelies op die andere tafel gelegen!

Klein lichtpuntje voor mij, vanaf mijn tafel kon ik af en toe stiekum één oog open doen, en van niet al te grote afstand gadeslaan hoe onze welgevormde gespierde vriend mijn vriendin kundig onder handen neemt, terwijl zij, volgens strikte regels en goed gebruik, haar ogen dicht heeft omdat ze daar zo heerlijk verplicht ligt te ontspannen.

Na een uur genieten zitten we bij te komen met een kopje Turkse nep thee van Pichwick (?! Turkse?! het was toch Marrokaans...?!), ons ingeschonken door de masseermeneer.
Hij vraagt ons vriendelijk of alles naar wens was, waarop wij hem aanstaren en zwijgend knikken (zucht, zwijmel) Vervolgens zegt hij ons gedag en verdwijnt naar zijn volgende gewillige slachtoffer, maar niet voordat hij er een vette knipoog tegenaan gooit.
"En die knipoog was voor mij!" Zeg ik tegen Annelies "Voordat je die ook inpikt..."

Nog nazwijmelend bedenk ik dat ik met wat strategisch geplaatste argumenten, Dennis wel zo ver kan krijgen dat hij, getooid in een theedoek, mij aan een massage onderwerpt...

Als laatste...de foto's in deze tekst zijn met dank aan Google. Enige gelijkenis met ondergetekende berusten dus slechts op toeval.

Liefs en tot de volgende mooie ervaring.
Carolien

uitgemest en uitgemolken

2009-04-23T19:40:00.034+02:00

Ik ben een paar dagen geleden bekeurd! Ik was tot dat moment nog nooit bekeurd!
Dat wil zeggen...niet live.
Op één of twee lullige snelheid overtredinkjes na, die altijd geheel onverwacht en anoniem in de brievenbus verschenen, was er nog nooit een man in uniform geweest die mij diep in de ogen keek en zei :"Hier krijgt u een proces verbaal voor mevrouw."

Zoals vele proces verbaal ontvangers met mij, vind ik de reden van de boete volledig onzinnig. Ik ben namelijk bekeurd voor een hoop stront...nee, niet tijdens het uitlaten van de honden iets "over het hoofd gezien". Veel stompzinniger.
Het gaat hier om onze eigenste mesthoop op ons eigenste erf. Dat schijnt niet te mogen, en twee man sterk in een stoere Jeep (lang niet zo'n mooie als de mijne natuurlijk...) kwamen ze me vertellen dat ik zwaar in overtreding was.

Nu zou ik jullie op de mouw kunnen spelden dat ik volledig verrast was over dit feit, en dat ik echt waar eerlijk niet wist dat het verboden is om je weiland netjes uit te mesten maar....dat wist ik dus wel.
Je mag natuurlijk je weiland wel uitmesten, als je vervolgens de mest maar keurig in een speciaal daarvoor aangelegde mestput van niet vocht doorlatend materiaal deponeert.
Dat doen wij dus al 6 jaar niet.
Weet je wel wat de aanleg van zo'n put kost? Geen idee? Nou ik ook niet maar vast heel veel!
Dus verstoppen wij al sinds jaar en dag de uitwerpselen van onze pony's tussen struiken, bomen en kreupelhout van een ongebruikt stukje eigen grond. Nou....en dat mag dus niet, want dat is bodemvervuiling. Foei mevrouw Vermeij!!!

Wat wel mag is het volgende; Je weiland helemaal nooit uitmesten, en dus jaar in jaar uit alles daar laten liggen waar de paarden het bedacht hadden.
Geen punt, dat is namelijk geen bodemvervuiling....snappen jullie het nog?

Maar goed, de ambtenaar in functie keek mij dus diep in de ogen, terwijl zijn collega de boswachter het terrein inspecteerde, waarschijnlijk op zoek naar mijn andere illegale activiteiten/praktijken. Welke hij overigens deze keer niet heeft aangetroffen.

Ik zag aan de blik van de heren dat mijn "onschuldige blonde vrouwtjes act", die me al een aantal keer uit een overtreding gered heeft, in dit geval geen enkele zin zou hebben, dus besloot ik mezelf deze keer maar niet belachelijk te maken.
Wel heb ik gedaan alsof ik geen idee had dat ik iets in de bosjes had liggen wat daar niet behoorde te liggen. En op de vraag of ik nog een verklaring af wilde leggen heb ik gedacht dat als oom agent me wilde bekeuren, dat ik hem er dan wel voor zou laten werken.
Dus mijn verklaring, die hij woord voor woord opschreef, was vele malen langer en onzinniger dan nodig, maar dat lolletje had ik wel verdient vond ik.

De hoogte van de boete is nog onduidelijk, dan kon meneer niet in zijn boeteboekje vinden. Kun je nagaan hoe vaak deze vreselijke overtreding begaan wordt, en hoe levensgevaarlijk hij wel niet is!
Wel komen ze over een maand controleren of de verschrikkelijke berg al verdwenen is. Ik kijk nu al uit naar hun bezoek...

Voor dat de beide mannekes wegreden vertrouwde die ene in uniform me nog wel even toe dat ik toch wel erg vriendelijk en begripvol had gereageerd op hun bezoek, en dat als al hun boeven zo waren als ik, hun werk een stuk plezieriger zou zijn.

Heb ik met terugwerkende kracht toch nog een goeie daad verricht...

Convoi Exceptionnel

2009-04-21T22:41:00.015+02:00

Dennis kwam afgelopen zondag bij de roeivereniging aangereden in de eerder besproken nieuwe Jeep, en kreeg van een medelid de opmerking dat hij "wel van de aparte vervoermiddelen is..." Als ik er over nadenk ben ik bang dat deze mevrouw gelijk heeft, en tot mijn steeds minder wordende schaamte moet ik bekennen dat dit niet alleen meer voor Dennis geldt.

Zo'n 10 jaar geleden riep ik bij het zien van zijn eerste ligfiets, (voor wie het nog weten, dat overdekte aluminium gevaarte) dat ik daar nog niet dood in aangetroffen wilde worden, en dat als iemand er naar zou vragen, ik zou ontkennen dat wij op wat voor wijze dan ook aan elkaar gerelateerd waren!!!
Twee toenmalige trimklanten van mij hadden, terwijl ze zaten te vissen in het ochtendgloren langs de Ringvaart, hem langs zien zoeven, en met de slaap nog in de ogen gedacht dat ze met een laagvliegende ufo te maken hadden...! Echt waar dit verzin ik niet!!!

Maar Dennis heeft, wat meningen van derden betreft, een olifantenhuid, hij heeft werkelijk schijt aan alles, en fietst al jaren op de meest bijzondere fietsen Europa rond.
Een paarse Quest, een blauwe Quest, een lowracer, een "gewone" ligfiets, en sinds een jaar of 9 een roeifiets.
Een op het eerste oog belachelijk apparaat, wat nog het meeste weg heeft van een kruising tussen een invalide voertuig en een apparaat uit een futuristische sportschool.
Ook hier zou ik van mijn leven niet mee gezien willen worden.
Zou...schrijf ik want je voelt 'm al...na al jaren een gewone ligfiets onder m'n kont/rug te hebben, rijdt ik inmiddels ook voor schut op een roets, en ik moet zeggen...ik vind de sport op zich geweldig! Ware het niet dat je nogal opvalt in het verkeer, en dat is nu net iets waar ik niet zo van gecharmeerd ben.
Zo moet ik nog steeds erg wennen aan de ongenuanceerde opmerkingen, het gejoel vanuit voornamelijk witte bestelbusjes, en de opmerking :"Hé wat een gekke invalidefiets!"
Mijn tactiek bij gebrek aan een dikke huid is: ipod in m'n oren, donkere zonnebril en pet op, en doen alsof ik gehoorgestoord ben.

Twee rare fietsen is op zich wel genoeg zou je zeggen, maar nee, tot grote hilariteit van de gehele buurt en wijde omgeving (je maakt heel gemakkelijk de nodige kilometers op zo'n ding) roetsen Dennis en ik sinds deze week op een roeifietstandem.
Onze buren vroegen aan Jess toen ze ons zagen langskomen, of dat daar écht haar ouders waren, en of ze erover wilde praten. Vervolgens bedachten ze dat ze ons op zouden kunnen geven voor Te land Ter zee en in de lucht.
Nu hoorde ik van de week dat dit vreselijke programma eindelijk na 25 jaar "Trosleed" van de buis wordt gehaald, en daarbij......van het onderdeel "Oei ik Roei!" heb ík nog nooit gehoord...

Maar goed, mocht ik tot voor kort op fiets vervoergebied een nog een beetje respectabele reputatie over hebben gehad, nou....nu niet meer!
We zitten nu op de tandem namelijk rug aan rug en ja hoor, ik zit dus achterstevoren en moet hulpeloos alle, maar dan ook werkelijk álle reacties van het achterop komend, of zojuist ingehaald verkeer over me heen laten komen.
In tegenstelling tot Dennis beschik ik nog steeds over een zeer gevoelig zieltje, en schaam me werkelijk 10 (roei) slagen in de rondte.
Ik zal me daar toch overheen moeten zetten want zoals ik al zei, het is wèl heel leuk om te doen, en zeker samen, ik kan Dennis met z'n megapower fietsdijen eindelijk bijhouden...
Niet voor lang overigens, want de duoroets hebben we te leen voor een periode van een week of 6, daarna zal ik weer alle zeilen bij moeten zetten om al hijgend en puffend bij manlief in de buurt te blijven.

Nu begon ik dit verhaaltje met de Jeep, en daarmee kom ik dan op onze huidige en eerdere aparte bolides.
Ik zie Dennis een paar jaar geleden nog het erf oprijden met een werkelijk afzichtelijke Chevrolet camper. Een vehikel waar de Tokkies respectievelijk de Flodders nog niet in gezien zouden willen worden.
Na een korte maar hevige echtelijke twist was dit gevaarte al snel weer van het erf verdwenen, om plaats te maken voor een Oldsmobile Vista cruiser.
De kenners onder ons hebben hier een beeld bij, voor de niet kenners......mijn collega's noemden dit geval semi liefkozend " De hoerensloep van Carolien" Get the picture? mooi!
Ook deze slee was niet al te lang onder ons, maar Dennis laat zich onder aanmoediging van vriend en Amerikanen kenner/liefhebber Jerry niet uit het veld slaan.
Hij kwam vervolgens met een werkelijk gigantische, in mijn ogen aftandse, witte Chevrolet Suburban aanzetten. Oké een oerpraktische auto, waar we heel veel plezier van hebben gehad, maar de neiging om na het instappen een zak over mijn hoofd te trekken was ook bij deze Amerikaan zeer sterk aanwezig!
Tijd voor het afdwingen van inspraak dus......en zo geschiedde.
Sindsdien mag ik niet klagen. De lelijke witte Suburban werd ingeruild voor een werkelijk prachtig groen/wit exemplaar, dus niet alleen praktisch maar ook erg mooi (ik weet het...smaken verschillen) Deze "rijdende schuur" zoals we hem noemden, is zelfs de aanleiding geweest van het begin en tevens einde van mijn fotomodellen carrière. (zie de foto bij mijn profiel...)
Toch na twee jaar besloten om naar een wat handzamer formaat auto op zoek te gaan, en ik had inmiddels mijn zinnen gezet op een Jeep. Het maakte me niet zo veel uit, als ie maar:" Niet opgepimpt was en een grijs kenteken had, Dennis had wat wensen mbt motorinhoud, leeftijd, prijs etc, en....ik wilde géén rooie!"
Nou...dit is 'm geworden en voldoet aan werkelijk aan geen enkele van de eisen die we hadden. Maar o o o wat ben ik d'r blij mee.
En zeg nou zelf...als je je eigen imago met rare fietsen om zeep helpt....dan moet je als jezelf respecterende vrouw toch wat?!

Daisy? Who the f*** is Daisy?!

2009-04-21T16:04:00.002+02:00

Jaren geleden schreef ik met grote regelmaat voor de "Groomers". Hèt vakblad voor profesioneel hondentrimmend Europa. De lezers blijven overigens beperkt tot Nederland, België, en zo hier en daar een verdwaalde Duitse. Maar dit des te beter aangezien het geheel uitsluitend in het Nederlands wordt uitgegeven... Maar goed, ik had toen ook al te kampen met een overvol hoofd, en had de behoefte om veel van deze werkgerelateerde annekdotes, en ervaringen te delen met mijn vakidioten.
Ik las laatst weer eens zo'n artikeltje terug, en ik moet zeggen...er verscheen zowaar een glimlach op mijn gezicht. Hoewel ik tegenwoordig over bredere interesses beschik, en me niet meer zo druk kan maken over zaken die toch nooit zullen veranderen, vond ik mijn manier van schrijven best lollig, en herinnerde me ineens met hoeveel plezier en gemak ik deze journalistieke juweeltjes (ahum) op papier zette. (echt waar...op papier, ik deed toen nog niet aan computers.)

Nu heb ik tegenwoordig nog steeds last van een overvol hoofd, misschien zelfs nog wel voller dan 10 jaar geleden dus ik heb besloten de wereld maar weer te komen vervelen met mijn geschrijf. Maar wel via een hoogstpersoonlijk eigen Blog zodat niemand zonder gebruik te maken van zijn/haar vrije wil, ermee geconfronteerd wordt.
Leuk als het gelezen wordt, zoniet...ook goed, als ik het maar kwijt ben!
Ik lees overigens met veel plezier de Blogs over het wel en wee van vrienden en bekenden, dus deze wederdienst wordt zeer op prijs gesteld...;-)

Tot zover de inleiding, maar nog even één ding...

Who the f*** is Daisy?! ik heet toch zeker Carolien?!

Nou in het kort dan maar even. Zo ongeveer sinds de aanschaf van mijn (ik moet "onze" zeggen, maar dat doe ik uit principe niet) geweldige rooie Jeep Wrangler Renegade, waarover later meer, hebben twee van de vele mannen in mijn leven, te weten mijn lieve man Dennis, en goede vriend Arjen het nodig gevonden de paralel te trekken tussen Daisy Duke (je weet wel, van heel vroeger van The Dukes of Hazzard...) en mijzelf. Ik heb de dame in kwestie nog eens even gegoogeld, en ik moet zeggen...Ik zie de gelijkenis niet! (heren, ik dróóm van zulke benen!!!) Maar het geeft niks, ze hadden me ook kunnen vergelijken met bijvoorbeeld Eucalypta, ook een bekend personage uit diezelfde tijd, en dat had ik nou een stuk minder complimenteus gevonden...
Tot ooit!